സൂര്യന് അസ്തമയത്തിലേക്ക് ചാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. പടിഞ്ഞാറന് ചക്രവാളത്തില് സിന്ദൂരം കലക്കിയൊഴിച്ചതുപോലെ ആകാശം ചുവന്നു. ഗംഗയുടെ തീരത്ത്, ആ പുണ്യനദിയുടെ മെല്ലെയുള്ള കളകളാരവം കേട്ട്, ആദിത്യനെ നോക്കി പ്രാര്ത്ഥനയില് മുഴുകി നില്ക്കുകയാണ് അംഗരാജനായ കര്ണ്ണന്. ആ മുഖത്ത് ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ചവന്റെ പ്രൗഢിയുണ്ട്, ഒപ്പം ഒരുപാട് മുറിവുകള് ഉള്ളിലൊതുക്കിയവന്റെ വിഷാദവും. പ്രാര്ത്ഥന കഴിഞ്ഞ്, ഈറന് വസ്ത്രങ്ങളോടെ കണ്ണുതുറന്നപ്പോള് മുന്നില് തേജസ്വിയായ ഒരു വൃദ്ധ ബ്രാഹ്മണന്. പ്രായത്തിന്റെ ചുളിവുകളുണ്ടെങ്കിലും ആ കണ്ണുകളില് അസാധാരണമായ ഒരു തിളക്കം, ആ നില്പ്പില് എന്തോ ഒരു ദൈവികമായ നാടകീയത. കര്ണ്ണന് ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഭക്തിയോടെ വണങ്ങി, “അല്ലയോ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, അങ്ങയുടെ വരവ് എന്നെ അനുഗ്രഹീതനാക്കിയിരിക്കുന്നു. അങ്ങേക്ക് എന്തു ദാനമാണ് വേണ്ടത്? സ്വര്ണ്ണമോ, ഭൂമിയോ, ആയിരം പശുക്കളെയോ? എന്തു ചോദിച്ചാലും ഞാന് തരും. ഇത് കര്ണ്ണന്റെ വാക്കാണ്, സൂര്യനെ സാക്ഷിയാക്കി ഞാന് നല്കുന്ന വാക്ക്.”
ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ ചുണ്ടില് ഒരു നേര്ത്ത, നിഗൂഢമായ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരിയില് സഹതാപമായിരുന്നോ അതോ വിജയഭാവമായിരുന്നോ എന്ന് കര്ണ്ണന് തിരിച്ചറിയാനായില്ല. ലോകം കീഴടക്കിയവന്റെ അധികാരത്തോടെ, എന്നാല് ഒരു യാചകന്റെ വിനയത്തോടെ, ശാന്തമായ സ്വരത്തില് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “അംഗരാജാ, എനിക്ക് സ്വര്ണ്ണമോ ഭൂമിയോ വേണ്ട. നശ്വരമായ വസ്തുക്കളില് എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടത് അങ്ങയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമായ, അങ്ങയുടെ ജീവരക്ഷയായ, അങ്ങയുടെ ജനനത്തിന്റെ അടയാളമായ കവചകുണ്ഡലങ്ങളാണ്.”
ഒരു നിമിഷം ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ കര്ണ്ണന് തോന്നി. കാറ്റ് വീശുന്നത് നിന്നു, ഗംഗയുടെ ഒഴുക്ക് നിലച്ചു. പക്ഷികളുടെ കളകൂജനം പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു. മുന്നില് നില്ക്കുന്നത് സാധാരണ ബ്രാഹ്മണനല്ലെന്ന് കര്ണ്ണന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇത് വിധിയുടെ ഒരു കെണിയാണ്. സ്വന്തം മരണം തന്നെയാണ് ആ യാചകന് ചോദിക്കുന്നത്! തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണമാണ് മുന്നില് നില്ക്കുന്നതെന്ന് അവനു മനസ്സിലായി.
