1918 മാർച്ച് 4. കരീബിയൻ ദ്വീപായ ബാർബഡോസിൽ നിന്നും അമേരിക്കയിലെ ബാൽട്ടിമോറിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ച കൂറ്റൻ കാർഗോ കപ്പലായിരുന്നു യുഎസ്എസ് സൈക്ലോപ്സ് (USS Cyclops). ക്യാപ്റ്റൻ ജോർജ്ജ് ഡബ്ല്യൂ. വോർലിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 306 ജീവനക്കാരും യാത്രക്കാരും ആ കപ്പലിലുണ്ടായിരുന്നു. ശാന്തമായ കടലും തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയും. യാത്ര പുറപ്പെട്ട് അധികം വൈകാതെ ആ കപ്പലിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ സന്ദേശങ്ങളും നിലച്ചു. പിന്നീട് ആരും ആ കപ്പലിനെ കണ്ടിട്ടില്ല, അതിലെ യാത്രക്കാരെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുമില്ല. ഒരു അപായ സന്ദേശം പോലും അയക്കാതെ, ഒരു കഷ്ണം അവശിഷ്ടം പോലും ഉപേക്ഷിക്കാതെ ആ പടുകൂറ്റൻ കപ്പൽ എവിടെ അപ്രത്യക്ഷമായി? അമേരിക്കൻ നാവികസേനയുടെ ചരിത്രത്തിലെ, യുദ്ധ സാഹചര്യത്തിലല്ലാതെ സംഭവിച്ച ഏറ്റവും വലിയ ജീവഹാനിയായി, ബെർമുഡ ട്രയാംഗിളിന്റെ ഭീകരതയുടെ പ്രതീകമായി സൈക്ലോപ്സ് ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.

ആഴക്കടലിലേക്ക് മറഞ്ഞ ഭീമൻ

ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ നാളുകളായിരുന്നു അത്. 542 അടി നീളമുള്ള, അമേരിക്കൻ നാവികസേനയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ചരക്കുകപ്പലുകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു യുഎസ്എസ് സൈക്ലോപ്സ്. കൽക്കരിയും മറ്റ് യുദ്ധസാമഗ്രികളും സഖ്യകക്ഷികൾക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ച ഈ കപ്പൽ ‘ഒഴുകുന്ന കൽക്കരി ഖനി’ എന്ന് പോലും അറിയപ്പെട്ടു. 1910-ൽ നീറ്റിലിറക്കിയ ഈ ഭീമൻ, യുദ്ധം തുടങ്ങിയതോടെ നാവികസേനയുടെ അഭിമാനസ്തംഭമായി മാറി. അതിന്റെ കൂറ്റൻ വലുപ്പവും കരുത്തും കാരണം, അത് മുങ്ങാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന് പലരും വിശ്വസിച്ചു.

1918 ജനുവരിയിൽ ബ്രസീലിലേക്ക് കൽക്കരിയുമായി പോയ സൈക്ലോപ്സ്, മടക്കയാത്രയിൽ 11,000 ടണ്ണിലധികം മാംഗനീസ് അയിര് വഹിച്ചിരുന്നു. സ്റ്റീൽ നിർമ്മാണത്തിന് അത്യാവശ്യമായ ഒരു വസ്തുവായിരുന്നു ഇത്. ബ്രസീലിലെ റിയോ ഡി ജനീറോയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കപ്പൽ, വഴിമധ്യേ ബാർബഡോസിൽ മാർച്ച് 3-ന് ഒരു അപ്രതീക്ഷിത സ്റ്റോപ്പ് നടത്തി. അധികമായി സാധനങ്ങൾ ശേഖരിക്കാനാണ് കപ്പൽ നിർത്തിയതെന്നാണ് ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണം. അവിടെനിന്ന് മാർച്ച് 4-ന് ബാൽട്ടിമോർ ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര പുനരാരംഭിച്ചു. അതായിരുന്നു സൈക്ലോപ്സിനെ അവസാനമായി ആരെങ്കിലും കണ്ടത്. മാർച്ച് 13-ന് ബാൽട്ടിമോറിൽ എത്തേണ്ടിയിരുന്ന കപ്പൽ എത്തിയില്ല. ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായി, പക്ഷേ സൈക്ലോപ്സിൽ നിന്ന് ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. അവസാനമായി കപ്പലിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സന്ദേശം വളരെ സാധാരണമായ ഒന്നായിരുന്നു, “കാലാവസ്ഥ അനുകൂലം, എല്ലാം ശുഭം” എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം.

