കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി: കള്ളനോ, കാലം കാത്തിരുന്ന നായകനോ?

തിരുവിതാംകൂറിന്റെ നെഞ്ചുപിളർക്കുന്ന ഒരു പാതിരാത്രി. കായലിന്റെ ഓളങ്ങളിൽ നിലാവിന്റെ വെള്ളിരേഖകൾ വിറയ്ക്കുന്നു. വിജനമായ വഴികളിൽ ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം. പ്രമാണിമാരുടെ പത്തായപ്പുരകളും അറകളും നിറഞ്ഞുകവിയുമ്പോൾ, സാധാരണക്കാരന്റെ കുടിലിൽ വിശപ്പിന്റെ തീ ആളിക്കത്തുന്നു. ആ ഇരുട്ടിലാണ് അവന്റെ നിഴൽ ആദ്യമായി ചലിച്ചത്. ഒരു മിന്നായം പോലെ. കാലൊച്ചയില്ലാതെ, കാറ്റുപോലും അറിയാതെ, അവൻ ആഢ്യത്വത്തിന്റെ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന കോട്ടകളിലേക്ക് നടന്നുകയറി. ഉള്ളിലുള്ളവർ അറിയുന്നത് പുലർച്ചെയാണ്; പണപ്പെട്ടി കാലിയായിരിക്കുന്നു, പൂട്ടുകൾക്ക് ഒരു പോറൽ പോലുമില്ല. പക്ഷേ, അതേ പ്രഭാതത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഏതെങ്കിലും പാവപ്പെട്ടവന്റെ മുറ്റത്ത് ഒരു കിഴി അരിയോ കുറച്ചു നാണയങ്ങളോ എത്തിയിരിക്കും. അതായിരുന്നു കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി. ഭയത്തിന്റെയും ആരാധനയുടെയും നൂലിഴകൾ കൊണ്ട് ജനം അവനൊരു പേരിട്ടു – പാവങ്ങളുടെ കള്ളൻ.

വിശപ്പിൽ നിന്ന് വീര്യത്തിലേക്ക്

കൊച്ചുണ്ണി ജനിച്ചത് ഒരു കള്ളനായിട്ടായിരുന്നില്ല. ഓണാട്ടുകരയിലെ ഏതോ ഒരു ദരിദ്രകുടുംബത്തിൽ, വിശപ്പും അവഗണനയും മാത്രം കൂട്ടായി പിറന്നുവീണ ഒരു സാധാരണ പയ്യൻ. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ സമൂഹം രണ്ടായി പിരിഞ്ഞുനിന്നു. ഒരുവശത്ത് അന്യായമായി സമ്പാദിച്ചുകൂട്ടിയ പ്രമാണിമാരും ജന്മിമാരും, അവരുടെ എച്ചിലിനുവേണ്ടി ഓച്ഛാനിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാര്യസ്ഥന്മാരും. മറുവശത്ത്, പുലർച്ചെ മുതൽ അന്തിമയങ്ങുവോളം എല്ലുമുറിയെ പണിതിട്ടും ഒഴിഞ്ഞ വയറുമായി കഴിയുന്ന പാവപ്പെട്ടവരും. ഈ കാഴ്ച അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു, പിന്നെ രോഷാകുലനാക്കി.

ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ അവൻ കണ്ടു, നിയമം പണക്കാരന്റെ കയ്യിലെ പാവയാണ്. നീതി പലപ്പോഴും കണ്ണടയ്ക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ ശക്തന്റെ ഭാഗത്തേക്ക് ചാഞ്ഞുനിൽക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. വിശക്കുന്നവൻ ഒരുപിടി ചോറ് മോഷ്ടിച്ചാൽ അവൻ കള്ളൻ, അവനെ കൽത്തുറുങ്കിലടയ്ക്കും. എന്നാൽ ആയിരങ്ങളെ പട്ടിണിക്കിട്ട് പത്തായം നിറയ്ക്കുന്നവൻ സമൂഹത്തിലെ മാന്യൻ. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പ് അവന്റെ കുഞ്ഞുമനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു. ഈ തിരിച്ചറിവായിരുന്നു കൊച്ചുണ്ണിയെ കൊച്ചുണ്ണിയാക്കിയത്. ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ മോഷണങ്ങൾ. വിശക്കുന്ന വയറിനുവേണ്ടി മാത്രം. പക്ഷേ, ഓരോ തവണയും പിടിക്കപ്പെടുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ക്രൂരമായ ശിക്ഷ അവനെ കൂടുതൽ കഠിനനാക്കി. പ്രമാണിയുടെ കാര്യസ്ഥന്റെ ചൂരൽപ്രയോഗത്തിൽ അവന്റെ പുറം പൊളിഞ്ഞു. ഓരോ അടി കൊള്ളുന്തോറും അവന്റെ മനസ്സിലെ പകയുടെ കനൽ ആളിക്കത്തി. വേദന ഭയത്തെ ഇല്ലാതാക്കി, പകരം പ്രതികാരത്തിന്റെ കനൽ നിറച്ചു.

