ഓഹരി വിപണി ഇടിയുമ്പോൾ ബിസിനസ് ചാനലുകളിലെ ചർച്ചകൾ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? സ്റ്റുഡിയോയിൽ ഒരു കൂട്ടം വിദഗ്ദ്ധർ ഇരിപ്പുണ്ടാകും. ഓരോരുത്തരും വിപണിയുടെ പതനത്തിന് തങ്ങളുടേതായ കാരണങ്ങൾ നിരത്തും. ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വം, വിദേശ നിക്ഷേപക സ്ഥാപനങ്ങളുടെ (FII) വിൽപ്പന, കമ്പനികളുടെ മോശം പ്രവർത്തനഫലം, ഓഹരികളുടെ ഉയർന്ന മൂല്യം (high valuations) – ഇങ്ങനെ കാരണങ്ങളുടെ ഒരു സദ്യ തന്നെ അവർ വിളമ്പും. ഓരോ വാദവും കേട്ടാൽ പ്രപഞ്ചരഹസ്യം കണ്ടുപിടിച്ച ഒരാളുടെ ആധികാരികത തോന്നും.

ഈ വിശകലനങ്ങളെല്ലാം ഒരുതരം വിനോദമായി കാണാമെന്ന് മാത്രം. എന്നാൽ സത്യം പറഞ്ഞാൽ, ഈ വിപണിയിലെ പ്രവചനങ്ങൾ ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുൻപും ഏതാണ്ട് ഇതുപോലെ തന്നെയായിരുന്നു. പാത്രങ്ങൾ മാറിയിട്ടുണ്ടാകാം, പക്ഷെ വിഭവങ്ങൾക്ക് ഒരേ രുചിയാണ്.

നൂറ്റാണ്ട് മുൻപത്തെ വാഗ്വാദങ്ങൾ

പ്രശസ്ത സാമ്പത്തികകാര്യ ലേഖകൻ ആൻഡ്രൂ റോസ് സോർക്കിൻ എഴുതിയ ‘1929’ എന്ന പുസ്തകം ലോകത്തെ പിടിച്ചുകുലുക്കിയ ആ മഹാ സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിന്റെ (Great Depression) കഥയാണ് പറയുന്നത്. പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും അമ്പരപ്പിക്കുന്ന കാര്യം ആ തകർച്ചയുടെ നാടകീയതയല്ല, മറിച്ച് അതിലേക്ക് നയിച്ച ചർച്ചകൾക്ക് ഇന്നത്തെ കാലവുമായിട്ടുള്ള അവിശ്വസനീയമായ സാമ്യമാണ്. വിപണിയിലെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ‘താലി’ ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ടായി മെനുവിൽ ഉണ്ടെന്ന് സാരം.

1929-ന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അമേരിക്കൻ ഓഹരികൾ അഭൂതപൂർവമായ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് കുതിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് സമൂഹത്തിൽ രണ്ട് വാദങ്ങൾ ശക്തമായി. ഒന്ന്, വിപണി അപകടകരമാംവിധം ചൂടുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. രണ്ട്, ഈ നല്ല കാലം അനന്തമായി തുടരും.

കരടികളുടെ മുന്നറിയിപ്പ്

അമേരിക്കൻ കേന്ദ്ര ബാങ്കായ ഫെഡറൽ റിസർവിന്റെ ശില്പികളിലൊരാളായ സെനറ്റർ കാർട്ടർ ഗ്ലാസ് ഓഹരിയിലെ ഊഹക്കച്ചവടത്തിനെതിരെ ആഞ്ഞടിച്ചു. ഇതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച നാഷണൽ സിറ്റി ബാങ്ക് (ഇന്നത്തെ സിറ്റിഗ്രൂപ്പ്) ചെയർമാൻ ചാൾസ് മിച്ചലിനെതിരെ നടപടിയെടുക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ഫെഡറൽ റിസർവ് രൂപീകരിക്കുന്നതിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ച മറ്റൊരു ബാങ്കറായ പോൾ വാർബർഗ് “അനിയന്ത്രിതമായ ഊഹക്കച്ചവടത്തിന്റെ оргии” (orgies of unrestrained speculation) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുകയും വലിയൊരു ദുരന്തം പ്രവചിക്കുകയും ചെയ്തു.