തുമ്പുകളില്ലാത്ത അന്വേഷണം

കപ്പൽ വൈകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ആദ്യം ആശങ്കകൾ കുറവായിരുന്നു. ശക്തമായ കാറ്റിലോ മറ്റോ പെട്ട് യാത്ര വൈകുന്നതാവാം എന്നായിരുന്നു ആദ്യ നിഗമനം. എന്നാൽ ആഴ്ചകൾ പിന്നിട്ടതോടെ ആശങ്ക ഭയത്തിന് വഴിമാറി. യുഎസ് നേവി ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിപുലമായ തിരച്ചിലുകളിലൊന്നിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. കപ്പലിന്റെ യാത്രാപാതയായ വെർജീനിയ തീരം മുതൽ കരീബിയൻ കടൽ വരെ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ വിശാലമായ മേഖലകൾ അവർ അരിച്ചുപെറുക്കി. എന്നാൽ ഫലം നിരാശാജനകമായിരുന്നു. ഒരു ലൈഫ് ബോട്ട്, ഒരു കഷ്ണം മരപ്പലക, ഒരു എണ്ണപ്പാട… ഒന്നും, തീർത്തും ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. ഒരു ഭീമാകാരനായ സമുദ്രജീവിയെങ്ങാനും അതിനെ വിഴുങ്ങിയോ എന്ന് പോലും ആളുകൾ സംശയിച്ചു. ഒരു അപായ സന്ദേശം (SOS) പോലും അയക്കാൻ സമയം കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് എന്തോ ഭയാനകമായ ഒന്ന് ആ കപ്പലിന് സംഭവിച്ചിരിക്കണം എന്ന് അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർ ഉറപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ, 1918 ജൂൺ 1-ന്, യുഎസ്എസ് സൈക്ലോപ്സും അതിലുണ്ടായിരുന്ന 306 പേരും എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടതായി നാവികസേന ഔദ്യോഗികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു. “ദൈവത്തിനും കടലിനും മാത്രമേ ആ വലിയ കപ്പലിന് എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്ന് അറിയൂ,” അന്നത്തെ യുഎസ് പ്രസിഡന്റ് വുഡ്രോ വിൽസൺ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഈ ദുരന്തത്തിന്റെ ആഴവും നിസ്സഹായതയും വ്യക്തമാക്കുന്നു.

അണിയറയിലെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ

ഒരു തുമ്പും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ ഒരു പടുകൂറ്റൻ കപ്പൽ അപ്രത്യക്ഷമായത് എങ്ങനെയെന്ന ചോദ്യത്തിന് പതിറ്റാണ്ടുകളായി പല ഉത്തരങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ഓരോന്നിനും അതിന്റേതായ സാധ്യതകളും സംശയങ്ങളുമുണ്ട്.

1. ജർമ്മൻ ആക്രമണം

ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം കൊടുമ്പിരിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സമയമായതിനാൽ, ഒരു ജർമ്മൻ അന്തർവാഹിനി (U-boat) സൈക്ലോപ്സിനെ ആക്രമിച്ചു നശിപ്പിച്ചതാകാം എന്നതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ പ്രധാന സംശയം. യുദ്ധത്തിന് ആവശ്യമായ മാംഗനീസ് അയിര് കൊണ്ടുപോകുന്ന കപ്പൽ ശത്രുക്കളുടെ പ്രധാന ലക്ഷ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ വാദത്തിന് തെളിവുകളില്ലായിരുന്നു. യുദ്ധസമയത്ത് ഒരു കപ്പൽ മുക്കിയാൽ, അത് തങ്ങളുടെ വിജയമായി ജർമ്മനി ആഘോഷപൂർവ്വം പ്രഖ്യാപിക്കുമായിരുന്നു. എന്നാൽ സൈക്ലോപ്സിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവർ മൗനം പാലിച്ചു. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞു ജർമ്മൻ രേഖകൾ വിശദമായി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ, ആ സമയത്ത് ആ പ്രദേശത്ത് ഒരു ജർമ്മൻ അന്തർവാഹിനിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് വ്യക്തമായി. ജർമ്മനി ഈ ആക്രമണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം പൂർണ്ണമായും നിഷേധിച്ചു.