സൂര്യപുത്രന്റെ ജനനരഹസ്യം
കര്ണ്ണന്റെ കഥ തുടങ്ങുന്നത് അവന്റെ ജനനത്തില് നിന്നുതന്നെയാണ്. കുന്തീദേവിക്ക് സൂര്യദേവനില് നിന്നു ലഭിച്ച പുത്രന്. ജനിച്ചപ്പോഴേ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും. അത് വെറുമൊരു സ്വര്ണ്ണാഭരണമായിരുന്നില്ല, അവന്റെ തൊലിയോടും മാംസത്തോടും ചേര്ന്ന് ഒന്നായിത്തീര്ന്ന ദൈവികമായ പടച്ചട്ടയായിരുന്നു. അതായിരുന്നു അവന്റെ ജീവന്. ലോകത്തിലെ ഒരു അസ്ത്രത്തിനും ഭേദിക്കാനാവാത്ത പടച്ചട്ട. ദേവന്മാര്ക്കുപോലും അസാധ്യമായ രക്ഷാകവചം. സൂര്യദേവന് തന്റെ പ്രിയപുത്രന് നല്കിയ അനശ്വരമായ വരദാനം.
എന്നാല് വിധി അവനെ ഒരു സൂതപുത്രനായി വളര്ത്തി. ജീവിതത്തിലുടനീളം അപമാനവും പരിഹാസവും ഏറ്റുവാങ്ങി. “സൂതപുത്രാ” എന്ന വിളി ഒരു മൂര്ച്ചയേറിയ അസ്ത്രം പോലെ അവന്റെ ഹൃദയത്തില് എന്നും തറച്ചുകയറി. അംഗരാജാവായി ദുര്യോധനന് വാഴിച്ചപ്പോഴും, അവന്റെ ഉള്ളിലെ മുറിവുകള് ഉണങ്ങിയിരുന്നില്ല. ആ മുറിവുകള്ക്കുള്ള ഒരേയൊരു മറുമരുന്നായിരുന്നു അവന്റെ ദാനശീലം. എല്ലാ ദിവസവും സൂര്യനമസ്കാരത്തിനുശേഷം ആര് എന്ത് ചോദിച്ചാലും ഇല്ലെന്നു പറയില്ല എന്നൊരു പ്രതിജ്ഞ അവനുണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്രതിജ്ഞയായിരുന്നു അവന്റെ വ്യക്തിത്വം, അവന്റെ ധര്മ്മം, ലോകത്തോടുള്ള അവന്റെ മറുപടി.
പലര്ക്കും അതൊരു ഭ്രാന്തായി തോന്നി. സ്വന്തം സര്വ്വസ്വവും ദാനം ചെയ്യുന്ന രാജാവ്! പക്ഷെ കര്ണ്ണന് അതൊരു ലഹരിയായിരുന്നു. കൊടുക്കുമ്പോള്, ആ യാചകന്റെ കണ്ണിലെ തിളക്കം കാണുമ്പോള്, താന് അനുഭവിച്ച അപമാനങ്ങളെല്ലാം അവന് മറന്നു. ‘ദാനവീരന് കര്ണ്ണന്’ എന്ന വിളി അവനെ കോരിത്തരിപ്പിച്ചു. ആ വിളിക്ക് മുന്നില് സ്വന്തം ജീവന് പോലും ഒരു തൃണത്തിന് സമമായിരുന്നു. തനിക്ക് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട അംഗീകാരം അവന് ദാനത്തിലൂടെ നേടിയെടുക്കുകയായിരുന്നു.
പിതാവിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ്
കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം അടുത്തെത്തി. പാണ്ഡവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി കവചകുണ്ഡലങ്ങളണിഞ്ഞ കര്ണ്ണനായിരുന്നു. അവനെ ആര്ക്കും തോല്പ്പിക്കാനാവില്ലെന്ന് കൃഷ്ണനൊഴികെ എല്ലാവരും വിശ്വസിച്ചു. അര്ജ്ജുനന്റെ പിതാവായ ദേവരാജന് ഇന്ദ്രന് ആകുലനായി. തന്റെ പുത്രന്റെ ജീവന് രക്ഷിക്കാന് അദ്ദേഹം ഒരു കടുത്ത, അധാര്മ്മികമായ തീരുമാനമെടുത്തു.
അന്നൊരു രാത്രി കര്ണ്ണന് ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. ഉദയസൂര്യന്റെ പ്രഭയോടെ സാക്ഷാല് സൂര്യദേവന് അവന്റെ മുന്നില് പ്രത്യക്ഷനായി. ആ മുഖത്ത് വിഷാദവും രോഷവും നിഴലിച്ചിരുന്നു. സ്നേഹവും വേദനയും കലര്ന്ന സ്വരത്തില് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “പുത്രാ, കര്ണ്ണാ, ശ്രദ്ധിച്ചു കേള്ക്കുക. നാളെ നിന്നെത്തേടി ഒരു ബ്രാഹ്മണന് വരും. അയാള് നിന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങള് ചോദിക്കും. അത് ദേവരാജനായ ഇന്ദ്രനാണ്. അര്ജ്ജുനനുവേണ്ടി ഒരുക്കുന്ന ചതിയാണത്. ഒരു കാരണവശാലും അത് ദാനം ചെയ്യരുത്. അത് നിന്റെ ജീവനാണ്, എന്റെ അനുഗ്രഹമാണ്.”
