50/30/20 ബഡ്ജറ്റിംഗ് നിയമം: ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പ്രായോഗികമോ?

സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്റർനെറ്റിൽ തിരയുന്ന ഏതൊരാളും 50/30/20 ബഡ്ജറ്റിംഗ് നിയമത്തെക്കുറിച്ച് (50/30/20 Budgeting Rule) കേട്ടിരിക്കും. വളരെ ലളിതവും ഓർമ്മിക്കാൻ എളുപ്പമുള്ളതുമായ ഈ രീതി വർഷങ്ങളായി പലരും പിന്തുടരുന്നു. ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ അത് എങ്ങനെ ചെലവഴിക്കണം, എത്ര മിച്ചം വെക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ഒരു രൂപരേഖ ഇത് നൽകുന്നു. എന്നാൽ, പണപ്പെരുപ്പം റെക്കോർഡ് ഉയരത്തിൽ നിൽക്കുകയും, കൊച്ചി, തിരുവനന്തപുരം പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽ ജീവിതച്ചെലവ് കുതിച്ചുയരുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ, പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് രൂപപ്പെട്ട ഈ നിയമത്തിന് പ്രസക്തിയുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം പലരും ഉന്നയിക്കുന്നുണ്ട്.

അമേരിക്കൻ സെനറ്ററായ എലിസബത്ത് വാറനും മകൾ അമേലിയ വാറൻ ടൈഗിയും ചേർന്ന് 2005-ൽ എഴുതിയ പുസ്തകത്തിലൂടെയാണ് ഈ ആശയം ലോകമെമ്പാടും പ്രചാരം നേടിയത്. അന്നത്തെ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യമായിരുന്ന ഈ രീതി, ഇന്നത്തെ കേരളീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എത്രത്തോളം പ്രായോഗികമാണെന്ന് നമുക്ക് വിശദമായി പരിശോധിക്കാം.

എന്താണ് 50/30/20 നിയമം?

ഈ നിയമം വളരെ ലളിതമാണ്. നിങ്ങളുടെ നികുതി കഴിച്ചുള്ള മാസ വരുമാനത്തെ (take-home salary) മൂന്നായി വിഭജിക്കുക എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

• 50% ആവശ്യങ്ങൾക്ക് (Needs): നിങ്ങളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ അത്യാവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾക്കാണ് വരുമാനത്തിന്റെ പകുതി ഭാഗം മാറ്റിവെക്കേണ്ടത്. ഇതിൽ വീട്ടുവാടക അല്ലെങ്കിൽ ഭവന വായ്പയുടെ തിരിച്ചടവ് (EMI), പലചരക്ക് സാധനങ്ങൾ, യാത്രാച്ചെലവ്, വൈദ്യുതി, വെള്ളം തുടങ്ങിയ ബില്ലുകൾ, ഇൻഷുറൻസ് പ്രീമിയം, കുട്ടികളുടെ സ്കൂൾ ഫീസ് എന്നിവയെല്ലാം ഉൾപ്പെടും. ഇവയൊന്നും ഒഴിവാക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ചെലവുകളാണ്.
• 30% ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് (Wants): ജീവിതം ആസ്വാദ്യകരമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന, എന്നാൽ അത്യാവശ്യമല്ലാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് ഈ വിഭാഗത്തിൽ വരുന്നത്. ഹോട്ടൽ ഭക്ഷണം, സിനിമ, യാത്രകൾ, പുതിയ ഗാഡ്‌ജെറ്റുകൾ, നെറ്റ്ഫ്ലിക്സ് പോലുള്ള സബ്സ്ക്രിപ്ഷനുകൾ, ആഘോഷങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഈ ചെലവുകൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും.
• 20% സമ്പാദ്യത്തിനും നിക്ഷേപത്തിനും (Savings & Investments): സാമ്പത്തിക ഭദ്രത ഉറപ്പാക്കുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണിത്. അടിയന്തര ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഫണ്ട് (Emergency Fund), വിരമിക്കൽ കാലത്തേക്കുള്ള നിക്ഷേപങ്ങൾ (Retirement Savings), ഇൻഷുറൻസ്, ഓഹരി വിപണിയിലോ മ്യൂച്വൽ ഫണ്ടിലോ ഉള്ള നിക്ഷേപങ്ങൾ, നിലവിലുള്ള കടങ്ങൾ വേഗത്തിൽ അടച്ചുതീർക്കാനുള്ള തുക എന്നിവയെല്ലാം ഇതിൽ പെടും.