2. ഘടനാപരമായ തകരാറും ഭാരക്കൂടുതലും

ഏറ്റവും ശക്തമായി നിലനിൽക്കുന്ന സിദ്ധാന്തം ഇതാണ്. സൈക്ലോപ്സ് രൂപകൽപ്പന ചെയ്തത് കൽക്കരി പോലെയുള്ള ഭാരം കുറഞ്ഞ വസ്തുക്കൾ കൊണ്ടുപോകാനായിരുന്നു. എന്നാൽ അപ്രത്യക്ഷമായ യാത്രയിൽ അത് വഹിച്ചിരുന്നത് കൽക്കരിയേക്കാൾ വളരെ സാന്ദ്രതയും ഭാരവും കൂടിയ മാംഗനീസ് അയിരായിരുന്നു. കപ്പലിന്റെ ശേഷിക്കും അപ്പുറം ഭാരം കയറ്റിയിരുന്നോ എന്ന സംശയവും ബലപ്പെട്ടു. മാത്രമല്ല, യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ കപ്പലിന്റെ ഒരു എഞ്ചിന് തകരാറുണ്ടായിരുന്നതായി ക്യാപ്റ്റൻ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. ഈ തകരാറുമൂലം കപ്പൽ ഒറ്റ എഞ്ചിനിലാണ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിലോ ഭീമൻ തിരമാലയിലോ (Rogue wave) പെട്ടാൽ, അമിതഭാരവും എഞ്ചിൻ തകരാറും കാരണം കപ്പലിന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടാം. കപ്പലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ഭാരമേറിയ ചരക്ക് ഒന്നിച്ച് തെന്നിമാറിയാൽ, നിമിഷങ്ങൾക്കകം കപ്പൽ കീഴ്മേൽ മറിഞ്ഞ് ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴും. ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ ഒരു അപായ സന്ദേശം അയക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടാതെ കപ്പൽ അതിവേഗം മുങ്ങിപ്പോകാം.

ഈ സിദ്ധാന്തത്തിന് ബലം നൽകുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുത കൂടിയുണ്ട്. സൈക്ലോപ്സിന്റെ സഹോദര കപ്പലുകളായ യുഎസ്എസ് പ്രോട്ടിയസ് (USS Proteus), യുഎസ്എസ് നീരിയസ് (USS Nereus) എന്നിവയും സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് അപ്രത്യക്ഷമായി. അവയും ബോക്സൈറ്റ് അയിര് കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴാണ് ബെർമുഡ ട്രയാംഗിൾ മേഖലയിൽ വെച്ച് കാണാതായത്. ഇത് കപ്പലിന്റെ രൂപകൽപ്പനയിൽ തന്നെ അയിര് പോലെയുള്ള ഭാരമേറിയ ചരക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന വാദത്തിന് ശക്തി പകരുന്നു. കപ്പലിന്റെ നീളമേറിയ ഘടന ഭാരമേറിയ ചരക്ക് വഹിക്കുമ്പോൾ തിരമാലകൾക്കിടയിൽ വെച്ച് രണ്ടായി ഒടിഞ്ഞുപോകാനുള്ള സാധ്യതയും വിദഗ്ദ്ധർ തള്ളിക്കളയുന്നില്ല.

3. ക്യാപ്റ്റനും അട്ടിമറിയും

കപ്പലിന്റെ ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന ജോർജ്ജ് ഡബ്ല്യൂ. വോർലിയും (George W. Worley) സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്നു. ജർമ്മൻ വംശജനായ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് ജോഹാൻ ഫ്രെഡറിക് വിച്ച്മാൻ എന്നായിരുന്നു. അമേരിക്കയോട് കൂറില്ലാത്ത അദ്ദേഹം ഒരു ജർമ്മൻ ചാരനാണെന്നും കപ്പൽ ശത്രുക്കൾക്ക് കൈമാറിയതാണെന്നും ഒരു വാദം ഉയർന്നു. റിയോ ഡി ജനീറോയിലെ അമേരിക്കൻ കോൺസുൽ ജനറൽ, ക്യാപ്റ്റൻ വോർലി ജർമ്മൻ അനുകൂലിയാണെന്നും അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളില്ലെന്നും വാഷിംഗ്ടണിലേക്ക് സന്ദേശം അയച്ചിരുന്നു. ക്രൂരനും മദ്യപാനിയുമായിരുന്ന ക്യാപ്റ്റനെതിരെ കപ്പലിലെ ജീവനക്കാർക്കിടയിൽ കടുത്ത അതൃപ്തിയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ലഹള നടന്ന് കപ്പലിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടതാവാം എന്നും ചിലർ സംശയിച്ചു. എന്നാൽ നാവികസേനയുടെ അന്വേഷണത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ രാജ്യദ്രോഹത്തിന് തെളിവുകളൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ

നൂറ്റാണ്ടൊന്നു കഴിഞ്ഞിട്ടും യുഎസ്എസ് സൈക്ലോപ്സിന്റെ തിരോധാനം സമുദ്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിഗൂഢതകളിലൊന്നായി തുടരുന്നു. ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സഹായത്തോടെ നടത്തിയ തിരച്ചിലുകളൊന്നും ഫലം കണ്ടിട്ടില്ല. പ്രധാന ചോദ്യങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയാണ്:

• അവശിഷ്ടങ്ങൾ എവിടെ?: 542 അടി നീളമുള്ള ഒരു ഭീമൻ സ്റ്റീൽ കപ്പൽ ഒരു തുമ്പും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ എങ്ങനെ അപ്രത്യക്ഷമാകും? ഒരു ചെറിയ കഷണം പോലും, ഒരു ലൈഫ് ജാക്കറ്റ് പോലും എന്തുകൊണ്ട് കണ്ടെത്താനായില്ല?
• അപായ സന്ദേശം എവിടെ?: കപ്പൽ മുങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഒരു SOS സന്ദേശം അയക്കാൻ എന്തുകൊണ്ട് സാധിച്ചില്ല? അത്രയും പെട്ടെന്ന്, ഒരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ എല്ലാം സംഭവിച്ചുവെന്നാണോ?
• കൃത്യമായ സ്ഥാനം: കപ്പൽ എവിടെയാണ് മുങ്ങിയത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഒരു ധാരണയുമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ തിരച്ചിലുകൾ എവിടെ കേന്ദ്രീകരിക്കണമെന്നറിയാതെ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുന്നു. അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ അത് വിശ്രമിക്കുന്നു.
• യാത്രക്കാരുടെ വിധി?: 306 പേർക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? അവർ മുങ്ങിമരിച്ചോ, അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ? ഒരു മൃതദേഹം പോലും കണ്ടെത്താനായില്ല എന്നത് ദുരൂഹത വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു.

യുഎസ്എസ് സൈക്ലോപ്സിന്റെ കഥ വെറുമൊരു കപ്പൽ ദുരന്തമല്ല. മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ പ്രവചനാതീതമായ ശക്തിയെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണത്. ബെർമുഡ ട്രയാംഗിളിന്റെ ദുരൂഹതകൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമായി ഇന്നും സൈക്ലോപ്സിന്റെ പേര് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, എന്നെങ്കിലും കടൽ അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുമായിരിക്കും. അതുവരെ, ആ 306 ആത്മാക്കളുടെ കഥയും അവരുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിലെ ഭീതിയും അറ്റ്ലാന്റിക്കിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിക്കും. കടലിന് രഹസ്യങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ അറിയാം, സൈക്ലോപ്സിനേക്കാൾ വലിയ രഹസ്യം ഒരുപക്ഷേ അതിന് വേറെയുണ്ടാവില്ല.

1966 ജനുവരി 26. ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ അഡ്‌ലെയ്ഡിൽ വേനൽ കത്തിയെരിയുന്ന ഒരു ദിനം. രാജ്യത്തിന്റെ ദേശീയ ദിനമായതുകൊണ്ട് ഗ്ലെനെൽഗ് ബീച്ച് (Glenelg Beach) ആഘോഷത്തിമിർപ്പിലായിരുന്നു. അന്ന് രാവിലെ ഏകദേശം 10 മണിക്ക് ജിം, നാൻസി ബോമോണ്ട് ദമ്പതികളുടെ മൂന്ന് മക്കൾ, 9 വയസ്സുകാരി ജെയ്ൻ, 7 വയസ്സുകാരി ആർന, 4 വയസ്സുകാരൻ ഗ്രാൻഡ് എന്നിവർ വീട്ടിൽ നിന്ന് ബീച്ചിലേക്ക് യാത്രയായി. വെറും അഞ്ച് മിനിറ്റ് മാത്രം ദൈർഘ്യമുള്ള ഒരു ബസ് യാത്ര. മുതിർന്ന കുട്ടിയായ ജെയ്ൻ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവളായിരുന്നു, അതിനാൽ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉച്ചയ്ക്ക് 12 മണിക്ക് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്താമെന്ന് അവർ അമ്മയ്ക്ക് വാക്ക് നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ ആ കുട്ടികൾ പിന്നെ ഒരിക്കലും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നില്ല.

