കാതടപ്പിക്കുന്ന ഇടിമുഴക്കം. ആകാശത്ത് മിന്നൽപ്പിണരുകൾ തീതുപ്പുന്ന സർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ പിടഞ്ഞു. കുത്തിയൊലിച്ചുവരുന്ന പ്രളയജലം സകല ജീവജാലങ്ങളെയും വൃക്ഷങ്ങളെയും കൂറ്റൻ പാറകളെപ്പോലും അനായാസം വിഴുങ്ങുകയാണ്. കൂരിരുട്ടിൽ, കഴുത്തറ്റം മരവിപ്പിക്കുന്ന തണുത്ത വെള്ളത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അയാൾ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായ ഭാര്യയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം ആ ഇരുട്ടിലും അയാൾക്ക് കാണാമായിരുന്നു. വലതുകൈയിൽ തന്റെ മൂത്ത മകനുണ്ട്, അവൻ ഭയന്ന് വിറച്ച് അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് ഇളയ കുഞ്ഞിനെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. എങ്ങോട്ടാണ് പോകേണ്ടതെന്ന് അറിയില്ല. നാലുപാടുനിന്നും മരണത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം. ജീവനുവേണ്ടിയുള്ള പരക്കംപാച്ചിൽ. പെട്ടെന്നാണ് ആർത്തലച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ഭീമൻ തിരമാല അവരുടെ മേൽ പതിച്ചത്. ആ ഒഴുക്കിന്റെ അമാനുഷിക ശക്തിയിൽ അയാളുടെ പിടിവിട്ടുപോയി. “എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ… എന്റെ ഭാര്യ…” അയാൾ തൊണ്ടപൊട്ടുമാറുച്ചത്തിൽ അലറിക്കരഞ്ഞു. കൺമുന്നിൽ വെച്ച് തന്റെ സർവ്വസ്വവും ആ ഇരുണ്ട പ്രളയജലത്തിൽ ചുഴിയിൽപ്പെട്ട് മുങ്ങിത്താഴുന്നത് അയാൾ നിസ്സഹായനായി നോക്കിനിന്നു. വെള്ളം അയാളുടെ ശ്വാസകോശങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി, പ്രാണൻ പിടഞ്ഞു. മരണം ഉറപ്പായ ആ നിമിഷത്തിൽ, സർവ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട ആർത്തനാദത്തോടെ, തന്റെ ബോധത്തിന്റെ ഏറ്റവും അവസാനത്തെ കണികയിൽ നിന്നും അയാൾ വിളിച്ചു: “നാരായണാ… ഭഗവാനേ… എന്നെ രക്ഷിക്കൂ…”
പെട്ടെന്ന്, ഉഗ്രമായ ആ പ്രളയത്തിന്റെ ഇരമ്പൽ നിലച്ചു. കഴുത്തറ്റം നിന്നിരുന്ന വെള്ളം എങ്ങോട്ടോ അപ്രത്യക്ഷമായി. ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഭയത്തിന് പകരം ശാന്തത നിറഞ്ഞു. തണുത്തുവിറപ്പിക്കുന്ന കാറ്റിന് പകരം സുഗന്ധം വമിക്കുന്ന ഇളം തെന്നൽ വീശി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞ അയാൾ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. മുന്നിൽ, ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ, സകല പ്രപഞ്ചങ്ങൾക്കും നാഥനായ സാക്ഷാൽ മഹാവിഷ്ണു നിൽക്കുന്നു. ഭഗവാന്റെ കണ്ണുകളിൽ കരുണയും ഒപ്പം ഒരു നേരിയ കൗതുകവുമുണ്ടായിരുന്നു.
“നാരദാ…” ഭഗവാന്റെ സ്വരം ശാന്തവും ഗാംഭീര്യമുള്ളതുമായിരുന്നു. “എനിക്ക് അതികഠിനമായി ദാഹിച്ചിട്ട് നീ അല്പം കുടിവെള്ളം കൊണ്ടുവരാൻ പോയിട്ട് അര നാഴികയായല്ലോ. എന്നിട്ട് വെള്ളമെവിടെ? നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വിയർത്തു വിറയ്ക്കുന്നത്?”