കര്ണ്ണന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയില് നിര്ഭയത്വവും നിശ്ചയദാര്ഢ്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. “പിതാവേ, എനിക്കെല്ലാം അറിയാം. പക്ഷേ, എന്റെ പ്രതിജ്ഞ എനിക്ക് ലംഘിക്കാനാവില്ല. ഈ ലോകം എന്നെ സൂതപുത്രനെന്ന് വിളിച്ച് ആക്ഷേപിക്കുമ്പോള്, ‘ദാനവീരന്’ എന്ന പേരാണ് എനിക്ക് അഭയം നല്കിയത്. ആ പേരിനുവേണ്ടി ജീവന് നല്കാനും ഞാന് തയ്യാറാണ്. ഒരു യോദ്ധാവിന് മരണത്തെക്കാള് വലിയ അപമാനം കീര്ത്തിയുടെ നാശമാണ്. യാചിച്ചു വരുന്നവനെ നിരാശനാക്കി മടക്കുന്ന കര്ണ്ണനെക്കാള് എനിക്കിഷ്ടം മരണം വരിക്കുന്ന കര്ണ്ണനെയാണ്.”
സൂര്യദേവന്റെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞു. മകന്റെ വിധി മാറ്റിയെഴുതാന് തനിക്കാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ ധര്മ്മനിഷ്ഠയില് അഭിമാനം കൊള്ളണോ, അതോ അവന്റെ മരണമോര്ത്ത് വിലപിക്കണോ എന്നറിയാതെ അദ്ദേഹം നിന്നു. അഗ്നിയില് കുരുത്ത പൊന്ന് കൂടുതല് തിളങ്ങുമെന്ന് സ്വയം ആശ്വസിക്കാനേ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
ചോര കൊണ്ടെഴുതിയ ദാനം
ഗംഗയുടെ തീരത്ത്, ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ ആവശ്യം കേട്ട് കര്ണ്ണന് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. പിന്നെ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. “അങ്ങ് സാധാരണക്കാരനല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. അങ്ങ് സാക്ഷാല് ദേവരാജന് ഇന്ദ്രനാണെന്നും അറിയാം. ദേവന്മാരുടെ രാജാവ് ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ മുന്നില് യാചകനായി വന്നിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം പുത്രന്റെ വിജയത്തിനുവേണ്ടി എന്റെ ജീവന് ഭിക്ഷയായി ചോദിക്കാന് വന്നതാണല്ലേ?”
ഇന്ദ്രന് സ്തംഭിച്ചുപോയി. തന്റെ വേഷപ്പകര്ച്ച കര്ണ്ണന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു! ആ മുഖത്ത് ലജ്ജയുടെ ഒരു നിഴല് വീണു. ഒരു നിമിഷം താന് എത്രമാത്രം ചെറുതായിപ്പോയി എന്ന് അദ്ദേഹം ഓര്ത്തു. എങ്കിലും പിന്മാറാതെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, “അതെ കര്ണ്ണാ, ഞാന് ഇന്ദ്രനാണ്. എനിക്ക് നിന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങള് വേണം. അത് തന്നേ മതിയാവൂ.”
കര്ണ്ണന് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയില് വിധിയോടുള്ള പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം തനിക്ക് ലഭിച്ച അവസരത്തിലുള്ള അഭിമാനവും. “ഹേ ദേവരാജാ, യാചിക്കുന്നവന്റെ മഹത്വത്തേക്കാള് വലുതാണ് ദാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ മഹത്വം. ഇന്ന് അങ്ങ് യാചകനും ഞാന് ദാതാവുമാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൗഭാഗ്യമാണിത്. അങ്ങ് ചോദിച്ചത് ഞാന് തരും. എന്റെ ഈ ശരീരത്തില് നിന്ന് അത് ഞാന് തന്നെ മുറിച്ചുമാറ്റിത്തരാം.”