അവനൊരു സത്യം മനസ്സിലായി. ഈ ലോകത്ത് നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ കരുത്തുവേണം. വെറും ശാരീരികമായ കരുത്തല്ല, ഏത് പൂട്ടും തുറക്കുന്ന കൗശലവും, ഏത് മതിലും ചാടിക്കടക്കുന്ന മെയ്‌വഴക്കവും, ഇരുട്ടിനെപ്പോലും തോഴനാക്കുന്ന ധൈര്യവും വേണം. ആ അറിവാണ് അവനെ ഒരു പുതിയ പാതയിലേക്ക് നയിച്ചത്. സ്വന്തം വിശപ്പിനുവേണ്ടി മോഷ്ടിക്കുന്നവനിൽ നിന്ന്, മറ്റുള്ളവരുടെ വിശപ്പടക്കാൻ മോഷ്ടിക്കുന്നവനിലേക്കുള്ള ദൂരം അവൻ താണ്ടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഇത്തിക്കരപ്പക്കി

കൊച്ചുണ്ണിയുടെ ജീവിതത്തിലെ വഴിത്തിരിവായിരുന്നു ഇത്തിക്കരപ്പക്കിയുമായുള്ള കണ്ടുമുട്ടൽ. അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും പേരുകേട്ട കള്ളൻ, സർക്കാരിനും പ്രമാണിമാർക്കും ഒരുപോലെ തലവേദനയായിരുന്ന ഇത്തിക്കരപ്പക്കി. പക്കി വെറുമൊരു മോഷ്ടാവായിരുന്നില്ല. കളരിയിലും മർമ്മവിദ്യയിലും അഗ്രഗണ്യനായിരുന്നു. കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുചേരാനും വെള്ളത്തിൽ മത്സ്യത്തെപ്പോലെ ഊളിയിട്ടു മറയാനും കഴിവുണ്ടെന്ന് ജനം വിശ്വസിച്ചു. അയാളുടെ പേര് കേട്ടാൽ കോട്ടവാതിലുകൾ പോലും വിറയ്ക്കുമെന്ന് ഒരു പറച്ചിലുണ്ടായിരുന്നു.

കൊച്ചുണ്ണി പക്കിയെ തേടിച്ചെന്നു. ഒരു കള്ളന് മറ്റൊരു കള്ളനോട് തോന്നുന്ന അസൂയയായിരുന്നില്ല അത്, ഒരു ശിഷ്യന് ഗുരുവിനോടുള്ള സമർപ്പണമായിരുന്നു. കൊച്ചുണ്ണിയുടെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയും അവന്റെ ഉള്ളിലെ അടങ്ങാത്ത നീതിബോധവും പക്കി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ വെറുമൊരു കള്ളനല്ല, അനീതിയുടെ കോട്ടകൾ തകർക്കാൻ ഉറച്ചവനാണെന്ന് ആഴത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി.

