സത്യം ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ത്രാസ്: വിക്രമാദിത്യനും വേതാളവും പറയുന്ന നീതിയുടെ കഥ

ഇരുളടഞ്ഞ ശ്മശാനഭൂമി. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിനൊപ്പം മൂങ്ങകളുടെ ഭയാനകമായ ശബ്ദങ്ങളും ആ രാത്രിയെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കിയിരുന്നു. കരിയിലകൾ കാറ്റിൽ ചുഴറ്റിയടിക്കപ്പെട്ടു. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നുന്ന ഇടിമിന്നലിന്റെ വിറയാർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ, ചിതകളിൽ എരിയുന്ന തീനാളങ്ങൾ പ്രേതങ്ങളെപ്പോലെ നൃത്തം വെച്ചു. ശ്മശാനത്തിലെ രൂക്ഷമായ ഗന്ധം വായുവിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ ഭയാനകമായ അന്തരീക്ഷത്തിലും, കൊടുങ്കാറ്റിലും മഴയിലും പതറാതെ വിക്രമാദിത്യ മഹാരാജാവ് ആ വലിയ മുരിക്ക് മരത്തിലേക്ക് നടന്നുടുത്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരക്കൊമ്പിൽ തലകീഴായി തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ശവം സ്വന്തം തോളിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വീണ്ടും നിശബ്ദനായി നടക്കാൻ തുടങ്ങി. ശവത്തിന്റെ ഭാരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുമലുകളെ അമർത്തിയെങ്കിലും കാൽവെയ്പ്പുകൾക്ക് യാതൊരു തളർച്ചയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്പോഴാണ് തോളിൽ കിടക്കുന്ന ശവത്തിൽ നിന്നും വേതാളം പതിവുപോലെ തന്റെ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

“മഹാരാജാവേ, ഈ അർദ്ധരാത്രിയിലും, ഈ ഭയാനകമായ കൊടുങ്കാറ്റിലും താങ്കൾ നീതി നടപ്പാക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിലാണ്. ലോകം മുഴുവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ താങ്കൾ മാത്രം എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? എന്നാൽ എന്നോട് പറയൂ, എന്താണ് യഥാർത്ഥ നീതി? കണ്ണിൽ കാണുന്ന തെളിവുകളാണോ, അതോ കാണാൻ കഴിയാത്ത സത്യമാണോ? മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ പിടികൊടുക്കാത്ത ഒന്നാണ് സത്യം. താങ്കളുടെ ഈ മടുപ്പിക്കുന്ന യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മാറ്റാൻ, നീതിയുടെയും നിയമത്തിന്റെയും അതിർവരമ്പുകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരു കഥ പറയാം. ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുക…” വേതാളം കഥ തുടങ്ങി.

കൊലക്കയറിന് മുന്നിലെ നിരപരാധി

വിശാലമായ ഒരു രാജ്യത്തെ പ്രൗഢഗംഭീരമായ നീതിന്യായ സഭ. സ്വർണ്ണത്തിലും രത്നങ്ങളിലും തീർത്ത സിംഹാസനത്തിൽ രാജാവ് ഉപവിഷ്ടനായിരിക്കുന്നു. സഭയിൽ ജനങ്ങൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് നടുക്കവും ഭയവുമാണ്. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികനായ ഒരു വ്യാപാരി കഴിഞ്ഞ രാത്രി ക്രൂരമായി കൊലചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. രാജ്യത്തെ ജനങ്ങളാകെ നടുങ്ങിയ സംഭവമായിരുന്നു അത്. ആ കൊലപാതകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രാജാവിന്റെ ഭടന്മാർ പിടികൂടിയത് വ്യാപാരിയുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തനായ ഒരു ദാസനെയാണ്. അയാളുടെ പേര് ചന്ദൻ. കൈകാലുകളിൽ ഭാരമേറിയ ഇരുമ്പുചങ്ങലകളുമായി, ചോരപ്പാടുകളുള്ള വസ്ത്രങ്ങളോടെ ചന്ദൻ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിന്നു. രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ വിചാരണ ആരംഭിച്ചു. സഭയിൽ എല്ലാവർക്കും ഉറപ്പായിരുന്നു ചന്ദനാണ് ഘാതകൻ എന്ന്. കാരണം, കൊലപാതകം നടക്കുമ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മൂന്ന് ദൃക്‌സാക്ഷികൾ അയാൾക്കെതിരെ അസന്ദിഗ്ദ്ധമായി മൊഴി നൽകി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

നഗരത്തിലെ മാന്യന്മാരായ മൂന്ന് പേരായിരുന്നു ആ സാക്ഷികൾ. അവർ സഭയിൽ ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കണ്ടതാണ്, ഈ നീചൻ തന്റെ യജമാനന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കഠാരി ഇറക്കുന്നത്. ഞങ്ങളെ കണ്ടയുടനെ ഇവൻ ഓടിമറയുകയായിരുന്നു.”

