1950-കളിലെ അമേരിക്കൻ വ്യോമസേന ഒരു വലിയ പ്രതിസന്ധിയിലായിരുന്നു. പരിശീലനം സിദ്ധിച്ച പൈലറ്റുമാർക്ക് പോലും വിമാനങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. അപകടങ്ങൾ തുടർക്കഥയായി. മോശം പരിശീലനമോ പൈലറ്റുമാരുടെ പിഴവോ ആവാം കാരണമെന്നായിരുന്നു ആദ്യ നിഗമനം. എന്നാൽ ആഴത്തിലുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. പ്രശ്നം പൈലറ്റുമാർക്കായിരുന്നില്ല, വിമാനത്തിന്റെ കോക്ക്പിറ്റിനായിരുന്നു!

1920-കളിലെ ‘ശരാശരി’ പൈലറ്റിന്റെ ശാരീരിക അളവുകൾ വെച്ചായിരുന്നു ആ കോക്ക്പിറ്റുകൾ നിർമ്മിച്ചത്. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം അമേരിക്കക്കാരുടെ ശാരീരിക ഘടനയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ വ്യോമസേന ഒരു വഴികണ്ടു: പുതിയ ശരാശരി കണ്ടെത്തുക. നാലായിരത്തിലധികം പൈലറ്റുമാരുടെ പത്തിലധികം ശാരീരിക അളവുകൾ അവർ ശേഖരിച്ചു. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പുതിയ കോക്ക്പിറ്റ് ഡിസൈൻ ചെയ്തു.

ഫലം എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. പുതിയ ‘ശരാശരി’ അളവുകളുമായി പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ പൈലറ്റ് പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല! ചിലർക്ക് നീണ്ട കാലുകളും ചെറിയ കൈകളുമായിരുന്നു. മറ്റുചിലർക്ക് വലിയ നെഞ്ചളവും ചെറിയ തലയുമായിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ആ ‘ശരാശരി’ എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇല്ലാത്ത, കണക്കുകളിൽ മാത്രമുള്ള ഒരു സങ്കല്പം മാത്രമായിരുന്നു.

വിമാനത്തിൽ നിന്ന് നിക്ഷേപത്തിലേക്ക്

ഈ വ്യോമസേനയുടെ കഥയ്ക്ക് സാമ്പത്തിക ലോകവുമായി എന്ത് ബന്ധം? സാധാരണയായി നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക ഉപദേശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചാൽ ഈ ബന്ധം വ്യക്തമാകും. ചെറുപ്പക്കാർ ഓഹരി വിപണിയിൽ (Equity Market) ധൈര്യമായി നിക്ഷേപിക്കണം, കാരണം നഷ്ടം വന്നാൽ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ അവർക്ക് സമയമുണ്ട്. പ്രായമാകുമ്പോൾ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥിര നിക്ഷേപങ്ങളിലേക്ക് (Fixed Income) മാറണം. ഓഹരിയിലെ നിക്ഷേപം ‘100 минус നിങ്ങളുടെ പ്രായം’ എന്ന അനുപാതത്തിലായിരിക്കണം. വിരമിച്ചവർ ഓഹരികളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി വിട്ടുനിൽക്കണം.

കേൾക്കുമ്പോൾ വളരെ യുക്തിസഹമെന്ന് തോന്നുന്ന നിയമങ്ങളാണിത്. എന്നാൽ വ്യോമസേനയുടെ കോക്ക്പിറ്റ് പോലെ, ഈ നിയമങ്ങളും ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ശരാശരി നിക്ഷേപകൻ എന്ന ആശയത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ശരാശരി നിക്ഷേപകൻ ഇല്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം.

ഓരോ നിക്ഷേപകനും അവരുടേതായ സവിശേഷമായ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്. ഗവേഷകർ പൈലറ്റുമാരുടെ കാര്യത്തിൽ പറഞ്ഞ ‘jagged profile’ പോലെ, ഓരോരുത്തരുടെയും സാമ്പത്തിക രേഖാചിത്രം വ്യത്യസ്തമാണ്.

ഒരേ പ്രായം, രണ്ട് ജീവിതങ്ങൾ

ഒരേ പ്രായത്തിലുള്ള രണ്ട് വ്യക്തികളുടെ ഉദാഹരണം നോക്കാം. 25 വയസ്സുള്ള, കരിയർ ആരംഭിക്കുന്ന രണ്ട് ചെറുപ്പക്കാർ. സാമ്പത്തിക വിദഗ്ദ്ധരുടെ പൊതുവായ ഉപദേശം അനുസരിച്ച് ഇരുവരും ഓഹരികളിൽ കൂടുതൽ നിക്ഷേപിക്കണം. കാരണം അവർക്ക് മുന്നിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളുണ്ട്.