“എന്തിനാടാ ചെറുക്കാ നിനക്കീ വിദ്യകളൊക്കെ? നിന്റെ വയറു നിറയ്ക്കാൻ മാത്രമോ?” കാടിന്റെ നിഗൂഢതയിൽ വെച്ച് പക്കി അവനോട് ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യത്തിൽ ഒരു പരീക്ഷണമുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്റെ വയറു നിറഞ്ഞിട്ട് നാളുകളായി, ഗുരു. പക്ഷേ എന്റെ നാട്ടുകാരുടെ വയറുകൾ ഇപ്പോഴും ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. എനിക്ക് വിശക്കുന്നവരുടെ വയറു നിറയ്ക്കണം. കരയുന്നവരുടെ കണ്ണീരൊപ്പണം. അതിന് പണക്കാരുടെ പത്തായം തുറന്നേ പറ്റൂ, അവരുടെ പണപ്പെട്ടികൾ എനിക്കുവേണ്ടി തുറന്നുതന്നേ മതിയാവൂ,” കൊച്ചുണ്ണിയുടെ മറുപടിയിൽ അവന്റെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തമായിരുന്നു. അതിൽ സ്വാർത്ഥതയുടെ കലർപ്പില്ലായിരുന്നു.

പക്കി അവനെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിച്ചു. കായലിന്റെ ഓരത്തും വിജനമായ കുന്നിൻപുറങ്ങളിലും വെച്ച് കഠിനമായ പരിശീലനം ആരംഭിച്ചു. കളരിയുടെ ചുവടുകൾ, അടവുകൾ, മർമ്മസ്ഥാനങ്ങൾ, പൂട്ടുകൾ ശബ്ദമില്ലാതെ തുറക്കാനുള്ള വിദ്യകൾ, ശ്വാസമടക്കി മണിക്കൂറുകളോളം വെള്ളത്തിനടിയിൽ കഴിയാനുള്ള കഴിവ്… പക്കി തന്റെ അറിവുകളെല്ലാം കൊച്ചുണ്ണിക്ക് പകർന്നുനൽകി. ഒരു ഉലയിൽ പഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പുപോലെ, ഓരോ ദിവസത്തെ പരിശീലനവും കൊച്ചുണ്ണിയെ കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളവനാക്കി. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി എന്ന പേര് തിരുവിതാംകൂറിലെ പ്രമാണിമാരുടെ ഉറക്കം കെടുത്തിത്തുടങ്ങി.

അധികാരത്തിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടം

കൊച്ചുണ്ണി ഒരു സാധാരണ കള്ളനായിരുന്നില്ല. അയാൾക്ക് കൃത്യമായ ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പാവങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ജന്മിമാർ, അമിത പലിശ വാങ്ങി ജനത്തെ കൊള്ളയടിക്കുന്ന പണക്കാർ, ബ്രിട്ടീഷുകാർക്ക് ഓശാന പാടി സ്വന്തം നാട്ടുകാരെ ഒറ്റുകൊടുക്കുന്നവർ – ഇവരായിരുന്നു കൊച്ചുണ്ണിയുടെ പ്രധാന ഇരകൾ. അവൻ ഒരിക്കലും ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ മുതൽ മോഷ്ടിച്ചില്ല.

അയാളുടെ മോഷണങ്ങൾക്ക് ഒരു നാടകീയ ശൈലിയുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിക്കൊണ്ടായിരുന്നു പലപ്പോഴും കൊള്ളയടിച്ചിരുന്നത്. “ഇന്ന ദിവസം അങ്ങയുടെ വീട്ടിൽ ഞാനെത്തും, പാവപ്പെട്ടവരുടേതല്ലാത്തതെല്ലാം എനിക്കുവേണ്ടി കരുതിവെക്കുക,” എന്ന് പ്രമാണിക്കൊരു കുറിപ്പ് കിട്ടും. അഹങ്കാരിയായ പ്രമാണി സർവ്വസന്നാഹങ്ങളുമായി കാവൽ നിൽക്കും. ദിവാന്റെ പട്ടാളക്കാരെ വരെ കാവലിന് നിർത്തും. എന്നാൽ ആ കാവൽവലയങ്ങളെല്ലാം ഭേദിച്ച്, ഒരു നിഴൽ പോലെ കൊച്ചുണ്ണി അകത്തുകടക്കും. പണവും സ്വർണ്ണവും എടുത്ത് പുലരും മുമ്പേ അപ്രത്യക്ഷനാകും. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഗ്രാമത്തിലെ പാവപ്പെട്ടവരുടെ വീടുകളിൽ ആ സമ്പത്തിന്റെ ഒരു പങ്ക് എത്തും – ചിലപ്പോൾ ഒരു വിവാഹം നടത്താൻ, ചിലപ്പോൾ കടം വീട്ടാൻ, മറ്റുചിലപ്പോൾ ഒരുനേരത്തെ ആഹാരത്തിന്.