മാത്രമല്ല, ഭടന്മാർ നിരത്തിയ തെളിവുകൾ ആരുടേയും വായടപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ട വ്യാപാരിയുടെ രക്തം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങൾ ചന്ദന്റെ കുടിലിൽ നിന്നാണ് കണ്ടെടുത്തത്. കൊലപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിച്ചെന്ന് കരുതുന്ന മൂർച്ചയേറിയ കഠാരിയും അയാളുടെ കിടക്കയ്ക്കടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ച നിലയിൽ കണ്ടെത്തി. എല്ലാം വളരെ വ്യക്തമാണ്. കുറ്റം തെളിയിക്കാൻ ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും വേണ്ടതില്ല. കൊലപാതകത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യവും വ്യക്തമായിരുന്നു; വ്യാപാരിയുടെ പണം അപഹരിക്കുക. രാജ്യത്തെ നിയമപ്രകാരം ഇത്രയും തെളിവുകൾ ഒരു വ്യക്തിക്കെതിരെ ലഭിച്ചാൽ അയാൾക്ക് വധശിക്ഷ നൽകുക എന്നത് മാത്രമാണ് ഏക പോംവഴി. പ്രധാനമന്ത്രിയും സഭയിലെ പണ്ഡിതന്മാരും ഒരേ സ്വരത്തിൽ രാജാവിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു: “മഹാരാജാവേ, തെളിവുകളെല്ലാം ഇയാൾക്കെതിരാണ്. ഈ ക്രൂരനായ കുറ്റവാളിക്ക് ഉടൻ തന്നെ വധശിക്ഷ നൽകിയാലും. ഇല്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾക്ക് നിയമത്തിലുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടും.”

നിയമത്തിന്റെ കണ്ണിലെ ഇരുട്ട്

രാജാവ് തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിശബ്ദനായി ഇരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് ഒരു ത്രാസുപോലെ ആടിക്കളിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ചന്ദനിലേക്കാണ് നീണ്ടത്. ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഇടതടവില്ലാതെ കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചങ്ങലകളുടെ കിലുക്കത്തിനൊപ്പം അയാളുടെ തേങ്ങലുകളും സഭയിൽ മുഴങ്ങി.

“മഹാരാജാവേ, ഞാൻ എന്റെ യജമാനനെ കൊന്നിട്ടില്ല. എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല… ആ വീട്ടിലെ ചോറാണ് ഞാൻ ഉണ്ണുന്നത്. എന്റെ സ്വന്തം പിതാവിനെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ ആ യജമാനനെ സ്നേഹിച്ചത്. എന്നെ വിശ്വസിക്കണം പ്രഭോ…” ചന്ദൻ കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. രാജാവ് ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. ഒരു കൊലപാതകിയുടെ ക്രൂരതയോ, കുറ്റം ചെയ്തതിന്റെ കുറ്റബോധമോ, പിടിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ജാള്യതയോ ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത നിസ്സഹായതയും ഭയവും മാത്രമായിരുന്നു അവിടെ നിഴലിച്ചിരുന്നത്.

രാജാവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ സംശയം ജനിച്ചു. രാജനീതി (Statecraft) അനുസരിച്ച് മുന്നിലുള്ള തെളിവുകൾ വെച്ച് വിധി പ്രസ്താവിക്കണം. സാക്ഷികൾ നുണ പറയുകയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ പ്രതിയുടെ പക്കൽ യാതൊരു തെളിവുമില്ല. രാജാവിന്റെ മന്ത്രി അക്ഷമയോടെ ചോദിച്ചു: “പ്രഭോ, താങ്കൾ എന്തിനാണ് മടിക്കുന്നത്? തെളിവുകൾ നൂറു ശതമാനവും സത്യമാണ്. നിയമം അന്ധമാണ്, അത് തെളിവുകൾ മാത്രമേ നോക്കൂ. വികാരങ്ങൾക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല.” പക്ഷേ രാജാവ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “നിയമം അന്ധമായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഒരു ന്യായാധിപൻ ഒരിക്കലും അന്ധനാകാൻ പാടില്ല. കണ്ണുകൾ കാണുന്നത് പൂർണ്ണസത്യമാകണമെന്നില്ല. ഈ വിധി ഞാൻ നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കുന്നു.” സഭയിലുള്ളവർ പരസ്പരം നോക്കി. വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും രാജാവ് എന്തിനാണ് വിധി പറയാൻ വൈകിക്കുന്നത്? സദസ്സിൽ മുറുമുറുപ്പുകൾ ഉയർന്നു.

