ഭൂമിയിലേക്ക് പതിക്കുന്ന ഉപഗ്രഹം; നാസയുടെ രക്ഷാദൗത്യം

ബഹിരാകാശത്ത് രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി പ്രപഞ്ചരഹസ്യങ്ങൾ തേടി സഞ്ചരിച്ച ഒരു പോരാളി അതിന്റെ അവസാന നാളുകൾ എണ്ണുകയാണ്. ഭൂമിയുടെ ആകർഷണ വലയത്തിലേക്ക് പതിയെ പതിയെ വീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ യോദ്ധാവിന്റെ പേരാണ് നീൽ ഗെറൽസ് സ്വിഫ്റ്റ് ഒബ്സർവേറ്ററി. നാസയുടെ ഈ അഭിമാന ദൗത്യം ഭൂമിയിൽ പതിച്ച് എരിഞ്ഞടങ്ങാൻ ഇനി മാസങ്ങൾ മാത്രം. എന്നാൽ, ഈ വീഴ്ച വെറുതെ നോക്കിനിൽക്കാൻ ശാസ്ത്രലോകം തയ്യാറല്ല. ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി ഒരു റോബോട്ടിക് രക്ഷാദൗത്യത്തിലൂടെ അതിനെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാനുള്ള തീവ്രശ്രമത്തിലാണ് ഒരു സംഘം എൻജിനീയർമാർ.

ഹബിൾ ദൂരദർശിനിയെയോ ജെയിംസ് വെബ്ബിനെയോ പോലെ കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു മുൻനിര ദൗത്യമല്ല സ്വിഫ്റ്റ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബഹിരാകാശയാത്രികരെ അയച്ചുള്ള കോടികളുടെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ആരും ചിന്തിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ, പ്രായം തളർത്താത്ത പോരാട്ടവീര്യവുമായി ഇന്നും ശാസ്ത്രലോകത്തിന് വിലപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ നൽകുന്ന ഈ ഉപഗ്രഹത്തെ അത്ര എളുപ്പത്തിൽ കൈവിടാനും നാസ ഒരുക്കമല്ല. ഇവിടെയാണ് ഒരു വാണിജ്യ രക്ഷാദൗത്യത്തിന്റെ പ്രസക്തി.

എന്തുകൊണ്ട് സ്വിഫ്റ്റ് ഇത്രയേറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ പഴയ ഉപഗ്രഹത്തെ രക്ഷിക്കാൻ നാസ ഇത്രയധികം താല്പര്യം കാണിക്കുന്നത്? ഉത്തരം അതിന്റെ സവിശേഷമായ കഴിവുകളിലാണ്. 2004 നവംബറിലാണ് നാസയുടെ സ്വിഫ്റ്റ് ഉപഗ്രഹം വിക്ഷേപിക്കുന്നത്. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഊർജ്ജ സ്ഫോടനങ്ങളായ ഗാമാ കിരണ വിസ്ഫോടനങ്ങളെ (Gamma-ray bursts) കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ഒരു വലിയ നക്ഷത്രം തമോഗർത്തമായി മാറുമ്പോഴോ, ന്യൂട്രോൺ നക്ഷത്രങ്ങൾ കൂട്ടിയിടിക്കുമ്പോഴോ ഒക്കെയാണ് മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ ഗാമാ വിസ്ഫോടനങ്ങൾ സംഭവിക്കുന്നത്. ഇവയുടെ പ്രകാശം ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ മുതൽ മണിക്കൂറുകൾ വരെ മാത്രമേ നീണ്ടുനിൽക്കൂ. ഈ അമൂല്യനിമിഷങ്ങൾ നഷ്ടമാകും മുൻപ് അവയെ കണ്ടെത്തുകയും ആ ദിശയിലേക്ക് അതിവേഗം തിരിഞ്ഞ് നിരീക്ഷണം നടത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് സ്വിഫ്റ്റിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ അതിവേഗത്തിൽ (Swift) പ്രതികരിക്കാനുള്ള കഴിവ് സ്വിഫ്റ്റിനെ മറ്റുള്ളവയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തനാക്കി. 21 വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും ഈ ദൗത്യം ശാസ്ത്രീയമായി ഏറെ സജീവമാണ്. സ്വിഫ്റ്റിന്റെ കഴിവുകൾ പൂർണ്ണമായി പകരം വെക്കാൻ മറ്റൊരു അമേരിക്കൻ ഉപഗ്രഹത്തിനും സാധിച്ചിട്ടില്ല.