എന്നാൽ ആദ്യത്തെയാൾ പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന, അനിയത്തിയുടെ പഠനച്ചെലവ് വഹിക്കുന്ന, സ്വന്തം വിവാഹത്തിനായി പണം സ്വരൂപിക്കുന്ന കുടുംബത്തിലെ ഏക വരുമാനക്കാരനാണ്. രണ്ടാമത്തെയാൾ മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നു, മറ്റ് സാമ്പത്തിക ബാധ്യതകളൊന്നുമില്ല. അവർക്ക് മുന്നിൽ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ നീണ്ട വർഷങ്ങളുണ്ട്.

ഒരേ പ്രായക്കാരാണെന്ന ഒറ്റക്കാരണം കൊണ്ട് ഇരുവരുടെയും നിക്ഷേപ രീതി ഒന്നാകണമെന്ന് പറയുന്നത് എത്രത്തോളം ശരിയാണ്? ആദ്യത്തെയാൾക്ക് പെട്ടന്നുള്ള പണത്തിന്റെ ആവശ്യം കൂടുതലാണ്, അതിനാൽ കുറച്ചുകൂടി സുരക്ഷിതമായ നിക്ഷേപങ്ങൾ ആവശ്യമായി വരും. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെയാൾക്ക് കൂടുതൽ റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള ശേഷിയുണ്ട്.

ഇനി 60 വയസ്സുള്ള, വിരമിക്കാൻ പോകുന്ന രണ്ടുപേരെ പരിഗണിക്കാം. പൊതുവായ ഉപദേശമനുസരിച്ച് ഇരുവരും ഓഹരി വിപണിയിൽ നിന്ന് പണം പിൻവലിച്ച് സ്ഥിരവരുമാനം നൽകുന്ന സർക്കാർ ബോണ്ടുകളിലോ ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളിലോ ഇടണം. എന്നാൽ ഒരാൾക്ക് ഇപ്പോഴും പഠനം പൂർത്തിയാക്കാത്ത മക്കളുണ്ട്, ഭവനവായ്പയുടെ തിരിച്ചടവ് തീർന്നിട്ടില്ല, പരിമിതമായ സമ്പാദ്യം കൊണ്ട് ഇനിയുള്ള കാലം ജീവിക്കണം. മറ്റൊരാൾക്ക് മക്കൾ നല്ല നിലയിലാണ്, സ്വന്തമായി വീടുണ്ട്, പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ വസ്തുവിൽ നിന്ന് വാടക വരുമാനമുണ്ട്, ആവശ്യത്തിലധികം സമ്പാദ്യവുമുണ്ട്.

ഇവിടെ ആദ്യത്തെയാൾക്ക് ഉറപ്പുള്ള വരുമാനം അത്യാവശ്യമാണ്. എന്നാൽ രണ്ടാമത്തെയാൾക്ക് ഒരു യുവ നിക്ഷേപകനേക്കാൾ കൂടുതൽ റിസ്ക് എടുക്കാൻ സാധിക്കും. കാരണം, വിപണിയിലെ ചെറിയ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങൾ (volatility) അവരുടെ ജീവിതശൈലിയെ ഒരു തരത്തിലും ബാധിക്കില്ല.

എന്തുകൊണ്ട് ഈ ‘ശരാശരി’ സമീപനം നിലനിൽക്കുന്നു?

വ്യോമസേനയ്ക്ക് ശരാശരി അളവുകൾ സൗകര്യപ്രദമായിരുന്നത് പോലെ, സാമ്പത്തിക ഉപദേശക സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും ശരാശരി നിക്ഷേപകൻ എന്ന ആശയം എളുപ്പമുള്ള ഒന്നാണ്. ഇത് സ്റ്റാൻഡേർഡ് ഉപദേശങ്ങൾ നൽകാനും, ലളിതമായ കാൽക്കുലേറ്ററുകൾ ഉണ്ടാക്കാനും, ‘എല്ലാവർക്കും ഒരേപോലുള്ള’ (one-size-fits-all) നിക്ഷേപ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ വിൽക്കാനും സഹായിക്കുന്നു.