സത്യത്തിലേക്കുള്ള രഹസ്യവഴികൾ

അന്ന് രാത്രി, രാജാവ് ഉറങ്ങിയില്ല. വേഷപ്രച്ഛന്നനായി അദ്ദേഹം നഗരത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഒരു സാധാരണ കച്ചവടക്കാരന്റെ വേഷത്തിൽ അദ്ദേഹം നഗരത്തിലെ ഇരുണ്ട തെരുവുകളിലൂടെ നടന്നു. തന്റെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ ചില ചാരന്മാരെ അദ്ദേഹം പലയിടത്തേക്കും അയച്ചു. ആ മൂന്ന് മാന്യരായ സാക്ഷികളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു രാജാവ് ആദ്യം അന്വേഷിച്ചത്. വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ മൂടിവെക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ ചുരുളഴിയാൻ തുടങ്ങി. ആ സാക്ഷികൾക്ക് കഴിഞ്ഞ ദിവസം വലിയൊരു തുക പ്രതിഫലമായി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവർ ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് മദ്യശാലകളിൽ ആഘോഷിക്കുകയാണെന്ന് ചാരന്മാർ കണ്ടെത്തി.

അതിലും വലിയ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. കൊല്ലപ്പെട്ട വ്യാപാരിയുടെ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത് അയാളുടെ സ്വന്തം സഹോദരനായിരുന്നു. സഹോദരന്റെ അമിതമായ ധൂർത്തും, മദ്യപാനവും, ചൂതാട്ടവും കാരണം വ്യാപാരി അടുത്തിടെ അയാളെ തന്റെ സ്വത്തുക്കളുടെ അവകാശത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. രാജാവിന്റെ അന്വേഷണം ചെന്നെത്തിയത് ആ സഹോദരനിലാണ്. പണത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠനെ കൊലപ്പെടുത്തുകയും, ആ കുറ്റം വളരെ തന്ത്രപരമായി പാവപ്പെട്ട ദാസന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കുകയുമായിരുന്നു അയാൾ. സാക്ഷികളെ വൻതുക നൽകി വിലയ്‌ക്കെടുത്തു, രക്തം പുരണ്ട വസ്ത്രങ്ങളും ആയുധവും ദാസന്റെ കുടിലിൽ ആരുമറിയാതെ രഹസ്യമായി വെച്ചു. കൃത്യമായ പദ്ധതിയോടെ നിർമ്മിച്ചെടുത്ത വ്യാജ തെളിവുകളായിരുന്നു അവയെല്ലാം.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സഭ കൂടിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകാംക്ഷയിലായിരുന്നു. രാജാവ് യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളിയായ സഹോദരനെ ചങ്ങലക്കിട്ട് സഭയിൽ ഹാജരാക്കി. തെളിവുകളെല്ലാം വ്യാജമാണെന്ന് വ്യക്തമായി തെളിയിച്ചു. നിരപരാധിയായ ചന്ദനെ സ്വതന്ത്രനാക്കുകയും, കണ്ണീരോടെ അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. യഥാർത്ഥ കുറ്റവാളിക്ക് തക്കതായ ശിക്ഷ നൽകുകയും ചെയ്തു.

ഇത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വേതാളം ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട് വിക്രമാദിത്യനോട് ചോദിച്ചു: “വിക്രമാദിത്യ രാജാവേ, എന്റെ ചോദ്യം ഇതാണ്. നിയമം എന്നത് ലഭ്യമായ തെളിവുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം വിധി പറയാനുള്ളതാണ്. ഇവിടെ രാജാവ് ഭൗതികമായ തെളിവുകളെ അവിശ്വസിച്ചു. ഒരു ന്യായാധിപൻ എന്ന നിലയിൽ രാജാവ് ചെയ്തത് നിയമലംഘനമല്ലേ? തനിക്ക് തോന്നുന്ന വെറുമൊരു സംശയത്തിന്റെ പേരിൽ നിയമത്തെ മറികടക്കാൻ ഒരു രാജാവിന് അധികാരമുണ്ടോ? ഉത്തരം അറിയാമായിരുന്നിട്ടും നീ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ തല ആയിരം കഷ്ണങ്ങളായി പൊട്ടിത്തെറിക്കും.”