അമ്പരപ്പോടെ, കണ്ണുകളിൽ ബാക്കിയായ കണ്ണീരോടെ നാരദൻ സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ ഒരു ചെറിയ മൺകുടമുണ്ട്. സ്വന്തം വസ്ത്രങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി, അതിൽ ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലുമില്ല. പ്രളയമില്ല, ഭാര്യയില്ല, കുഞ്ഞുങ്ങളില്ല. എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. കാലങ്ങൾ നീണ്ട തന്റെ കുടുംബജീവിതം, താൻ അനുഭവിച്ച പ്രണയം, വാത്സല്യം, സങ്കടം, മരണം… എല്ലാം വെറും കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ഒരു മിഥ്യയായിരുന്നുവെന്ന്, ഭഗവാൻ തീർത്ത ‘മായ’ (Maya) ആയിരുന്നുവെന്ന് നാരദൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. അഹങ്കാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിന്ന് സാക്ഷാൽ നാരദമഹർഷി വീണുടഞ്ഞ ആ വലിയ കഥയുടെ തുടക്കം ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
അഹങ്കാരത്തിന്റെ തുടക്കം
ഏതാനും നാഴികകൾക്ക് മുൻപ് ദിവ്യമായ വൈകുണ്ഠത്തിൽ വെച്ചാണ് ഇതിനെല്ലാം തുടക്കമായത്. അന്ന് നാരദൻ അതിരറ്റ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. നീണ്ട കാലത്തെ കഠിനമായ തപസ്സ് പൂർത്തിയാക്കിയതിന്റെ ഗർവ്വ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. തപസ്സിളക്കാൻ സാക്ഷാൽ കാമദേവൻ വന്നിട്ടുപോലും തന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന സത്യം നാരദനിൽ വലിയൊരു അഹങ്കാരമായി വളർന്നിരുന്നു. മഹതി എന്ന തന്റെ വീണ മീട്ടി, നാരായണ നാമം ജപിച്ച് അദ്ദേഹം വൈകുണ്ഠത്തിൽ എത്തി. പാലാഴിയിൽ അനന്തശയനത്തിൽ പള്ളികൊള്ളുന്ന ഭഗവാന്റെ മുന്നിലേക്ക് അദ്ദേഹം നടന്നുചെന്നു.
വിഷ്ണുഭഗവാന്റെ പാദങ്ങളിൽ വണങ്ങിയ ശേഷം നാരദൻ അല്പം ഗർവ്വോടെ പറഞ്ഞു: “ഭഗവാൻ, ഞാൻ അങ്ങയുടെ അനുഗ്രഹത്താൽ സകലതിനെയും ജയിച്ചിരിക്കുന്നു. കാമദേവന്റെ പുഷ്പബാണങ്ങൾ എന്റെ തപോബലത്തിന് മുന്നിൽ കരിഞ്ഞുപോയി. കാമവും ക്രോധവും മോഹവും ഇനി എന്നെ ബാധിക്കില്ല. ഞാൻ മായയെ പൂർണ്ണമായും അതിജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ലോകത്ത് ഒന്നിനും എന്നെ മോഹിപ്പിക്കാനാവില്ല.”
എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന മഹാവിഷ്ണു ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ മുഴുവൻ രഹസ്യങ്ങളും ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച ആ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി മാത്രം മിന്നിമറഞ്ഞു. യഥാർത്ഥ ഗുരുക്കന്മാർ അഹങ്കാരികളായ ശിഷ്യന്മാരോട് ഒരിക്കലും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തർക്കിക്കാറില്ല; പകരം അനുഭവങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയിലൂടെ അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക. “വളരെ സന്തോഷം നാരദാ,” വിഷ്ണു പറഞ്ഞു. “നിന്റെ നേട്ടത്തിൽ ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നു. എങ്കിൽ നമുക്കൊന്ന് ഭൂമിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാലോ? ഭൂമിയിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ടിട്ട് നാളുകളേറെയായി.”
അങ്ങനെ അവർ ഭൂമിയിലെത്തി. ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വേനൽക്കാലം. മരുഭൂമിക്ക് സമാനമായ ഒരു പ്രദേശത്തുകൂടി നടക്കുമ്പോൾ, കാൽപ്പാദങ്ങളെ പൊള്ളിക്കുന്ന മണൽക്കാറ്റിൽ ഭഗവാൻ പെട്ടെന്ന് നിന്നു. വിഷ്ണു ക്ഷീണം ഭാവിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നാരദാ, ഈ കടുത്ത ചൂടിൽ എനിക്ക് വല്ലാതെ ദാഹിക്കുന്നു. തൊട്ടടുത്തുള്ള ആ ഗ്രാമത്തിൽ പോയി എനിക്ക് കുടിക്കാൻ അല്പം വെള്ളം കൊണ്ടുവരാമോ? എന്റെ തൊണ്ട വരളുന്നു.” മായയെ ജയിച്ചുവെന്ന് അഹങ്കരിച്ച നാരദൻ, ഭഗവാന് ദാഹജലം നൽകാനുള്ള ആവേശത്തിൽ ഒരു മൺകുടവും പിടിച്ച് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു.