സമയം ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് മണിയായിട്ടും കുട്ടികളെ കാണാതായതോടെ നാൻസിയുടെ നെഞ്ചിൽ തീയെരിഞ്ഞു. സാധാരണ കൃത്യസമയത്ത് വീട്ടിലെത്തുന്നവരാണ് അവർ. ഭർത്താവ് ജിം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അവർ ബീച്ചിലേക്ക് പാഞ്ഞു. അവിടെയെല്ലാം അരിച്ചുപെറുക്കി. പക്ഷേ, കുട്ടികളുടെ ഒരു തുമ്പുപോലും കണ്ടെത്താനായില്ല. രാത്രിയോടെ പോലീസ് അന്വേഷണം ആരംഭിച്ചു. ഓസ്‌ട്രേലിയയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയതും ഹൃദയഭേദകവുമായ ദുരൂഹതകളിലൊന്നിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു അത്.

ആ സൂര്യൻ നിറഞ്ഞ പകലിൽ സംഭവിച്ചതെന്ത്?

പോലീസ് അന്വേഷണം ഊർജ്ജിതമായി മുന്നോട്ട് പോയി. ഓസ്‌ട്രേലിയൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തിരച്ചിലുകളിലൊന്നായി അത് മാറി. കുട്ടികളെ കണ്ടവരുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് പലരും ഉത്തരം നൽകി. ദൃക്‌സാക്ഷികളുടെ മൊഴികൾ ഒരുമിച്ച് ചേർത്തപ്പോൾ ഒരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞുവന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചിത്രം.

ബീച്ചിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കുട്ടികളുടെ അടുത്ത് ഏകദേശം 30 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന, ഉയരമുള്ള, മെലിഞ്ഞ് കായികക്ഷമതയുള്ള ശരീരമുള്ള, വെയിലേറ്റ് കരുവാളിച്ച (sun-tanned) ഒരു സുന്ദരൻ വന്നിരുന്നു. സ്വർണ്ണനിറമുള്ള മുടിയുള്ള അയാൾ കുട്ടികളുമായി വളരെ സൗഹൃദപരമായി പെരുമാറുന്നത് പലരും കണ്ടു. ജെയ്ൻ, ആർന, ഗ്രാൻഡ് എന്നിവർ സാധാരണയായി അപരിചിതരുമായി ഇടപഴകാത്ത കുട്ടികളായിരുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ജെയ്ൻ വളരെ നാണക്കാരിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ വ്യക്തിയുമായി അവർ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കുകയും ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അയാൾ അവർക്ക് വസ്ത്രം മാറാൻ സഹായിക്കുന്നതും, മണലിൽ കളിക്കുന്നതും കണ്ടവരുണ്ട്. ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് അയാൾ ഒന്നുകിൽ കുട്ടികളുടെ വിശ്വാസം നേടാൻ കഴിവുള്ളയാളായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവർക്ക് അയാളെ മുൻപരിചയമുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്.

ഏറ്റവും നിർണായകമായ മൊഴി നൽകിയത് ഒരു പോസ്റ്റ്‌മാനാണ്. ഏകദേശം 11:45-ന് ബോമോണ്ട് കുട്ടികൾ ബീച്ചിൽ നിന്ന് സന്തോഷത്തോടെ നടന്നുപോകുന്നത് താൻ കണ്ടുവെന്ന് അയാൾ പോലീസിനോട് പറഞ്ഞു. അവർ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല. ആ സ്വർണ്ണമുടിക്കാരനായ ചെറുപ്പക്കാരനും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വീട്ടിലേക്കുള്ള ദിശയിലായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ബീച്ചിന് പുറത്തുള്ള ഒരു കെട്ടിടത്തിനടുത്തേക്ക് നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു.