കര്ണ്ണന് തന്റെ അരയിലെ കത്തിയെടുത്ത് സ്വന്തം നെഞ്ചിലേക്ക് ആഴ്ത്തി. ജന്മനാ ശരീരത്തോട് ചേര്ന്നുകിടന്ന കവചം അയാള് പറിച്ചെടുക്കാന് തുടങ്ങി. കണ്ടുനിന്നവരുടെയെല്ലാം ഹൃദയം നിലച്ചുപോയി. ഗംഗയുടെ ഒഴുക്കുപോലും ഭയന്നുവിറച്ച നിമിഷം. ചോര ചീറ്റിത്തെറിച്ചു. ഓരോ ഭാഗം മുറിച്ചെടുക്കുമ്പോഴും സഹിക്കാനാവാത്ത വേദനയാല് അവന്റെ മുഖം കോടി. മാംസവും ഞരമ്പുകളും വേര്പെടുന്നതിന്റെ ശബ്ദം ഭയാനകമായിരുന്നു. പക്ഷെ ആ കണ്ണുകളില് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര് വന്നില്ല. പകരം, തന്റെ വാക്ക് പാലിക്കുന്നതിന്റെ, തന്റെ ധര്മ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിന്റെ സംതൃപ്തിയായിരുന്നു ആ മുഖത്ത് ജ്വലിച്ചുനിന്നത്.
ചോരയില് കുളിച്ച, മാംസക്കഷ്ണങ്ങള് പറ്റിപ്പിടിച്ച കവചവും കുണ്ഡലങ്ങളും ഇന്ദ്രന്റെ കൈകളിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന ദേവന്മാര് പോലും സ്തബ്ധരായി. ഇന്ദ്രന്റെ കൈകള് വിറച്ചു. താന് ചെയ്തത് എത്ര വലിയ പാപമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം ഓര്ത്തു. കര്ണ്ണന്റെ ത്യാഗത്തിനുമുന്നില് തന്റെ ദേവരാജപദവി എത്ര ചെറുതാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ലജ്ജിതനായ ഇന്ദ്രന് പ്രത്യുപകാരമായി തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമായ ‘വൈജയന്തി’ (അഥവാ വാസവി ശക്തി) കര്ണ്ണന് നല്കി. പക്ഷെ അത് ഒരു തവണ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കാന് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.
കര്ണ്ണന് അത് സ്വീകരിച്ചു, പക്ഷെ അവന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം, അവനറിയാമായിരുന്നു, തന്റെ ജീവിതയാത്രയുടെ അവസാനത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു ആ ദാനം. ആ നിമിഷം മുതല് അവന് മര്ത്യനായി, മരണമുള്ളവനായി.
ദാനമല്ല, അതായിരുന്നു കര്ണ്ണന്റെ ധര്മ്മം
ഈ കഥ കേള്ക്കുമ്പോള് പലരും കര്ണ്ണനെ ഒരു മഹാത്യാഗിയായ ദാനശീലനായി കാണുന്നു. എന്നാല്, ഈ കഥയുടെ ഉള്ളറകളില് മറ്റൊരു സത്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഇത് കേവലം ഒരു ദാനത്തിന്റെ കഥയല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ധര്മ്മം (Dharma) എന്തെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അതിനുവേണ്ടി ജീവന് ബലിയര്പ്പിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്.
കര്ണ്ണന്റെ ‘കവചം’ അവന്റെ ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പടച്ചട്ട മാത്രമല്ല. അവന് പല കവചങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
- സൂതപുത്രന് എന്ന അപമാനം ഒരു കവചമായിരുന്നു. അത് അവനെ കൂടുതല് ശക്തനും കഠിനഹൃദയനുമാക്കി.
- ദുര്യോധനനോടുള്ള അന്ധമായ കൂറ് മറ്റൊരു കവചമായിരുന്നു. അത് അവന് അധികാരവും അംഗീകാരവും നല്കി.
- അവന്റെ ഉള്ളിലെ അസൂയയും പകയും ഒരു കവചമായിരുന്നു. അത് അവനെ പോരാടാന് പ്രേരിപ്പിച്ചു.