മായയുടെ വലയങ്ങളിൽ
ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ ഒരു വീടിന്റെ പടിക്കൽ നാരദൻ ചെന്നുനിന്നു. വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോൾ പുറത്തുവന്നത് അതിസുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയാണ്. വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയ ആ നിമിഷം, നാരദമഹർഷി സകലതും മറന്നുപോയി. അവളുടെ നീണ്ട കാർക്കൂന്തലും, താമരയിതൾ പോലെയുള്ള കണ്ണുകളും, മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയും നാരദന്റെ സർവ്വ നിയന്ത്രണങ്ങളെയും തകർത്തെറിഞ്ഞു. വൈകുണ്ഠം, താൻ ചെയ്തുവന്ന കഠിനമായ തപസ്സ്, തന്റെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന വീണ, ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ് മരച്ചുവട്ടിൽ കാത്തിരിക്കുന്ന മഹാവിഷ്ണു… എല്ലാം ആ ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ നാരദന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. കാമദേവനെപ്പോലും തോൽപ്പിച്ചുവെന്ന് അഹങ്കരിച്ച ആ വലിയ മനസ്സാണ്, ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടിയുടെ ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നു വീണത്.
അവളുടെ പിതാവ് പുറത്തുവന്ന് നാരദനെ സ്വീകരിച്ചു. കുടിക്കാൻ വെള്ളം ചോദിക്കാൻ വന്ന നാരദൻ അവിടെ ദിവസങ്ങളോളം തങ്ങി. ആ പെൺകുട്ടിയോടുള്ള അതിയായ അനുരാഗം മൂലം അദ്ദേഹം അവളുടെ പിതാവിനോട് വിവാഹാഭ്യർത്ഥന നടത്തി, അവളെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അങ്ങനെ ത്രിലോക സഞ്ചാരിയായ, എപ്പോഴും നാരായണ നാമം ജപിക്കുന്ന നാരദമഹർഷി ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണനായി മാറി.
കാലചക്രം അതിവേഗം ഉരുണ്ടു. വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു. അമ്മായിയപ്പന്റെ മരണശേഷം ആ കൃഷിയിടവും വീടും കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരവും നാരദന്റെ ചുമലിലായി. അയാൾ നിലം ഉഴുതുമറിച്ചു, വിതച്ചു, മഴയ്ക്കായി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കാത്തിരുന്നു, വിളവെടുപ്പ് ഗ്രാമവാസികൾക്കൊപ്പം ആഘോഷിച്ചു. മണ്ണിൽ പണിയെടുത്ത് അയാളുടെ കൈകളിൽ തഴമ്പുവീണു. ഈ കാലയളവിൽ അയാൾക്ക് മൂന്ന് മക്കൾ ജനിച്ചു. മക്കൾ അയാളെ ആദ്യമായി ‘അച്ഛാ’ എന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ, വൈകുണ്ഠത്തിൽ ഭഗവാന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ കിട്ടിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ആനന്ദം അയാൾ അനുഭവിച്ചു. ഭാര്യ, മക്കൾ, കൃഷി, വീട് – ഇതിനപ്പുറം മറ്റൊരു ലോകം അയാൾക്കില്ലാതായി. താൻ ആരായിരുന്നുവെന്ന പൂർണ്ണമായ വിസ്മൃതിയിൽ, ലൗകിക ജീവിതത്തിന്റെ മാധുര്യത്തിൽ അയാൾ പൂർണ്ണമായും ബന്ധിക്കപ്പെട്ടു. പന്ത്രണ്ട് നീണ്ട വർഷങ്ങൾ അങ്ങനെ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ കടന്നുപോയി.
പ്രളയവും ഉണർവ്വും
അങ്ങനെ സന്തോഷത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ആ മഹാമാരി വന്നത്. ദിവസങ്ങളോളം നിർത്താതെ പെയ്ത മഴയിൽ നദി കരകവിഞ്ഞൊഴുകി. ഗ്രാമം മുഴുവൻ വെള്ളത്തിനടിയിലായി. നാരദന്റെ വീടിന്റെ തറയിലേക്കും വെള്ളം കയറിത്തുടങ്ങി, അവർ വളർത്തിയ മൃഗങ്ങൾ ഒലിച്ചുപോയി. “നമുക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഉയർന്ന പ്രദേശത്തേക്ക് പോകണം,” നാരദൻ ഭയത്തോടെ ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു.