കൊച്ചുണ്ണിയെ പിടിക്കാൻ ദിവാൻ ഉത്തരവിട്ടു. പട്ടാളക്കാർ നാടുനീളെ അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ, ജനങ്ങൾ അവനെ ഒറ്റിക്കൊടുത്തില്ല. കാരണം, അവർക്ക് അവൻ ദൈവത്തെപ്പോലെയായിരുന്നു. പട്ടാളക്കാർ വരുമ്പോൾ അവർ അവന് ഒളിത്താവളമൊരുക്കി. അവന്റെ കണ്ണും കാതുമായി അവർ പ്രവർത്തിച്ചു. ഭരണകൂടത്തിന് അവൻ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയായ കള്ളനായിരുന്നെങ്കിൽ, ജനങ്ങൾക്ക് അവൻ തങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരനായിരുന്നു. സർക്കാരിന്റെ നിയമങ്ങൾ തങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാത്തപ്പോൾ, അവർ കൊച്ചുണ്ണിയുടെ നീതിയിൽ വിശ്വസിച്ചു.

അവന്റെ കഥകൾ നാടുമുഴുവൻ പാട്ടുകളായി. ധീരതയുടെയും കൗശലത്തിന്റെയും കഥകൾ. എങ്ങനെയാണ് കൊച്ചീപ്പൻ മുതലാളിയുടെ പണപ്പെട്ടി താക്കോലില്ലാതെ തുറന്നത്, എങ്ങനെയാണ് ദിവാന്റെ പട്ടാളത്തെ വെട്ടിച്ച് കുതിരപ്പുറത്ത് പാഞ്ഞത്, എങ്ങനെയാണ് കായലിൽ ചാടി രക്ഷപ്പെട്ടത്… ഓരോ കഥയും അവനെ ജനഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു നായകനാക്കി മാറ്റി, മരണമില്ലാത്ത ഇതിഹാസമാക്കി വളർത്തി.

ചതിയുടെ വീഴ്ച, മരണമില്ലാത്ത ഓർമ്മ

ശക്തികൊണ്ടും അധികാരംകൊണ്ടും കൊച്ചുണ്ണിയെ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വന്നപ്പോൾ, ഭരണകൂടം എക്കാലത്തെയും ഏറ്റവും നീചമായ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു – ചതി. കൊച്ചുണ്ണിയുടെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ അവർ വിലയ്ക്കെടുത്തു. പണവും പദവിയും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ആത്മാഭിമാനത്തേക്കാൾ വലുതാണ് പണമെന്ന് കരുതിയ ആ സുഹൃത്തിന്റെ ചതിയിൽ കൊച്ചുണ്ണി അകപ്പെട്ടു.

സ്നേഹം നടിച്ച് ഒരു അത്താഴവിരുന്നിന് ക്ഷണിച്ച സുഹൃത്ത്, ഭക്ഷണത്തിൽ മയക്കുമരുന്ന് കലർത്തി നൽകി. സൗഹൃദത്തിൽ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ച കൊച്ചുണ്ണി ആ ചതി അറിഞ്ഞില്ല. ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, തലചുറ്റി ബോധരഹിതനായി വീണ കൊച്ചുണ്ണിയെ, ഇരുട്ടിൽ കാത്തുനിന്ന പട്ടാളക്കാർ വളഞ്ഞുപിടിച്ചു. ചങ്ങലകളിൽ ബന്ധിതനായി, തിരുവനന്തപുരം സെൻട്രൽ ജയിലിലേക്ക് അവനെ കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ തീ അണഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവനെ ഒരുനോക്ക് കാണാൻ വഴിയരികിൽ തടിച്ചുകൂടിയ ജനക്കൂട്ടം കണ്ണീരോടെ അവനെ നോക്കി. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അവനൊരു കുറ്റവാളിയായിരുന്നില്ല, ചതിക്കപ്പെട്ട വീരനായകനായിരുന്നു. അമ്മമാർ അവനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു, ചെറുപ്പക്കാർ നിസ്സഹായരായി മുഷ്ടിചുരുട്ടി.

