തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ സ്വന്തമായുണ്ടായിരുന്ന ഏതൊരു കുട്ടിയേയും പോലെ, ആവേശത്തോടെയാണ് വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D എന്ന ഗെയിമിന്റെ ഷെയർവെയർ പതിപ്പ് കളിച്ചുതീർത്തത്. സ്ക്രീനിൽ മിന്നായം പോലെ നീങ്ങുന്ന തോക്കും, ശത്രുക്കളെ വെടിവെച്ചിടുമ്പോൾ തെറിക്കുന്ന ചോരയും, വാതിലുകൾ തുറന്ന് പുതിയ മുറികളിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലുന്നതുമെല്ലാം അന്നൊരു അത്ഭുതമായിരുന്നു. അതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മാന്ത്രികവിദ്യ പോലെയായിരുന്നു ആ ഫസ്റ്റ്-പേഴ്സൺ കാഴ്ച (First-Person Perspective).
വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, ആധുനിക ഗ്രാഫിക്സുകളുടെയും സങ്കീർണ്ണമായ ഗെയിംപ്ലേയുടെയും ലോകത്ത് നിന്ന് വീണ്ടും ആ പഴയ കോട്ടയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ അനുഭവം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അന്നത്തെ ആ മാന്ത്രികതയ്ക്ക് കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അല്പം മങ്ങലേറ്റിരിക്കുന്നു. എങ്കിലും, ഇന്ന് ലോകം കീഴടക്കിയ ഷൂട്ടർ ഗെയിമുകളുടെയെല്ലാം മുത്തശ്ശനായ വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D എന്ന ഗെയിമിനെ അടുത്തറിയുന്നത് ഒരു ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള തിരിഞ്ഞുനോട്ടം കൂടിയാണ്.
കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന ആ ആദ്യ കാഴ്ച
ഇന്നത്തെ ഗെയിമുകളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ സാങ്കേതികമായി വളരെ പിന്നിലായിരുന്നു വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D. ഉയരവ്യത്യാസങ്ങൾ പോലുമില്ലാത്ത, തികച്ചും ദ്വിമാന (2D) തലത്തിലുള്ള ഒരു ഗെയിം. എന്നാൽ കളിക്കാരന്റെ കണ്ണിലൂടെ ലോകം കാണുന്നു എന്ന തോന്നലുണ്ടാക്കിയത് ഒരു വിപ്ലവം തന്നെയായിരുന്നു. ആഴത്തിലുള്ള ഒരു ലോകത്തേക്ക് നമ്മൾ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്ന അനുഭവം. അതായിരുന്നു id Software എന്ന കമ്പനി ഒരുക്കിയ ആ ഇന്ദ്രജാലം.
എന്നാൽ മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം, എണ്ണമറ്റ ഫസ്റ്റ്-പേഴ്സൺ ഷൂട്ടർ (FPS) ഗെയിമുകൾ കളിച്ച ഒരു തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ആ മായാജാലം പഴയതുപോലെ ഫലിക്കുന്നില്ല. ഒരു മ്യൂസിയത്തിൽ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്ന പഴയൊരു ഫോർഡ് മോഡൽ ടി കാർ ഓടിച്ചുനോക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഇന്നീ ഗെയിം കളിക്കുന്നത്. കൗതുകമുണ്ട്, ഒപ്പം അതിന്റേതായ പരിമിതികളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളുമുണ്ട്.