വിക്രമാദിത്യൻ ഒട്ടും മടിക്കാതെ, ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി നൽകി: “വേതാളമേ, നിയമവും നീതിയും രണ്ടും രണ്ടാണ്. നിയമം മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്, തെളിവുകൾ ആർക്കും എളുപ്പത്തിൽ കൃത്രിമമായി നിർമ്മിച്ചെടുക്കാം. എന്നാൽ നീതി (Justice) എന്നത് ശാശ്വതമായ ധർമ്മമാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ താളമാണത്. തെളിവുകൾക്കപ്പുറം സത്യത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അന്തർജ്ഞാനം (Intuition) ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ലഭ്യമായ തെളിവുകൾ മാത്രം വെച്ച് വിധി പറയുകയാണെങ്കിൽ അത് കേവലം ഒരു ഗുമസ്തന്റെ പണിയാണ്, ഒരു ന്യായാധിപന്റെയല്ല. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തിയുടെ കണ്ണുകളിലെ സത്യം വായിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ നീതിപീഠത്തിൽ ഇരിക്കാൻ യോഗ്യനല്ല. രാജാവ് തന്റെ ധർമ്മം മാത്രമാണ് പാലിച്ചത്. കാരണം നീതി എന്നത് സത്യത്തെ കണ്ടെത്തലാണ്, അല്ലാതെ കടലാസിലെ തെളിവുകളെ തുലാസിലിട്ട് അളക്കലല്ല.”

ഈ കൃത്യമായ ഉത്തരം കേട്ടയുടനെ, വേതാളം വലിയൊരു അലർച്ചയോടെ വിക്രമാദിത്യന്റെ പിടിയിൽ നിന്നും വഴുതിമാറി വീണ്ടും ആ മുരിക്ക് മരത്തിലേക്ക് തന്നെ പറന്നുപോയി. വിക്രമാദിത്യൻ ഒട്ടും തളരാതെ വീണ്ടും തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു.

നിയമവും നീതിയും തമ്മിലുള്ള അകലം

വിക്രമാദിത്യനും വേതാളവും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഭാഷണം കേവലം ഒരു സാധാരണ കുറ്റാന്വേഷണ കഥയല്ല. പലരും ഈ കഥയെ ഒരു പഴയകാല വിനോദമായി മാത്രം വായിച്ചു പോകാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വലിയൊരു തത്ത്വചിന്തയുണ്ട്. നമ്മൾ കണ്ണുകൊണ്ട് കാണുന്നതും കാതുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങൾ എപ്പോഴും സത്യമാകണമെന്നില്ല. “തെളിവുകൾ” എന്നത് സത്യത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിഫലനം മാത്രമാണ്, അത് ഒരിക്കലും സത്യം തന്നെയല്ല. ഒരു വസ്തുവിന്റെ നിഴൽ കണ്ട് ആ വസ്തുവിനെ വിലയിരുത്തുന്നത് പോലെയാണത്.

• ധാർമ്മികതയുടെ പരാജയം: തെളിവുകളുടെ ബലത്തിൽ ഒരു നിരപരാധി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവിടെ തോൽക്കുന്നത് ആ വ്യക്തി മാത്രമല്ല, ആ സമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ധാർമ്മികതയുമാണ്.
• ആത്മീയമായ പ്രക്രിയ: യഥാർത്ഥ നീതി നിർവ്വഹണം എന്നത് ബുദ്ധിപരമായ ഒരു പ്രക്രിയ മാത്രമല്ല, അത് ആത്മീയമായ ഒന്ന് കൂടിയാണ്. അത് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിനെ വായിക്കാനുള്ള, ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവാണ്.
• സത്യത്തിന്റെ അതിജീവനം: സത്യം എത്രയൊക്കെ ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചുമൂടാൻ ശ്രമിച്ചാലും, അതിനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഇച്ഛാശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ അത് പുറത്തുവരിക തന്നെ ചെയ്യും.

ഒരു ഭരണാധികാരിയോ, ന്യായാധിപനോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു കുടുംബനാഥനോ ആകട്ടെ, അവരുടെ മുന്നിൽ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെ കേവലം പുറമെയുള്ള തെളിവുകൾ വെച്ച് മാത്രം അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അവിടെ നീതി നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. സത്യവും വസ്തുതയും (Truth and Fact) തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിവേകം.

ഇന്നത്തെ ലോകത്തിൽ ഈ കഥയുടെ പ്രസക്തി

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് എഴുതപ്പെട്ട ഈ കഥയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ ആധുനിക യുഗത്തിൽ വളരെയധികം പ്രസക്തിയുണ്ട്. നമ്മുടെ ആധുനിക നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥകളും, കോർപ്പറേറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളും കൂടുതലും ആശ്രയിക്കുന്നത് ഡാറ്റ (Data), മെട്രിക്സ്, രേഖകൾ എന്നിവയെയാണ്. മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങൾക്കും സത്യസന്ധതയ്ക്കും അവിടെ പലപ്പോഴും വില ലഭിക്കാറില്ല.

ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനെ ജോലിയിൽ നിന്ന് പിരിച്ചുവിടുന്നത് ചിലപ്പോൾ അയാൾക്കെതിരെ ഹാജരാക്കപ്പെട്ട കൃത്രിമമായ ചില റിപ്പോർട്ടുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാകാം. ഒരുപക്ഷെ ആ സ്ഥാപനത്തിലെ ഏറ്റവും കഴിവുള്ളതും സത്യസന്ധനുമായ വ്യക്തിയായിരിക്കും അയാൾ. എന്നാൽ കുതന്ത്രജ്ഞനായ ഒരു മേലധികാരി കൃത്രിമമായി ഉണ്ടാക്കിയ ഇമെയിലുകളോ, വ്യാജ പരാതികളോ വെച്ച് അയാളെ കുറ്റക്കാരനാക്കുന്നു. അവിടെ കേവലം കടലാസുകൾ മാത്രം നോക്കി തീരുമാനമെടുക്കുന്ന ഒരു എച്ച്.ആർ (HR) ഉദ്യോഗസ്ഥൻ, ആ പഴയ രാജാവിന്റെ സഭയിലെ അന്ധരായ മന്ത്രിമാരെപ്പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

അതുപോലെ തന്നെയാണ് ആധുനിക കോടതികളും വ്യവഹാരങ്ങളും. ഡി.എൻ.എ (DNA) പരിശോധനകൾ പോലുള്ള ആധുനിക ശാസ്ത്രീയ തെളിവുകൾ വന്നതോടെ, വർഷങ്ങളായി ജയിലിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന പലരും നിരപരാധികളാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ട് പുറത്തുവന്ന സംഭവങ്ങൾ ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് നിരവധിയാണ്. അന്ന് അവരെ ശിക്ഷിച്ച കോടതികൾ സാക്ഷിമൊഴികളുടെയും പഴയ തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് വിധി പറഞ്ഞത്. പക്ഷേ, ആ തെളിവുകൾ അവരെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു.

സാമൂഹ്യ മാധ്യമങ്ങളുടെ (Social Media) കാലത്ത് ഇതിന്റെ പ്രസക്തി വർദ്ധിക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ കഷ്ണമോ, എഡിറ്റ് ചെയ്ത ഒരു ശബ്ദരേഖയോ വെച്ച് നാം പലരെയും പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്താറുണ്ട്. ഡീപ്പ് ഫേക്ക് (Deepfake) പോലുള്ള നിർമ്മിത ബുദ്ധി (AI) സാങ്കേതികവിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ആർക്കെതിരെയും എന്ത് തെളിവും നിർമ്മിച്ചെടുക്കാവുന്ന കാലമാണിത്. നിർമ്മിത ബുദ്ധി ലോകത്തെ ഭരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന ഈ കാലത്ത്, മാനുഷികമായ സഹാനുഭൂതിയും സത്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉൾക്കാഴ്ചയും മനുഷ്യന് മാത്രമേ നൽകാൻ കഴിയൂ എന്ന് ഈ കഥ അടിവരയിടുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും നാം മറ്റുള്ളവരെ വിധിക്കാറുണ്ട്. ഒരു ചിത്രം കണ്ടോ, ഒരു ഫോൺ സംഭാഷണം കേട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ പറയുന്നത് കേട്ടോ നാം നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെപ്പോലും സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്താറുണ്ട്. അവിടെ നാമും കേവലം തെളിവുകളുടെ പിന്നാലെ പോകുന്ന അന്ധരായ വിധികർത്താക്കളായി മാറുകയാണ്. കണ്ണുകൾ കാണുന്നതും കാതുകൾ കേൾക്കുന്നതും എപ്പോഴും പൂർണ്ണമായ സത്യമായിരിക്കില്ല. ഹൃദയം കൊണ്ട് കാണാനും, ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കാനുമുള്ള ക്ഷമയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ നമുക്ക് യഥാർത്ഥ സത്യത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ കഴിയൂ. കാരണം, സ്വർണ്ണം അഗ്നിയിൽ കുരുത്താലേ തിളങ്ങുകയുള്ളൂ, അതുപോലെ സത്യം സംശയങ്ങളുടെയും അന്വേഷണങ്ങളുടെയും തീച്ചൂള കടന്നാൽ മാത്രമേ പൂർണ്ണരൂപത്തിൽ പുറത്തുവരികയുള്ളൂ.