അവർ വീടുവിട്ടിറങ്ങി. ഇരുട്ടിൽ, കുത്തിയൊലിക്കുന്ന വെള്ളത്തിലൂടെ പരസ്പരം കൈകൾ പിടിച്ച് അവർ നടന്നു. എന്നാൽ പ്രകൃതിയുടെ സംഹാരതാണ്ഡവത്തിന് മുന്നിൽ മനുഷ്യന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്ക് എന്ത് പ്രസക്തി? ഒരു വലിയ മരം കടപുഴകി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വീണു. ആ ഒഴുക്കിൽ ആദ്യം ഭാര്യയുടെ കൈകൾ വിട്ടുപോയി. അവൾ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിത്താഴുന്നത് കണ്ട് നാരദൻ അലറിക്കരഞ്ഞു, പക്ഷേ അവൾക്ക് അടുത്തേക്ക് നീന്താൻ ആ ഒഴുക്കിൽ സാധിച്ചില്ല. തൊട്ടുപിന്നാലെ മൂത്തമകനും, പിന്നീട് രണ്ടാമത്തെ മകനും ആ പ്രളയജലത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷരായി. നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച ഇളയ കുഞ്ഞെങ്കിലും ബാക്കിയാകണേ എന്ന് അയാൾ നെഞ്ചുപൊട്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു. എന്നാൽ വിധി ആരെയും വെറുതെ വിടില്ലല്ലോ. അതിശക്തമായ ഒരു തിരമാല ആ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെയും അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് തട്ടിയകറ്റി.
സർവ്വസ്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട്, മരണത്തിന്റെ വക്കിലെത്തിയ ആ നിമിഷത്തിലാണ് നാരദന്റെ ഉള്ളിലെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ അവസാനത്തെ വേരും അറ്റുപോയത്. താൻ പടുത്തുയർത്തിയ ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചുവെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ, നിസ്സഹായതയുടെ പടുകുഴിയിൽ നിന്നാണ് അയാൾ സർവ്വവും മറന്ന് നാരായണനെ വിളിച്ചു കരഞ്ഞത്. അടുത്ത നിമിഷം പ്രളയം മാഞ്ഞു, ഭഗവാൻ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ ജീവിതം, പ്രണയം, വാത്സല്യം, വേദന, പ്രളയം – എല്ലാം വെറും അര നാഴികയ്ക്കുള്ളിൽ ഭഗവാൻ ഒരുക്കിയ മായയുടെ നാടകമായിരുന്നുവെന്ന് നാരദൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കഥയുടെ കാണാപ്പുറങ്ങൾ
വെറുമൊരു മാന്ത്രികവിദ്യയോ ഭഗവാന്റെ തമാശയോ അല്ല ഈ കഥ. ഇതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ദാർശനിക സത്യം വളരെ വലുതാണ്. എന്താണ് മായ? ലോകം ഇല്ലാത്തതാണെന്നല്ല മായ അർത്ഥമാക്കുന്നത്; മറിച്ച് മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ, നശിച്ചുപോകുന്ന കാര്യങ്ങളെ ‘ശാശ്വതമാണ്’ എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നതാണ് മായ. സത്യത്തെ മറച്ചുവെക്കുകയും, ഇല്ലാത്തതിനെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രപഞ്ചശക്തിയാണത്.
നാരദന്റെ പരാജയം എവിടെയായിരുന്നു? താൻ മായയെ ജയിച്ചു എന്ന് ചിന്തിച്ച നിമിഷം തന്നെ അദ്ദേഹം മായയുടെ പിടിയിലായിരുന്നു. ആത്മീയതയിലായാലും ഭൗതിക ജീവിതത്തിലായാലും, “ഞാൻ വലിയവനാണ്, എനിക്കെല്ലാം അറിയാം, എന്നെ ഒന്നും ബാധിക്കില്ല” എന്ന അഹങ്കാരം ഉണ്ടാകുന്നതാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആദ്യത്തെ വീഴ്ച. മായ എന്നത് എപ്പോഴും പുറത്ത് നിന്ന് വരുന്ന ഒരു ശത്രുവല്ല, അത് നമ്മുടെ തന്നെ ഉള്ളിലെ മോഹങ്ങളാണ് (Attachments). താൻ ഉണ്ടാക്കിയ ബന്ധങ്ങളും സമ്പത്തും എന്നെന്നും നിലനിൽക്കും എന്ന തോന്നലാണ് നാരദനെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെപ്പോലെ കരയിച്ചത്. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇതെല്ലാം ഇല്ലാതാകാം എന്ന സത്യം അദ്ദേഹം മറന്നുപോയി. അറിവ് അഹങ്കാരമായി മാറുമ്പോൾ വിവേകം നശിക്കുന്നു എന്ന വലിയ പാഠമാണ് മഹാവിഷ്ണു തന്റെ പ്രിയ ഭക്തന് നൽകിയത്.