പിന്നീട് ഒരു കടയുടമയുടെ മൊഴിയെത്തി. ഏകദേശം ഇതേ സമയത്ത് ജെയ്ൻ ബോമോണ്ട് കടയിൽ വന്ന് ഒരു പൗണ്ടിന്റെ നോട്ട് നൽകി ഒരു ഇറച്ചി പൈയും (meat pie) പാനീയവും വാങ്ങി. ബോമോണ്ട് കുടുംബത്തിൽ ആരും കുട്ടികളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പൗണ്ടിന്റെ നോട്ട് കൊടുത്തുവിട്ടിരുന്നില്ല. അവർക്ക് സാധാരണ ചെറിയ ചില്ലറ പൈസ മാത്രമേ നൽകാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അപ്പോൾ ആ പണം എവിടെ നിന്ന് വന്നു? ആ അജ്ഞാതൻ നൽകിയതാണോ? അത് കുട്ടികളുടെ വിശ്വാസം നേടാനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായിരുന്നോ?

അന്വേഷണത്തിലെ വിചിത്രമായ വഴിത്തിരിവുകൾ

ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്നുപോയി. അന്വേഷണ സംഘം വലഞ്ഞു. ഓസ്‌ട്രേലിയ മുഴുവൻ ഈ കുട്ടികൾക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ പത്രങ്ങളിലും ടെലിവിഷനിലും നിറഞ്ഞു. ഒരു ലക്ഷം ഡോളറിന്റെ പ്രതിഫലം വരെ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനിടയിലാണ് ലോകപ്രശസ്തനായ ഡച്ച് അതീന്ദ്രിയ ജ്ഞാനി (psychic) ജെറാർഡ് ക്രൊയ്‌സെറ്റ് (Gerard Croiset) ഈ കേസിൽ ഇടപെടുന്നത്.

ക്രൊയ്‌സെറ്റ് അഡ്‌ലെയ്ഡിൽ എത്തുകയും തന്റെ ‘അതീന്ദ്രിയ കഴിവുകൾ’ ഉപയോഗിച്ച് കുട്ടികളെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് വലിയ മാധ്യമശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. ബോമോണ്ട് കുട്ടികളുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ അവർ താമസിച്ചിരുന്ന വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു പുതിയ വെയർഹൗസിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് തറയ്ക്ക് താഴെ കുഴിച്ചിട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. അയാളുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ച്, പൊതുജന സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങി പോലീസ് ആ കെട്ടിടം അരിച്ചുപെറുക്കി. കോൺക്രീറ്റ് തറ പൊളിച്ചുനോക്കി. പക്ഷേ, ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. ഈ സംഭവം അന്വേഷണത്തിന്റെ ദിശ തെറ്റിക്കുകയും വിലയേറിയ സമയം പാഴാക്കുകയും ചെയ്തുവെന്ന് പലരും പിന്നീട് വിശ്വസിച്ചു. ഇത് ഒരു മാധ്യമ സർക്കസായി മാറുകയും യഥാർത്ഥ അന്വേഷണത്തിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഏകദേശം രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം, ബോമോണ്ട് ദമ്പതികൾക്ക് രണ്ട് കത്തുകൾ ലഭിച്ചു. അത് എഴുതിയ വ്യക്തി താൻ കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്നും അവരെ തിരികെ നൽകാൻ തയ്യാറാണെന്നും അവകാശപ്പെട്ടു. ഒരു കത്ത് ജെയ്ൻ തന്നെ എഴുതിയതാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കും വിധത്തിലായിരുന്നു. കത്തയച്ചയാൾ പറഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പോലീസ് രഹസ്യമായി കാത്തുനിന്നെങ്കിലും ആരും വന്നില്ല. ആ കത്തുകൾ പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു കിരണം നൽകിയ ശേഷം മാതാപിതാക്കളെ വീണ്ടും ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. പിന്നീട് നടത്തിയ അന്വേഷണത്തിൽ അതൊരു 41-കാരനായ കൗമാരക്കാരന്റെ ക്രൂരമായ തമാശയായിരുന്നുവെന്ന് തെളിഞ്ഞു.