എന്നാല് ഈ കവചങ്ങള്ക്കെല്ലാം മുകളില് അവന് സ്വയം നിര്മ്മിച്ച മറ്റൊരു കവചമുണ്ടായിരുന്നു – ‘ദാനവീരന്’ എന്ന അവന്റെ വ്യക്തിത്വം. അത് അവന്റെ സ്വധര്മ്മമായിരുന്നു. ആര്, എപ്പോള്, എന്ത് ചോദിച്ചാലും കൊടുക്കുക എന്നത് അവന് സ്വയം തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴിയായിരുന്നു. ആ വഴിയില് ജീവന് ഒരു തടസ്സമായപ്പോള്, അവന് ജീവന് ഉപേക്ഷിക്കാന് തീരുമാനിച്ചു, അല്ലാതെ വഴി ഉപേക്ഷിക്കാനല്ല.
ഇന്ദ്രന് ചോദിച്ചത് കവചകുണ്ഡലങ്ങള് ആയിരുന്നില്ല, കര്ണ്ണന്റെ അസ്തിത്വമായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവന് രണ്ട് വഴികളുണ്ടായിരുന്നു:
- ശരീരം രക്ഷിക്കാനായി തന്റെ പ്രതിജ്ഞ ലംഘിക്കുക. അങ്ങനെ ചെയ്താല് അവന് ജീവിക്കുമായിരുന്നു, പക്ഷെ ‘കര്ണ്ണന്’ എന്ന ആശയം മരിക്കുമായിരുന്നു.
- പ്രതിജ്ഞ രക്ഷിക്കാനായി ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുക. ശരീരം നശിക്കും, പക്ഷെ ‘കര്ണ്ണന്’ എന്ന ധര്മ്മം എന്നെന്നും ജീവിക്കും.
കര്ണ്ണന് രണ്ടാമത്തെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു. അതുകൊണ്ട് ഇതൊരു ദാനമല്ല, സ്വന്തം ആത്മാവിനോടുള്ള നീതിപുലര്ത്തലാണ്. ഭൗതികമായ സുരക്ഷയെക്കാള് വലുതാണ് ആത്മീയമായ സത്യസന്ധത എന്ന വലിയ സന്ദേശമാണ് കര്ണ്ണന് ആ പ്രവര്ത്തിയിലൂടെ ലോകത്തിന് നല്കിയത്.
ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് കവചകുണ്ഡലങ്ങള്
ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങള്ക്കിപ്പുറം ഈ കഥയ്ക്ക് എന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്? നമുക്കാര്ക്കും ശരീരത്തില് സ്വര്ണ്ണക്കവചങ്ങളില്ല. പക്ഷെ നമുക്കെല്ലാവര്ക്കും നമ്മുടേതായ ‘കവചകുണ്ഡലങ്ങള്’ ഉണ്ട്. അത് നമ്മുടെ ജീവനെപ്പോലെ നമ്മള് സംരക്ഷിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങളാണ്.
അതെന്തൊക്കെയാവാം?
- നമ്മുടെ ജോലി (Job Security): പലപ്പോഴും ഒരു തെറ്റായ കാര്യത്തിന് കൂട്ടുനില്ക്കാന് മേലുദ്യോഗസ്ഥന് ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള്, ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമാണ് നമ്മുടെ ‘കവചം’. ആ കവചം സംരക്ഷിക്കാനായി നമ്മള് പലപ്പോഴും നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ, നമ്മുടെ ധര്മ്മത്തെ ബലികൊടുക്കുന്നു. ഒരു കമ്പനി ഉപഭോക്താക്കളെ വഞ്ചിക്കുന്ന ഒരു ഉല്പ്പന്നം പുറത്തിറക്കുമ്പോള്, സത്യം പുറത്തുപറയാതെ നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കുന്നത് ഈ കവചം സംരക്ഷിക്കാനാണ്.
- നമ്മുടെ സാമൂഹിക പദവി (Social Status): സമൂഹത്തില് ഒരു നല്ല പേര് നിലനിര്ത്താന് വേണ്ടി പല സത്യങ്ങളും നമ്മള് മൂടിവെക്കുന്നു. ഒരു അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയര്ത്തിയാല് ‘പ്രശ്നക്കാരന്’ എന്ന് മുദ്രകുത്തപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം നമ്മളെ നിശബ്ദരാക്കുന്നു. ആ ‘നല്ല പേര്’ ആണ് നമ്മുടെ കവചം.