വഴിതെറ്റിക്കുന്ന ചതുരലോകം
ഗെയിം തുടങ്ങി ആദ്യത്തെ കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ പ്രധാന പ്രശ്നം മനസ്സിലാകും – ഭിത്തികൾ! എല്ലാം 90 ഡിഗ്രി കോണളവിലാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലം എന്തെന്നാൽ, വലിയ ചതുരമുറികളും നേർരേഖയിലുള്ള ഇടനാഴികളും മാത്രം നിറഞ്ഞ ഒരു ലോകം. ഈ പരിമിതിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഭാവനാസമ്പന്നമായ ലെവലുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ ഡിസൈനർമാർ പരമാവധി ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന വഴികളും, വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ ഭിത്തികളും, അപ്പുറം കാണാമെങ്കിലും ഉടൻ എത്താൻ പറ്റാത്ത തടസ്സങ്ങളുമൊക്കെ അവർ ഒരുക്കി. പക്ഷേ, ഒരേപോലിരിക്കുന്ന ചുവരുകളും മുറികളും കളിക്കാരനെ വല്ലാതെ കുഴപ്പത്തിലാക്കും. ഇന്നത്തെ ഗെയിമുകളിലെ ഒരു അവിഭാജ്യ ഘടകമായ ഇൻ-ഗെയിം മാപ്പിന്റെ (In-game Map) അഭാവം ഇവിടെ വലിയ തലവേദനയാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
ഒരേപോലിരിക്കുന്ന മൂന്ന് വാതിലുകളിൽ ഏതിലൂടെയാണ് മുൻപ് വന്നതെന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ പാടുപെടും. പലപ്പോഴും വന്ന വഴിയിലൂടെ തന്നെ തിരിച്ചുനടന്ന് സമയം കളയുന്നത് സാധാരണമാണ്. ഓരോ ലെവലിനും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ‘പാർ ടൈമിനേക്കാൾ’ കൂടുതൽ സമയമെടുക്കുന്നത് വഴിതെറ്റി അലയുന്നത് കൊണ്ടാണ്.
ചില അടയാളങ്ങൾ, പക്ഷേ…
കളിക്കാർ വഴിതെറ്റാതിരിക്കാൻ ഡിസൈനർമാർ ചില പൊടിക്കൈകൾ പ്രയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചിലയിടങ്ങളിൽ ചുവരുകളുടെ നിറം മാറ്റിയിരിക്കുന്നു, ചില മുറികളിൽ പ്രത്യേക അലങ്കാരങ്ങൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വലിയ വെടിവെപ്പിനിടയിൽ ഇതെല്ലാം ഓർമ്മയിൽ വെക്കുക അത്ര എളുപ്പമല്ല. ഫലം, പലപ്പോഴും ഒരേ സ്ഥലത്ത് തന്നെ കറങ്ങിത്തിരിയുന്ന ഒരവസ്ഥ.
വെടിവെപ്പിലെ പഴയ പാഠങ്ങൾ
ഒരു ഷൂട്ടർ ഗെയിം എന്ന നിലയിൽ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D ശരിക്കും പഴഞ്ചനായി അനുഭവപ്പെടും. ഇന്നത്തെ ഗെയിമുകളിലെ പ്രധാന തന്ത്രമായ കവർ സിസ്റ്റം (Cover System) എന്നൊന്ന് ഇതിലില്ല. ഒളിച്ചിരുന്ന് വെടിവെക്കാനുള്ള സ്ഥലങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. ശത്രുക്കളുടെ വെടിയുണ്ടകൾക്ക് കൃത്യമായി ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ കഴിയുന്നതുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നതും പ്രയാസമാണ്.
അപ്പോൾ പിന്നെ രക്ഷപ്പെടാൻ എന്താണ് വഴി?
ഏറ്റവും നല്ല പ്രതിരോധം ആക്രമണം തന്നെയാണെന്നതാണ് ഇവിടുത്തെ തത്വം. ശത്രുവിനെ കാണുന്ന മാത്രയിൽ നിർത്താതെ വെടിവെച്ച് അവരെ സ്തബ്ധരാക്കുക (Stun). അപ്പോൾ അവർക്ക് തിരിച്ച് വെടിവെക്കാനാകില്ല. ഇതാണ് പ്രധാന തന്ത്രം. അല്ലെങ്കിൽ വാതിലുകളെ ഒരു മറയായി ഉപയോഗിക്കാം.