പ്രധാന സംശയങ്ങളും സിദ്ധാന്തങ്ങളും

അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി പലരെയും ഈ കേസിൽ സംശയിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ആർക്കെതിരെയും വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ കണ്ടെത്താൻ പോലീസിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പ്രധാന സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഇവയാണ്:

തിയറി 1: ആർതർ സ്റ്റാൻലി ബ്രൗൺ

1998-ൽ മരണപ്പെട്ട ആർതർ സ്റ്റാൻലി ബ്രൗൺ (Arthur Stanley Brown) എന്ന വ്യക്തിയാണ് കേസിലെ പ്രധാന പ്രതിയെന്ന് പല അന്വേഷകരും വിശ്വസിക്കുന്നു. ബോമോണ്ട് കുട്ടികളെ കണ്ട ദൃക്‌സാക്ഷികൾ നൽകിയ വിവരണങ്ങളുമായി ബ്രൗണിന് അസാമാന്യമായ രൂപസാദൃശ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇയാൾ ഒരു സീരിയൽ കില്ലറും കുട്ടികളെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുന്നയാളുമായിരുന്നു. 1970-ൽ ബ്രിസ്ബേനിൽ മക്കേയ് സഹോദരിമാരെ (Mackay sisters) കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസിലെ പ്രധാന പ്രതിയായിരുന്നു ഇയാൾ. ബോമോണ്ട് കുട്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷരായ സമയത്ത് ഇയാൾ അഡ്‌ലെയ്ഡിൽ ജോലി സംബന്ധമായി ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് കൃത്യമായി തെളിയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല.

• അനുകൂലിക്കുന്ന തെളിവുകൾ: ദൃക്‌സാക്ഷികൾ വരച്ച രേഖാചിത്രവുമായുള്ള അവിശ്വസനീയമായ സാമ്യം. കുട്ടികളോടുള്ള ഇയാളുടെ മുൻകാല കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ രീതി.
• എതിരായ വാദങ്ങൾ: ഇയാൾ അഡ്‌ലെയ്ഡിൽ ആ സമയത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നതിന് നേരിട്ടുള്ള തെളിവുകളില്ല. അയാളുടെ യാത്രാരേഖകൾ കണ്ടെത്താനായില്ല.

തിയറി 2: ‘ദി ഫാമിലി’ എന്ന കൾട്ട്

അഡ്‌ലെയ്ഡിൽ 1970-കളുടെ അവസാനത്തിലും 80-കളിലും സജീവമായിരുന്ന ‘ദി ഫാമിലി’ (The Family) എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു പീഡോഫിൽ സംഘമാണ് തിരോധാനത്തിന് പിന്നിലെന്ന വാദവും ശക്തമാണ്. ഈ സംഘത്തിലെ പ്രധാനിയായ ബെവൻ സ്പെൻസർ വോൺ ഐനം (Bevan Spencer von Einem) എന്നയാളെ 1983-ൽ റിച്ചാർഡ് കെൽവിൻ എന്ന കൗമാരക്കാരനെ കൊലപ്പെടുത്തിയതിന് ജീവപര്യന്തം തടവിന് ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു. ബോമോണ്ട് കുട്ടികളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയത് ഇയാളാണെന്ന് ഒരു സഹതടവുകാരൻ മൊഴി നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ ആ മൊഴി വിശ്വസനീയമല്ലെന്ന് പിന്നീട് കണ്ടെത്തി. ഈ സംഘം നടത്തിയ മറ്റ് കൊലപാതകങ്ങളുടെ സ്വഭാവം വച്ച് ബോമോണ്ട് കേസും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് ചില അന്വേഷകർ കരുതുന്നു.

തിയറി 3: ഹാരി ഫിപ്‌സിന്റെ ഫാക്ടറി

സമീപകാലത്ത് ഉയർന്നുവന്ന ഒരു പ്രധാന സംശയമാണ് ഹാരി ഫിപ്‌സ് (Harry Phipps) എന്ന ധനികനും വിചിത്ര സ്വഭാവക്കാരനുമായ വ്യവസായിയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ളത്. 2004-ൽ ഇയാൾ മരണപ്പെട്ടു. ഫിപ്‌സിന്റെ മകൻ നൽകിയ മൊഴികളാണ് സംശയം ബലപ്പെടുത്തിയത്. ബോമോണ്ട് കുട്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷമായ ദിവസം തന്റെ അച്ഛൻ അവരെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് കണ്ടതായി അയാൾ അവകാശപ്പെട്ടു. കുട്ടികൾ അപ്രത്യക്ഷമായതിന് തൊട്ടുപിന്നാലെ, തന്റെ അച്ഛൻ തന്നെക്കൊണ്ട് ഫാക്ടറി വളപ്പിൽ ഒരു വലിയ കുഴിയെടുപ്പിച്ചുവെന്നും അയാൾ മൊഴി നൽകി. ബോമോണ്ട് വീടിന് സമീപത്തുള്ള ഫിപ്‌സിന്റെ ഫാക്ടറിയിൽ കുട്ടികളെ കുഴിച്ചിട്ടിരിക്കാം എന്ന സംശയത്തെ തുടർന്ന് 2013-ലും 2018-ലും പോലീസ് അവിടെ വലിയ തോതിലുള്ള ഖനനം നടത്തി. മാധ്യമങ്ങൾ തത്സമയം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത ഈ തിരച്ചിൽ വലിയ പ്രതീക്ഷ നൽകിയെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികളൊന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല. ചില മൃഗങ്ങളുടെ അസ്ഥികൾ മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്.