കാളകളുടെ മറുപടി

എന്നാൽ വിപണിയിലെ കാളകൾ വെറുതെയിരുന്നില്ല. അവർ തങ്ങളുടെ മറുവാദങ്ങളുമായി രംഗത്തെത്തി. പ്രിൻസ്റ്റൺ സർവകലാശാലയിലെ ഒരു സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞൻ, ഗ്ലാസിനെയും കൂട്ടാളികളെയും “പ്രാകൃതമായ വിവരക്കേടും തീവ്രമായ വികാരങ്ങളും” ഉള്ളവരായി മുദ്രകുത്തി. വാൾസ്ട്രീറ്റ് ഒരു “നിരപരാധികളുടെ സമൂഹം” ആണെന്നും അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. മറ്റൊരു ബാങ്കർ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ഗ്ലാസ് രാജിവെക്കണമെന്നാണ്.

ന്യൂയോർക്ക് ടൈംസിന്റെ ഫിനാൻഷ്യൽ എഡിറ്ററായിരുന്ന അലക്സാണ്ടർ നോയ്സ്, പോൾ വാർബർഗ് “അമേരിക്കൻ സമൃദ്ധിയെ തുരങ്കം വെക്കുകയാണെന്ന്” ആരോപിച്ചു. ഓരോ കൂട്ടർക്കും അവരവരുടെ വാദങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കാൻ കൃത്യമായ കാരണങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു: വായ്പാ ലഭ്യത, വ്യവസായ വളർച്ച, ഫെഡറൽ റിസർവിന്റെ പണനയം, റേഡിയോയും ഓട്ടോമൊബൈലും പോലുള്ള പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളുടെ സ്വാധീനം – എല്ലാം ചർച്ചാവിഷയമായി.

അന്നും ഇന്നും ഒരേ തിരക്കഥ

ഈ സംഭാഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചുനോക്കൂ. ഇതിലെ ചില വാക്കുകൾ മാത്രം മാറ്റിയാൽ, നാളത്തെ പത്രത്തിൽ അച്ചടിച്ചുവരുന്ന ഒരു ലേഖനം പോലെ തോന്നുന്നില്ലേ? ഇന്നത്തെ ചർച്ചകളുമായി ഇതിന് യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ല.

• അന്നത്തെ റേഡിയോ (Radio) ഇന്നത്തെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് (AI) ആയി മാറി.
• അന്നത്തെ ഫെഡ് ഭയം (Fed fears) ഇന്നത്തെ ആർബിഐയുടെ പലിശ നിരക്ക് (RBI rate cut expectations) സംബന്ധിച്ച ചർച്ചകളായി.
• അന്നത്തെ ഊഹക്കച്ചവടം ഇന്നത്തെ ഡെറിവേറ്റീവ് ട്രേഡിങ്ങും മീം സ്റ്റോക്കുകളുമായി.

തിരക്കഥ ഒന്ന് തന്നെ. അഭിനേതാക്കളും സംഭാഷണങ്ങളും മാത്രം കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറുന്നു. 1929-ലെ ഇരുപക്ഷവും തങ്ങളുടെ വാദങ്ങളിൽ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. അവരുടെ വാദങ്ങൾക്കെല്ലാം യുക്തിയുടെ പിൻബലവുമുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ തകർച്ച പ്രവചിച്ച കരടികൾ ശരിയായി. എന്നാൽ അവരുടെ സമയം തെറ്റിപ്പോയിരുന്നു. വിപണി തകരുന്നതിന് മാസങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഷോർട്ട് സെല്ലിംഗ് (short selling) നടത്തി പലർക്കും വലിയ നഷ്ടം സംഭവിച്ചു.

സാധാരണ നിക്ഷേപകൻ എന്തു പഠിക്കണം?

ഇവിടെയാണ് ഒരു സാധാരണ മലയാളി നിക്ഷേപകൻ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം. ഒരു ജീവിതകാലം കൊണ്ട് സമ്പത്ത് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വിദഗ്ദ്ധരുടെ വാഗ്വാദങ്ങൾക്ക് ഒരു വിലയുമില്ല.