ജയിലിലെ ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങളിലും കൊച്ചുണ്ണി തളർന്നില്ല. അവന്റെ ധൈര്യം ജയിലർമാരെപ്പോലും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. അധികം വൈകാതെ, ജയിലിൽ വെച്ച് അവൻ ദുരൂഹസാഹചര്യത്തിൽ മരണപ്പെട്ടു എന്ന് വാർത്ത പരന്നു. കൊന്നതാണോ മരിച്ചതാണോ എന്ന് ആർക്കും ഉറപ്പില്ല. പക്ഷേ, അവന്റെ ശരീരം മാത്രമേ അവർക്ക് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി എന്ന ഇതിഹാസം അതോടെ കൂടുതൽ ശക്തമായി ജനിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവന്റെ മരണം അവനെ അമരനാക്കി. അവന്റെ ശരീരം മണ്ണടിഞ്ഞെങ്കിലും, അവന്റെ ഓർമ്മകൾ തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറി. അനീതിക്കെതിരായ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെയും സാധാരണക്കാരന്റെ പ്രതീക്ഷയുടെയും പ്രതീകമായി അവൻ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.

കള്ളനപ്പുറമുള്ള സത്യം

കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണിയുടെ കഥ കേവലം ഒരു കള്ളന്റെ കഥയായി കാണുന്നത് ഉപരിപ്ലവമായ വായനയാണ്. അതിനപ്പുറം ചില ആഴത്തിലുള്ള സത്യങ്ങൾ ആ ജീവിതം നമ്മോട് പറയുന്നുണ്ട്. കൊച്ചുണ്ണി ഒരു വ്യക്തിയല്ല, ഒരു വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഉൽപ്പന്നമാണ്. നീതിയും നിയമവും സാധാരണക്കാരന് അന്യമാകുമ്പോൾ, അത്തരം വ്യവസ്ഥിതികൾ കൊച്ചുണ്ണിമാരെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഒരു നിയമം ഒരു ജനതയെ സംരക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ ജനത ആ നിയമത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം അവൻ നിശബ്ദമായി ചോദിച്ചു.

സമ്പത്ത് ഒരിടത്ത് അന്യായമായി കുന്നുകൂടുകയും ഭൂരിപക്ഷം പട്ടിണി കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സാമൂഹിക സാഹചര്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായിരുന്നു അവൻ. അവന്റെ മോഷണം ഒരു കുറ്റകൃത്യം എന്നതിലുപരി, ഒരുതരം പ്രതിഷേധമായിരുന്നു. സമ്പത്തിന്റെ അസന്തുലിതമായ വിതരണത്തിനെതിരെയുള്ള ഒരു തിരുത്തൽ നടപടി. അധികാരികൾ അവനെ ‘കള്ളൻ’ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, ദരിദ്രർ അവനെ ‘തങ്ങളുടെ രക്ഷകൻ’ എന്ന് വിളിച്ചു. നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിൽ അവൻ കുറ്റവാളിയായിരിക്കാം, എന്നാൽ മനുഷ്യത്വത്തിന്റെയും നീതിയുടെയും തുലാസിൽ അവന്റെ സ്ഥാനം എവിടെയാണ്? ഈ ചോദ്യം ഇന്നും പ്രസക്തമാണ്.

അവൻ മോഷ്ടിച്ചത് പണമോ സ്വർണ്ണമോ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പാവപ്പെട്ടവരിൽ നിന്ന് അധികാരികൾ നിയമത്തിന്റെ പേരിൽ തട്ടിയെടുത്ത അവരുടെ അവകാശങ്ങളെയായിരുന്നു. അവൻ അത് അവർക്ക് തിരികെ നൽകി. അതിനാൽ, യഥാർത്ഥ കള്ളൻ ആരായിരുന്നു? പാവങ്ങളുടെ വിയർപ്പിന്റെ വില കവർന്ന പ്രമാണിമാരോ, അതോ അത് തിരികെയെടുത്ത് അവകാശികൾക്ക് നൽകിയ കൊച്ചുണ്ണിയോ? ഈ ചോദ്യത്തിന് ചരിത്രപുസ്തകങ്ങളിലെഴുതിയ ഉത്തരമല്ല, ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിലെഴുതിയ ഉത്തരമാണ് സത്യം.