- നമ്മുടെ കംഫര്ട്ട് സോണ് (Comfort Zone): ഒരു പുതിയ സംരംഭം തുടങ്ങാനോ, ഒരു പുതിയ ആശയം അവതരിപ്പിക്കാനോ നമുക്ക് ഭയമാണ്. പരാജയപ്പെട്ടാല് എന്തു സംഭവിക്കും എന്ന ചിന്ത നമ്മളെ പിന്നോട്ട് വലിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സുരക്ഷിതമായ ആ ‘കംഫര്ട്ട് സോണ്’ ആണ് നമ്മുടെ കുണ്ഡലങ്ങള്. അത് നമ്മളെ വളര്ച്ചയില് നിന്ന് തടയുന്നു.
- നമ്മുടെ ഈഗോ (Ego): “ഞാന് പറഞ്ഞതാണ് ശരി” എന്ന നമ്മുടെ വാശി ഒരു കവചമാണ്. തെറ്റ് പറ്റിയെന്ന് സമ്മതിക്കാനുള്ള മടി, മറ്റൊരാളോട് ക്ഷമ ചോദിക്കാനുള്ള പ്രയാസം, ഇതെല്ലാം നമ്മുടെ ഈഗോ എന്ന കവചത്തെ സംരക്ഷിക്കാനാണ്. ഈ കവചം നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
കര്ണ്ണന്റെ മുന്നില് വന്ന ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും പ്രതിസന്ധികള് യാചകരുടെ രൂപത്തില് വരും. അപ്പോള് നമ്മള് എന്ത് ചെയ്യും? നമ്മുടെ താല്ക്കാലിക സുരക്ഷയായ കവചം മുറുകെപ്പിടിക്കുമോ, അതോ നമ്മുടെ ശരിയായ വ്യക്തിത്വത്തെ, നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങളെ മുറുകെപ്പിടിക്കുമോ? കര്ണ്ണന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ശരീരത്തെ രക്ഷിക്കുന്ന കവചത്തെക്കാള് വലുത് ആത്മാവിനെ രക്ഷിക്കുന്ന ധര്മ്മമാണ് എന്നാണ്. ഒരു ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാല് മറ്റൊന്ന് കിട്ടും. പക്ഷെ ആത്മാഭിമാനം നഷ്ടപ്പെട്ടാല് പിന്നെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് അര്ത്ഥമാണുള്ളത്?
ചിലപ്പോഴൊക്കെ, മുന്നോട്ട് പോകണമെങ്കില് ചിലത് മുറിച്ചുമാറ്റേണ്ടി വരും. അത് വേദനാജനകമായിരിക്കും. ചോര പൊടിയും. പക്ഷെ ആ മുറിവുകളാണ് പിന്നീട് നമ്മുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയായി മാറുന്നത്. സ്വന്തം കവചം പറിച്ചെറിഞ്ഞ നിമിഷമാണ് കര്ണ്ണന് യഥാര്ത്ഥത്തില് മരണമില്ലാത്തവനായത്, കാലത്തെ അതിജീവിച്ചത്.
യുഗങ്ങള് കഴിഞ്ഞു. കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ ചോരപ്പാടുകള് കാലം മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. സാമ്രാജ്യങ്ങള് തകര്ന്നു, രാജാക്കന്മാര് മണ്ണടിഞ്ഞു. പക്ഷെ, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് വെച്ച് സ്വന്തം നെഞ്ച് പിളര്ന്ന് ഒരു യാചകന് ദാനം നല്കിയ ആ മനുഷ്യന്റെ ഓര്മ്മ ഇന്നും ഒരു നക്ഷത്രം പോലെ തിളങ്ങുന്നു. കാരണം, അവന് ദാനം ചെയ്തത് സ്വര്ണ്ണമായിരുന്നില്ല, സ്വന്തം ജീവിതമായിരുന്നു. അവന് സംരക്ഷിച്ചത് ശരീരമായിരുന്നില്ല, സ്വന്തം വാക്കിന്റെ വിലയായിരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും അത്തരം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളുടെ നിമിഷങ്ങള് വരും. അന്ന്, ഏത് കവചമാണ് വലിച്ചെറിയേണ്ടതെന്നും ഏത് സത്യമാണ് മുറുകെപ്പിടിക്കേണ്ടതെന്നും തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നമ്മള് ഓരോരുത്തരുമാണ്. കാരണം, ആത്യന്തികമായി, നമ്മുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളാണ് നമ്മള് ആരാണെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത്.