ഈ നിയമം എന്തുകൊണ്ട് ജനപ്രിയമായി?

സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമാണെന്ന് കരുതുന്ന സാധാരണക്കാർക്ക് പോലും എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാനും പ്രാവർത്തികമാക്കാനും കഴിയുമെന്നതാണ് 50/30/20 നിയമത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം. ഓരോ രൂപയുടെയും കണക്ക് സൂക്ഷിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ബഡ്ജറ്റിംഗ് രീതികൾ പലർക്കും മടുപ്പുളവാക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ ഈ നിയമം അത്തരം സങ്കീർണ്ണതകൾ ഒഴിവാക്കി, ചെലവുകളെ മൂന്ന് പ്രധാന വിഭാഗങ്ങളായി മാത്രം തരംതിരിക്കുന്നു.

ഈ മാസം എത്ര രൂപയ്ക്ക് ചായ കുടിച്ചു എന്ന് കണക്കുകൂട്ടുന്നതിന് പകരം, നിങ്ങളുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കായുള്ള മൊത്തം ചെലവ് വരുമാനത്തിന്റെ 30 ശതമാനത്തിൽ ഒതുങ്ങുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ ഈ രീതി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് സാമ്പത്തിക അച്ചടക്കം പടിപടിയായി വളർത്തിയെടുക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. വരുമാനം ലഭിക്കുമ്പോൾ തന്നെ 20% സമ്പാദ്യത്തിലേക്ക് മാറ്റിവെക്കുന്ന ‘നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ആദ്യം പണം നൽകുക’ (Pay Yourself First) എന്ന ആശയം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ, സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന് ശക്തമായ ഒരടിത്തറയിടാനും ഈ നിയമം സഹായിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ കേരളത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യം

കടലാസിൽ ഈ നിയമം മികച്ചതായി തോന്നാമെങ്കിലും, ഇന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ പല വെല്ലുവിളികളുമുണ്ട്.

കുതിച്ചുയരുന്ന ജീവിതച്ചെലവ്

ഒരു ശരാശരി മലയാളി കുടുംബത്തിന് അവരുടെ വരുമാനത്തിന്റെ 50% കൊണ്ട് ‘അത്യാവശ്യങ്ങൾ’ നിറവേറ്റുക എന്നത് ഇന്ന് ഏറെക്കുറെ അസാധ്യമാണ്. കൊച്ചി, തിരുവനന്തപുരം, കോഴിക്കോട് പോലുള്ള നഗരങ്ങളിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു യുവ പ്രൊഫഷണലിന്റെ ശമ്പളത്തിന്റെ 30 മുതൽ 40 ശതമാനം വരെ വീട്ടുവാടകയ്ക്കായി മാത്രം മാറ്റിവെക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇതിനോടൊപ്പം പലചരക്ക് സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റം, ഇന്ധനവില, യാത്രാച്ചെലവ്, കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസച്ചെലവ് എന്നിവ കൂടി ചേരുമ്പോൾ, ‘അത്യാവശ്യ’ വിഭാഗം (Needs) തന്നെ 65-70 ശതമാനത്തിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തും.

വരുമാനത്തിലെ അസ്ഥിരത

സ്ഥിരമായ മാസവരുമാനം ഇല്ലാത്തവർക്കും ഗിഗ് ഇക്കോണമിയുടെ (Gig Economy) ഭാഗമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നവർക്കും (ഉദാഹരണത്തിന്, ഓൺലൈൻ ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർ, ഡെലിവറി ഏജന്റുമാർ) ഈ ശതമാനക്കണക്ക് കൃത്യമായി പാലിക്കാൻ കഴിഞ്ഞെന്നുവരില്ല. അവരുടെ വരുമാനം ഓരോ മാസവും വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കും. അതിനാൽ, കർശനമായ ഒരു ശതമാനക്കണക്ക് അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾക്ക് യോജിച്ചതായിരിക്കില്ല.