ഇന്നത്തെ കൊച്ചുണ്ണിമാർ: ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ പോരാളികൾ

കാലം മാറി, കഥ മാറി. ഇന്ന് ജന്മിമാരും നാടുവാഴികളുമില്ല. പക്ഷേ, ചൂഷണം പുതിയ രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും നമ്മുടെ ഇടയിലുണ്ട്. വൻകിട കോർപ്പറേറ്റുകൾ സാധാരണക്കാരന്റെ വിവരങ്ങൾ ചോർത്തി ലാഭമുണ്ടാക്കുന്നു. അധികാരത്തിന്റെ തണലിൽ ചിലർ നിയമത്തെ വളച്ചൊടിച്ച് ആയിരക്കണക്കിന് കോടികൾ തട്ടിയെടുക്കുന്നു. ബാങ്കുകൾ സാധാരണക്കാരനെ കടക്കെണിയിലാക്കുമ്പോൾ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ ഭീമമായ കടങ്ങൾ എഴുതിത്തള്ളുന്നു. ഇവിടെയാണ് കൊച്ചുണ്ണിയുടെ പ്രസക്തി വീണ്ടും വരുന്നത്.

ഇന്നത്തെ കൊച്ചുണ്ണിമാർക്ക് കളരിപ്പയറ്റിന്റെ ആവശ്യമില്ല. അവരുടെ ആയുധം കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റർനെറ്റുമാണ്. ഹാക്ടിവിസ്റ്റുകൾ (Hacktivists) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ ഡിജിറ്റൽ പോരാളികൾ കോർപ്പറേറ്റുകളുടെയും സർക്കാരുകളുടെയും കള്ളത്തരങ്ങൾ ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുന്നു. ഒരു മരുന്ന് കമ്പനി തങ്ങളുടെ മരുന്നിന്റെ മാരകമായ പാർശ്വഫലങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കുമ്പോൾ, അത് പുറത്തുവിടുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ ഇന്നത്തെ കൊച്ചുണ്ണിയാണ്. സാധാരണക്കാരന്റെ നികുതിപ്പണം തട്ടിയെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ വിദേശ ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളുടെ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവിടുന്ന ഒരു ഹാക്കർ ആധുനിക കാലത്തെ കൊച്ചുണ്ണിയുടെ ദൗത്യമാണ് നിർവഹിക്കുന്നത്. അവർ നിയമം ലംഘിക്കുകയായിരിക്കാം, പക്ഷേ പലപ്പോഴും അവർ ഒരു വലിയ സത്യത്തിനോ നീതിക്കോ വേണ്ടിയാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.

ഒരു സാധാരണ ജീവനക്കാരൻ തന്റെ കമ്പനി നടത്തുന്ന നിയമവിരുദ്ധമായ പരിസ്ഥിതി മലിനീകരണത്തിന്റെ തെളിവുകൾ പുറത്തുവിടാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന നിമിഷം, അയാൾ കൊച്ചുണ്ണിയുടെ അതേ ധർമ്മസങ്കടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. നിയമം അനുസരിച്ച് നിശബ്ദനായി സ്വന്തം ജോലി സംരക്ഷിക്കണോ, അതോ സമൂഹത്തിന്റെ നീതിക്കുവേണ്ടി നിയമം ലംഘിച്ച് എല്ലാം അപകടത്തിലാക്കണോ? ഈ ചോദ്യം എന്നും സമൂഹത്തെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. കൊച്ചുണ്ണിമാർ രൂപം മാറുന്നു, പക്ഷേ അവർ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ മാറുന്നില്ല.

ചരിത്രത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക താളുകളിൽ കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണി ഒരു പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയോ കവർച്ചക്കാരനോ ആയി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കാം. എന്നാൽ നാടൻപാട്ടുകളിലും സാധാരണക്കാരന്റെ ഓർമ്മകളിലും അവൻ അനീതിക്കെതിരെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോരാടിയ നായകനാണ്. നിയമവും നീതിയും രണ്ട് വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ ഒരുവൻ ഏത് പക്ഷത്ത് നിൽക്കണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തമായി ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടതുണ്ട്. കായംകുളം കൊച്ചുണ്ണിയുടെ ജീവിതം, ആ ചോദ്യം നമ്മോടുള്ള ഒരു തീക്ഷ്ണമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി ഇന്നും കാലത്തിന്റെ കായലോളങ്ങളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.