ഒരു വെൽത്ത് മാനേജർക്ക് നിങ്ങളുടെ പ്രായവും ഒരു റിസ്ക് ചോദ്യാവലിയും നോക്കി നിങ്ങളെ എളുപ്പത്തിൽ ഒരു മോഡൽ പോർട്ട്ഫോളിയോയിലേക്ക് മാറ്റാൻ കഴിയും. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കീർണ്ണമായ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോ ആവശ്യങ്ങളോ അവർക്ക് അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ഈ സമീപനം നിക്ഷേപകന്റെ ആവശ്യത്തേക്കാൾ ഉപരി, ആ വ്യവസായത്തിന്റെ കാര്യക്ഷമതയെയാണ് സഹായിക്കുന്നത്.

നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം വഴി കണ്ടെത്തുക

അപ്പോൾ ഈ പൊതുവായ നിയമങ്ങൾക്ക് പകരം എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്? നിങ്ങളുടെ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ തന്നെ ആഴത്തിൽ പഠിക്കുക എന്നതാണ് ഉത്തരം. മറ്റാരുടെയോ നിയമങ്ങൾ പകർത്തുന്നതിന് പകരം, നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം സാമ്പത്തിക പദ്ധതി രൂപകൽപ്പന ചെയ്യണം. അതിനായി താഴെ പറയുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ സ്വയം ചോദിക്കുക:

• നിങ്ങളുടെ വരുമാനം എത്രത്തോളം സുരക്ഷിതമാണ്? ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെയും ഒരു ഫ്രീലാൻസ് ജോലിക്കാരന്റെയും വരുമാന സ്ഥിരത ഒരുപോലെയല്ല.
• ആരൊക്കെയാണ് നിങ്ങളെ സാമ്പത്തികമായി ആശ്രയിക്കുന്നത്? എത്ര കാലത്തേക്ക് അവർക്ക് നിങ്ങളുടെ പിന്തുണ വേണ്ടിവരും?
• നിങ്ങളുടെ പ്രധാന ചിലവുകളും ബാധ്യതകളും എന്തൊക്കെയാണ്? വീട്ടുവാടക, വായ്പ തിരിച്ചടവ് (EMI), കുട്ടികളുടെ ഫീസ് തുടങ്ങിയവ.
• പണപ്പെരുപ്പത്തെ മറികടക്കുന്ന വരുമാനം നൽകുന്ന ആസ്തികൾ നിങ്ങൾക്കുണ്ടോ? ഉദാഹരണത്തിന്, വാടക വരുമാനം ലഭിക്കുന്ന വീട്.
• പെട്ടെന്നുള്ള ആവശ്യങ്ങൾക്ക് (liquidity) നിങ്ങൾക്ക് എത്ര പണം വേണ്ടിവരും? വിപണി ഇടിയുമ്പോൾ ഓഹരികൾ വിൽക്കാതിരിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും.
• നിങ്ങളുടെ നിക്ഷേപത്തിൽ 30% ഇടിവ് വന്നാൽ അതിനെ മാനസികമായി എങ്ങനെ നേരിടും? റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കഴിവ് ഇവിടെയാണ് അളക്കപ്പെടുന്നത്.

ശരാശരിയുടെ കെണിയിൽ വീഴാതിരിക്കാൻ

ഓർക്കുക, സാമ്പത്തിക ലോകത്ത് ശരാശരി നിക്ഷേപകൻ എന്നൊരാളില്ല. ഓരോ വ്യക്തിയും വ്യത്യസ്തമാണ്, അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ നിക്ഷേപ തന്ത്രം അപ്പാടെ പകർത്തുന്നത് അപകടകരമാണ്.

നിങ്ങളുടെ പ്രായം മാത്രം നോക്കി നിക്ഷേപം തീരുമാനിക്കുന്നത്, ഒരു പൈലറ്റിന്റെ ഉയരം മാത്രം നോക്കി കോക്ക്പിറ്റ് ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നത് പോലെയാണ്. നിങ്ങളുടെ വരുമാനം, ബാധ്യതകൾ, ലക്ഷ്യങ്ങൾ, റിസ്ക് എടുക്കാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയെല്ലാം പരിഗണിച്ച്, നിങ്ങൾക്ക് മാത്രം ചേരുന്ന ഒരു സാമ്പത്തിക പദ്ധതി തയ്യാറാക്കുക. കാരണം, പേഴ്സണൽ ഫിനാൻസ് എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ ‘പേഴ്സണൽ’ അഥവാ വ്യക്തിപരം തന്നെയാണ്.