മാറുന്ന ജീവിതശൈലിയും മുൻഗണനകളും

ഇന്നത്തെ തലമുറയുടെ മുൻഗണനകളും മാറിയിരിക്കുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കി ഉയർന്ന ശമ്പളത്തിൽ ജോലിക്ക് കയറുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്, വിദ്യാഭ്യാസ വായ്പ (Education Loan) തിരിച്ചടയ്ക്കുക എന്നത് ഒരു പ്രധാന ‘ആവശ്യ’മാണ്. ചിലപ്പോൾ ഇത് അവരുടെ വരുമാനത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അപഹരിച്ചേക്കാം. ഇത് 50/30/20 അനുപാതത്തെ പൂർണ്ണമായും തകിടം മറിക്കും.

പരിഹാരം: നിയമത്തെ നമുക്ക് അനുസരിച്ച് മാറ്റാം

50/30/20 നിയമം കാലഹരണപ്പെട്ടു എന്ന് പറഞ്ഞ് പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയേണ്ടതില്ല. പകരം, അതിനെ നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് മാറ്റിയെഴുതുകയാണ് വേണ്ടത്. ഇതൊരു നിയമമായി കാണുന്നതിന് പകരം, സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തിനുള്ള ഒരു വഴികാട്ടിയായി (guideline) കണക്കാക്കാം.

• നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം അനുപാതം കണ്ടെത്തുക: നിങ്ങളുടെ വരുമാനം, ചെലവ്, സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവ വിലയിരുത്തി സ്വന്തമായ ഒരു അനുപാതം കണ്ടെത്തുക. ഉദാഹരണത്തിന്, ഉയർന്ന വാടക നൽകുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇത് 60/20/20 (ആവശ്യം/ആഗ്രഹം/സമ്പാദ്യം) എന്ന രീതിയിലേക്ക് മാറ്റാം. ഇവിടെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കുള്ള പങ്ക് കുറച്ച്, അത്യാവശ്യങ്ങൾക്കായി കൂടുതൽ തുക വകയിരുത്തുന്നു.
• അത്യാവശ്യങ്ങൾ പുനർനിർവചിക്കുക: നിങ്ങളുടെ ‘ആവശ്യങ്ങളുടെ’ പട്ടിക പരിശോധിച്ച്, അതിൽ ഏതെങ്കിലും ചെലവുകൾ കുറയ്ക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന് നോക്കുക. ഉദാഹരണത്തിന്, സ്വന്തമായി വാഹനമോടിക്കുന്നതിന് പകരം പൊതുഗതാഗതത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നത് യാത്രാച്ചെലവ് കുറയ്ക്കാൻ സഹായിച്ചേക്കാം.
• സമ്പാദ്യത്തിന് പ്രഥമ പരിഗണന: എന്തുതന്നെയായാലും, വരുമാനത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം സമ്പാദ്യത്തിനായി മാറ്റിവെക്കുക എന്ന ശീലം ഉപേക്ഷിക്കരുത്. 20% സാധ്യമല്ലെങ്കിൽ, ഒരു 10% അല്ലെങ്കിൽ 15% എങ്കിലും സ്ഥിരമായി നിക്ഷേപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക. ശമ്പളം വരുമ്പോൾ തന്നെ ഈ തുക മറ്റൊരു അക്കൗണ്ടിലേക്ക് മാറ്റുന്നത് നല്ലൊരു തന്ത്രമാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, 50/30/20 നിയമം സാമ്പത്തിക ആസൂത്രണത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നല്ല തുടക്കമാണ്. എന്നാൽ ഇന്നത്തെ സങ്കീർണ്ണമായ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ അതിനെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നത് പ്രായോഗികമല്ല. നിങ്ങളുടെ വരുമാനം, ജീവിതച്ചെലവ്, സാമ്പത്തിക ലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് അനുസരിച്ച് ഈ ചട്ടക്കൂടിനെ മാറ്റിയെഴുതുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സാമ്പത്തിക വിജയം കുടികൊള്ളുന്നത്.