ഇന്നും ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ

ഓസ്‌ട്രേലിയയുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഇന്നും വേട്ടയാടുന്ന ഈ കേസിൽ നിരവധി ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയാണ്.

• ആരായിരുന്നു ബീച്ചിൽ കണ്ട ആ സ്വർണ്ണമുടിക്കാരൻ? കുട്ടികളുമായി അയാൾക്ക് മുൻപരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നോ?
• സാധാരണ അപരിചിതരോട് അടുക്കാത്ത കുട്ടികൾ, പ്രത്യേകിച്ച് ജെയ്ൻ, എന്തിനാണ് അയാളുടെ കൂടെ പോകാൻ തയ്യാറായത്?
• അവർക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? തട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി കൊലപ്പെടുത്തിയെങ്കിൽ, മൃതദേഹങ്ങൾ എവിടെ? എന്തുകൊണ്ട് ഒരു തുമ്പുപോലും അവശേഷിച്ചില്ല?
• ഇത്രയും തിരക്കേറിയ ഒരു ബീച്ചിൽ വെച്ച് മൂന്ന് കുട്ടികളെ ആരും കാണാതെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ എങ്ങനെ സാധിച്ചു?
• അവർ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? (ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ജെയ്‌നിന് 70-ന് മുകളിലും ഗ്രാൻഡിന് 60-ന് അടുത്തും പ്രായമുണ്ടാകും)

ഈ തിരോധാനം ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ മാതാപിതാക്കളുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭീതി കോരിയിട്ടു. കുട്ടികളെ തനിച്ച് പുറത്തുവിടാൻ അവർ ഭയപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. ഓസ്‌ട്രേലിയൻ സമൂഹം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറിപ്പോയ ഒരു സംഭവമായി ഇത് ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.

ബോമോണ്ട് കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കളായ ജിമ്മും നാൻസിയും തങ്ങളുടെ മക്കൾ ഒരുനാൾ തിരിച്ചുവരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ വർഷങ്ങളോളം ആ വീട്ടിൽ തന്നെ താമസിച്ചു. വീട് വിറ്റാൽ കുട്ടികൾക്ക് വഴിതെറ്റുമോ എന്ന് അവർ ഭയന്നു. അവരുടെ ജീവിതം ആ കാത്തിരിപ്പിൽ ഉരുകിത്തീർന്നു. നാൻസി 2019-ലും ജിം 2023-ലും മരണമടഞ്ഞു. തങ്ങളുടെ മക്കൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചുവെന്നറിയാതെ, ആ സത്യത്തിനായി ഒരു ആയുസ്സ് മുഴുവൻ കാത്തിരുന്ന് അവർ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.

അരനൂറ്റാണ്ട് പിന്നിട്ടിട്ടും, തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ ഓസ്‌ട്രേലിയയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഈ ദുരൂഹത ഒരു തണുത്തുറഞ്ഞ കേസ് ഫയലായി അവശേഷിക്കുന്നു. ഒരു മില്യൺ ഡോളറിന്റെ പാരിതോഷികം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടും കേസിന് സഹായകമായ ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ചൂടുള്ള പകലിൽ ബീച്ചിലെ മണലിൽ കളിച്ചുചിരിച്ച മൂന്ന് പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് മാഞ്ഞുപോയി എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇന്നും ഉത്തരമില്ല. ഒരുപക്ഷേ, ചില രഹസ്യങ്ങൾ കാലത്തിന് പോലും മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചുമൂടപ്പെട്ടിരിക്കാം.