ഇന്നത്തെ മായ: നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളിലെ പ്രളയങ്ങൾ
ഈ പുരാണകഥ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് എത്രത്തോളം പ്രസക്തമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. നമ്മളോരോരുത്തരും ഓരോരോ നാരദന്മാരാണ്. നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് ആധുനിക കാലത്തെ മായയുടെ വലയങ്ങളിലാണ്.
- വിർച്വൽ ലോകത്തെ മായ: നമ്മുടെ വിർച്വൽ ജീവിതങ്ങൾ തന്നെ ഇതിനൊരു ഉദാഹരണമാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ നമ്മൾ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. അവിടെ എത്ര ലൈക്ക് കിട്ടുന്നു, എത്ര ഫോളോവേഴ്സ് ഉണ്ട് എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് പലരുടെയും ഇന്നത്തെ സന്തോഷവും സങ്കടവും. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇതൊന്നും യാഥാർത്ഥ്യമല്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും നാം ആ വിർച്വൽ ലോകത്തെ ‘സത്യമായി’ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതൊരു വലിയ മായയാണ്.
- കോർപ്പറേറ്റ് മത്സരങ്ങൾ: കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തെ മത്സരങ്ങളും ഇതുപോലെ തന്നെയാണ്. ഒരു വലിയ ജോലി, കൈനിറയെ ശമ്പളം, പ്രമോഷനുകൾ – ഇതിനുവേണ്ടി രാപ്പകൽ അധ്വാനിക്കുമ്പോൾ നാം നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തെ മറക്കുന്നു. ആ കമ്പനിയും പദവിയുമാണ് തന്റെ ജീവിതം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ താൻ വലിയവനാണെന്ന് കാണിക്കാനുള്ള തത്രപ്പാടിൽ നാം പലതും വെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു. നാരദൻ പന്ത്രണ്ട് വർഷം കൊണ്ട് വീടും കൃഷിയും ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ, നമ്മൾ വർഷങ്ങൾ എടുത്തു ഒരു സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നു.
വലിയ വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചും, ആഡംബര കാറുകൾ വാങ്ങിയും നാം അഭിമാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഒരു സാമ്പത്തിക മാന്ദ്യമോ, ലേഓഫോ (Layoff), അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മഹാമാരിയോ വരുമ്പോൾ നമ്മൾ കെട്ടിപ്പടുത്തതെല്ലാം ഒരു ചീട്ടുകൊട്ടാരം പോലെ തകർന്നുവീഴുന്നു. നമ്മുടെ അഹങ്കാരങ്ങളെല്ലാം ഒറ്റയടിക്ക് ഇല്ലാതാകുന്നു. അതാണ് ഇന്നത്തെ കാലത്തെ പ്രളയം.
നമ്മൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളും സമ്പത്തും സ്ഥാനമാനങ്ങളും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടാം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മൾ സൗകര്യപൂർവ്വം മറക്കുന്നു. ഈ വിസ്മൃതിയെയാണ് പുരാണങ്ങൾ മായ എന്ന് വിളിച്ചത്.
നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള ലോകം സുന്ദരമാണ്, അതിൽ ജീവിക്കുക തന്നെ വേണം. ബന്ധങ്ങൾ പുലർത്തണം, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നിറവേറ്റണം. എന്നാൽ ആ ലോകം ശാശ്വതമല്ല എന്ന ബോധ്യം എപ്പോഴും ഉള്ളിലുണ്ടാകണം. താമരയിലയിലെ വെള്ളത്തുള്ളി പോലെ, എല്ലാം അനുഭവിക്കുമ്പോഴും എന്തിനോടും അമിതമായ ഒട്ടിച്ചേരൽ (Attachment) ഇല്ലാതിരിക്കുക എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം. അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ നേട്ടങ്ങളിൽ നിങ്ങൾക്ക് അതിയായ അഹങ്കാരം തോന്നുമ്പോൾ, എല്ലാം തികഞ്ഞുവെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, അര നാഴികകൊണ്ട് പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തെ ജീവിതം ജീവിച്ചുതീർത്ത, കൈയിലൊരു മൺകുടവുമായി പകച്ചുനിൽക്കുന്ന നാരദനെ ഓർക്കുക. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ചിരിയിൽ ഉരുകിത്തീരാവുന്നതേയുള്ളൂ നാം കെട്ടിപ്പടുത്ത പല അഹങ്കാരങ്ങളും.