അപകടത്തിലേക്കുള്ള വീഴ്ച

ഭൂമിയോട് ചേർന്നുള്ള ഭ്രമണപഥത്തിലാണ് (low-Earth orbit) സ്വിഫ്റ്റ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. ഇവിടെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ നേർത്ത പാളികൾ ഉപഗ്രഹങ്ങളിൽ ചെറിയ തോതിൽ ഘർഷണം ഉണ്ടാക്കും. പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ഈ ‘വലിവിൽ’ സ്വിഫ്റ്റിന്റെ വേഗത കുറയുകയും ഭ്രമണപഥം പതിയെ താഴേക്ക് വരികയും ചെയ്തു. ഒരു കൈസഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിൽ, ഈ വർഷം അവസാനത്തോടെ ഉപഗ്രഹം ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് കത്തിത്തീരുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്.

ഈ ദുരന്തം ഒഴിവാക്കാനാണ് ‘കാറ്റലിസ്റ്റ് സ്പേസ് ടെക്നോളജീസ്’ എന്ന സ്വകാര്യ കമ്പനി രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്.

രക്ഷകനായി ‘ലിങ്ക്’ എത്തുന്നു

കഴിഞ്ഞ സെപ്റ്റംബറിൽ, നാസ കാറ്റലിസ്റ്റ് കമ്പനിക്ക് 30 മില്യൺ ഡോളറിന്റെ ഒരു കരാർ നൽകി. സ്വിഫ്റ്റിന്റെ ഭ്രമണപഥം ഉയർത്തി അതിന്റെ ആയുസ്സ് നീട്ടാൻ ശേഷിയുള്ള ഒരു വാണിജ്യ ഉപഗ്രഹം അതിവേഗം നിർമ്മിച്ച് വിക്ഷേപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ദൗത്യം. ‘ലിങ്ക്’ എന്ന് പേരിട്ടിരിക്കുന്ന ഈ റോബോട്ടിക് രക്ഷകൻ സ്വിഫ്റ്റിന്റെ അടുത്തെത്തി, അതിനെ പിടിച്ച് ഉയർത്തി പുതിയ ഭ്രമണപഥത്തിൽ എത്തിക്കും. ഇതാണ് പദ്ധതി.

കേൾക്കുമ്പോൾ ലളിതമെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും, ഇതൊരു തീക്കളിയാണ്. കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകാൻ സാധ്യതകൾ ഏറെയാണ്.

വെല്ലുവിളികളുടെ കൊടുമുടിയിൽ

ഈ രക്ഷാദൗത്യം ഒരു സാധാരണ ബഹിരാകാശ ദൗത്യം പോലെയല്ല. ഇതിന് മുന്നിൽ നിരവധി കടമ്പകളുണ്ട്. അവ ഓരോന്നും ഈ ദൗത്യത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നു.

• രൂപകൽപ്പനയിലെ പ്രശ്നം: സ്വിഫ്റ്റ് നിർമ്മിച്ചത് ബഹിരാകാശത്ത് വെച്ച് പിടികൂടാനോ ഇന്ധനം നിറയ്ക്കാനോ അല്ല. അതിൽ മറ്റൊരു വാഹനത്തിന് ഘടിപ്പിക്കാനുള്ള സംവിധാനങ്ങളോ ഡോക്കിംഗ് പോർട്ടുകളോ ഇല്ല. ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാറിൽ കയറിപ്പറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് പോലെ അപകടകരമാണിത്.
• കാറ്റലിസ്റ്റിന്റെ ആദ്യ ദൗത്യം: ബഹിരാകാശത്ത് മറ്റൊരു ഉപഗ്രഹവുമായി ഡോക്ക് ചെയ്യാനുള്ള കാറ്റലിസ്റ്റ് കമ്പനിയുടെ ആദ്യ ശ്രമമാണിത്. പരിചയസമ്പത്തിന്റെ അഭാവം ഒരു വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.
• സമയം ഒരു വില്ലൻ: ഈ ദൗത്യം രൂപകൽപ്പന ചെയ്യാനും നിർമ്മിക്കാനും പരീക്ഷിക്കാനും വിക്ഷേപിക്കാനും നാസ നൽകിയത് വെറും ഒൻപത് മാസമാണ്. സ്വിഫ്റ്റിന്റെ ഭ്രമണപഥം സുരക്ഷിതമായി സമീപിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര താഴ്ന്നുപോകും മുൻപ് ‘ലിങ്ക്’ അവിടെയെത്തണം.