ഒന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. 1929-ൽ ചിട്ടയായ ഒരു നിക്ഷേപ പദ്ധതി (disciplined savings program) ആരംഭിച്ച ഒരാളുടെ കാര്യം. അദ്ദേഹം ആ വലിയ തകർച്ചയിലും, അതിനുശേഷമുള്ള സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യത്തിലും, രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിലും, തുടർന്നുവന്ന ഓരോ പ്രതിസന്ധിയിലും തന്റെ നിക്ഷേപം മുടങ്ങാതെ തുടർന്നു. 1960-ലോ 1970-ലോ എത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്പത്ത് എത്രമാത്രം വളർന്നിട്ടുണ്ടാകും?

മറ്റൊരാൾ ഈ വിദഗ്ദ്ധരുടെ വിപണിയിലെ പ്രവചനങ്ങൾ കേട്ട് വിപണിയിൽ കയറുകയും ഇറങ്ങുകയും (timing the market) ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നും കരുതുക. വിപണി ഉയരുമെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ വാങ്ങുകയും ഇടിയുമെന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ വിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി. അദ്ദേഹത്തിന് എന്ത് സംഭവിച്ചിരിക്കും? സാമ്പത്തിക നഷ്ടം മാത്രമല്ല, വലിയ മാനസിക സമ്മർദ്ദവും അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

ഇതിനർത്ഥം പണനയത്തെക്കുറിച്ചോ വിപണിയുടെ മൂല്യത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ചർച്ചകൾക്ക് ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല എന്നല്ല. രാജ്യത്തിന്റെ നയങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുന്നവർക്കും വലിയ സാമ്പത്തിക സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ഇത് വളരെ പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ തന്റെ മ്യൂച്ചൽ ഫണ്ട് എസ്ഐപി (SIP) തുടരണമോ അതോ പേടിച്ച് വിൽക്കണോ എന്ന് ആലോചിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ നിക്ഷേപകന്, ഈ ചർച്ചകൾ വെറും ബഹളം മാത്രമാണ്. ഉപകാരമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അത് ദോഷകരവുമാണ്.

വിദഗ്ദ്ധരെ മറക്കുക, ലക്ഷ്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുക

വിജയകരമായ നിക്ഷേപത്തിന് എപ്പോഴും വിദഗ്ദ്ധരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾ കേൾക്കണമെന്ന ഒരു മിഥ്യാധാരണ ഈ ചർച്ചകൾ നമ്മളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം നേരെ തിരിച്ചാണ്. ഈ അഭിപ്രായങ്ങളെയും ബഹളങ്ങളെയും അവഗണിച്ച് സ്വന്തം നിക്ഷേപത്തിൽ അച്ചടക്കം പാലിക്കുക എന്നതാണ് പ്രധാനം.

നിങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനോ, സ്വന്തം റിട്ടയർമെന്റിനോ, ഒരു വീട് വെക്കാനോ പണം കണ്ടെത്തുക എന്നതാണെങ്കിൽ, വിപണിയിലെ ദിവസേനയുള്ള കയറ്റിറക്കങ്ങളോ വിദഗ്ദ്ധരുടെ പ്രവചനങ്ങളോ നിങ്ങളെ ബാധിക്കേണ്ടതില്ല. നിങ്ങളുടെ എസ്ഐപി കൃത്യമായി തുടരുക. വിപണി ഇടിയുമ്പോൾ അതേ പണത്തിന് കൂടുതൽ യൂണിറ്റുകൾ ലഭിക്കുമെന്നും, ദീർഘകാലയളവിൽ ഇത് ഗുണം ചെയ്യുമെന്നും മനസ്സിലാക്കുക.

അടുത്ത തവണ ടെലിവിഷനിൽ വിദഗ്ദ്ധർ വിപണിയെ കീറിമുറിച്ച് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഓർക്കുക, നിങ്ങൾ കാണുന്നത് നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുള്ള ഒരു നാടകത്തിന്റെ പുനരാവിഷ്കാരമാണ്. അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെയും സംഭാഷണങ്ങളെയും ഒരു കൗതുകത്തോടെ കാണുക. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപ തീരുമാനങ്ങളെ അത് സ്വാധീനിക്കാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കരുത്. വിപണിയിലെ ബഹളങ്ങൾ എന്നും ഉണ്ടാകും. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ വ്യക്തമാണെങ്കിൽ, ആ ശബ്ദങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളെ വഴിതെറ്റിക്കാനാവില്ല.