- വാതിൽ തുറക്കുക.
- ഉടൻതന്നെ വശത്തേക്ക് മാറുക.
- അകത്തുനിന്ന് പുറത്തേക്ക് വരുന്ന ശത്രുക്കളെ ഓരോരുത്തരായി എളുപ്പത്തിൽ വീഴ്ത്തുക.
ഇതൊരു ഒളിച്ചുകളി പോലെയാണ്. ആധുനിക ഗെയിമുകളിലെ തന്ത്രപരമായ നീക്കങ്ങളുടെയോ, വേഗതയേറിയ ഡോഡ്ജിംഗിന്റെയോ ആവേശം ഇതിന് നൽകാനാവില്ല. ബോസ് ഫൈറ്റുകൾ (Boss Fights) ഇതിലും ലളിതമാണ്. തൂണുകൾക്ക് പിന്നിൽ ഒളിക്കുക, ബോസ് വെടിവെച്ച് നിർത്തുമ്പോൾ പുറത്തുവന്ന് തുരുതുരാ വെടിവെക്കുക, വീണ്ടും ഒളിക്കുക. ഇത്രമാത്രം.
ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗം, കളിയുടെ പാഠപുസ്തകം
അപ്പോൾ, വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D ഇന്ന് കളിക്കാൻ കൊള്ളാത്ത ഒരു ഗെയിമാണോ? തീർച്ചയായും അല്ല. അതിന്റെ പ്രാധാന്യം മനസ്സിലാക്കി കളിക്കുമ്പോൾ അതൊരു മികച്ച അനുഭവമാണ്. FPS എന്ന ഗെയിം ശാഖയ്ക്ക് ജന്മം നൽകിയ ‘ആദിരൂപം’ ആണിത്. ഡോം (Doom), ക്വേക്ക് (Quake) മുതൽ ഇന്നത്തെ കോൾ ഓഫ് ഡ്യൂട്ടി (Call of Duty), വാലറന്റ് (Valorant) വരെയുള്ള എണ്ണമറ്റ ഗെയിമുകൾക്ക് പ്രചോദനമായത് ഈ ചതുരക്കട്ടകളുടെ ലോകമാണ്.
പുതിയ തലമുറയിലെ ഗെയിമർമാർക്ക് ഈ ഗെയിം ചിലപ്പോൾ അങ്ങേയറ്റം വിരസമായി തോന്നാം. മാപ്പില്ലാതെ വഴി കണ്ടുപിടിക്കാനും, ലളിതമായ ശത്രുക്കളോട് പോരാടാനും അവർക്ക് ക്ഷമയുണ്ടായെന്ന് വരില്ല. എന്നാൽ തൊണ്ണൂറുകളിൽ ഒരു ഫ്ലോപ്പി ഡിസ്കിൽ ഈ ഗെയിം കമ്പ്യൂട്ടർ സെന്ററുകളിൽ നിന്നും മറ്റും സംഘടിപ്പിച്ച് കളിച്ചവർക്ക് ഇതൊരു ഗൃഹാതുരമായ ഓർമ്മയാണ്. ഓരോ വെടിയൊച്ചയും, നാസി പട്ടാളക്കാരുടെ ജർമ്മൻ കലർന്ന സംസാരവും പഴയ കാലത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകും.
ഗെയിമിംഗ് ചരിത്രത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ തീർച്ചയായും കളിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒന്നാണ് വോൾഫൻസ്റ്റീൻ 3D. ഇത് വെറുമൊരു ഗെയിമല്ല, ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ അടയാളപ്പെടുത്തലാണ്. ആധുനിക ഗെയിമിംഗ് ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തത് ഇത്തരം ലളിതമായ, എന്നാൽ ശക്തമായ അടിത്തറകളിലാണെന്ന ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ് ഈ ക്ലാസിക് ഗെയിം.