“ഇത് സാങ്കേതികമായി വളരെ അതിമോഹപരമായ ഒരു പദ്ധതിയാണ്,” കാറ്റലിസ്റ്റിന്റെ സ്ഥാപകനും സിഇഒയുമായ ഘോൻഹീ ലീ പറയുന്നു. “നൂറ് ശതമാനം വിജയം ഉറപ്പുനൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം.”

സമയത്തിനെതിരായ ഓട്ടം

ജൂൺ 1-നാണ് വിക്ഷേപണം നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. പിഴവുകൾക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല. വേനൽക്കാലം കഴിയുന്നതോടെ സ്വിഫ്റ്റ് 320 കിലോമീറ്ററിനും താഴേക്ക് പതിക്കും. അത്രയും താഴ്ന്ന ഭ്രമണപഥത്തിൽ, രണ്ട് വലിയ ഉപഗ്രഹങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് നിയന്ത്രിക്കുന്നത് അസാധ്യമാകും. അന്തരീക്ഷ ഘർഷണം വളരെ ശക്തമായിരിക്കും. “ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ സമയം ലഭിക്കുമെന്നാണ് ആദ്യം കരുതിയിരുന്നത്,” ലീ സമ്മതിക്കുന്നു.

കമ്പനിയുടെ കൊളറാഡോയിലെ ആസ്ഥാനത്ത് എൻജിനീയർമാർ രാവും പകലുമില്ലാതെ ജോലിയിലാണ്. സോളാർ പാനലുകൾ ഘടിപ്പിക്കുന്നു, ഭാഗങ്ങൾ വിളക്കിച്ചേർക്കുന്നു, കഠിനമായ ബഹിരാകാശ സാഹചര്യങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന് പരിശോധിക്കുന്നു. ഒരു സാധാരണ സർക്കാർ ബഹിരാകാശ ദൗത്യത്തിന് വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരുന്ന സ്ഥാനത്താണ് ഈ ഒൻപത് മാസത്തെ പോരാട്ടം.

പുതിയ ബഹിരാകാശ യുഗത്തിന് തുടക്കമോ?

ഈ ദൗത്യത്തിന് രണ്ട് പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളാണുള്ളത്. ഒന്ന്, നാസയുടെ സ്വിഫ്റ്റ് ഉപഗ്രഹം എന്ന വിലപ്പെട്ട ശാസ്ത്രീയ ഉപകരണത്തെ നാശത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുക. രണ്ട്, ഭാവിയിലെ ബഹിരാകാശ പര്യവേക്ഷണങ്ങൾക്ക് നിർണായകമായ ഒരു പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യ പ്രായോഗികമാണെന്ന് തെളിയിക്കുക.

ഈ ദൗത്യം വിജയിച്ചാൽ, അത് ബഹിരാകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും. പ്രവർത്തനരഹിതമായ ഉപഗ്രഹങ്ങളെ സുരക്ഷിതമായി നശിപ്പിക്കാനും, കേടുപാടുകൾ തീർക്കാനും, ഇന്ധനം നിറച്ച് പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാനും വാണിജ്യ കമ്പനികൾക്ക് സാധിക്കുമെന്ന് വരും. ഇത് ബഹിരാകാശത്തെ മാലിന്യങ്ങൾ കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കും. മാത്രമല്ല, കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ മുടക്കി പുതിയ ഉപഗ്രഹങ്ങൾ വിക്ഷേപിക്കുന്നതിന് പകരം പഴയവയെ നവീകരിച്ച് ഉപയോഗിക്കാൻ സാധിക്കും.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ശാസ്ത്രലോകം ഇപ്പോൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്നത് ‘ലിങ്ക്’ എന്ന ചെറു രക്ഷകന്റെ യാത്രയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ്. അത് വിജയിച്ചാൽ, ഭൂമിയിലേക്ക് പതിക്കുന്ന ഒരു ഉപഗ്രഹത്തെ മാത്രമല്ല, ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ ഭാവിയെക്കൂടിയാകും അത് രക്ഷിച്ചെടുക്കുന്നത്.