നാസയുടെ ചന്ദ്രയാത്ര: സിലിക്കൺ വാലിയുടെ സഹായമില്ലാത്ത അവസാന ദൗത്യം

അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെ നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം മനുഷ്യൻ വീണ്ടും ചന്ദ്രനെ ലക്ഷ്യമാക്കി കുതിക്കുമ്പോൾ, ബഹിരാകാശ ഗവേഷണ രംഗത്ത് ഒരു പുതിയ അധ്യായം കുറിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ നാസയുടെ ആർട്ടെമിസ് II ദൗത്യം ഒരു തുടക്കം മാത്രമല്ല, ഒരു യുഗത്തിന്റെ അവസാനവുമാണ്. സർക്കാർ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള, പാരമ്പര്യരീതിയിലുള്ള ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളുടെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയാകാം ഇത്. കാരണം, അടുത്ത തവണ മനുഷ്യൻ ചന്ദ്രനിൽ കാലുകുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ ചുക്കാൻ പിടിക്കുന്നത് സിലിക്കൺ വാലിയിൽ നിന്ന് മുളച്ചുപൊന്തിയ ടെക് ഭീമന്മാരായിരിക്കും.

ഈ ദൗത്യം നാസയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണായക ചുവടുമാറ്റത്തെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇലോൺ മസ്കിന്റെ സ്പേസ്എക്സും (SpaceX) ജെഫ് ബെസോസിന്റെ ബ്ലൂ ഒറിജിനും (Blue Origin) ഇല്ലാതെ നാസയ്ക്ക് ഇനി ഒരു ചാന്ദ്ര ദൗത്യം ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇതെങ്ങനെ സംഭവിച്ചു?

ഒരു ദശാബ്ദം മുൻപെടുത്ത തീരുമാനം

നാസയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ചാന്ദ്രപദ്ധതികളുടെ വേരുകൾ ചെന്നെത്തുന്നത് ജോർജ്ജ് ബുഷ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ കാലത്താണ്. ചന്ദ്രനിലേക്ക് മടങ്ങാൻ ‘ഓറിയോൺ’ എന്ന പേടകവും കൂറ്റൻ റോക്കറ്റും നിർമ്മിക്കാൻ അന്ന് പദ്ധതിയിട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ 2010 ആയപ്പോഴേക്കും പദ്ധതിയുടെ ചെലവ് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ തെറ്റിച്ച് കുതിച്ചുയർന്നു. ഇതോടെ പദ്ധതി വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും, അതോടൊപ്പം തന്നെ സ്വകാര്യ കമ്പനികളെ ബഹിരാകാശ റോക്കറ്റുകൾ നിർമ്മിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ പരിപാടിക്ക് തുടക്കമിടുകയും ചെയ്തു.

ആ തീരുമാനം സ്പേസ്എക്സ് പോലുള്ള കമ്പനികളുടെ തലവര മാറ്റിക്കുറിച്ചു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സാമ്പത്തികമായി തകർച്ചയുടെ വക്കിലായിരുന്ന സ്പേസ്എക്സിന് നാസയുടെ കരാർ ഒരു പുതുജീവൻ നൽകി. അതോടെ, ബഹിരാകാശ സാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്ക് സ്വകാര്യ നിക്ഷേപത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് തന്നെയുണ്ടായി. ഈ മാറ്റങ്ങളുടെയെല്ലാം ഫലമാണ് ഇന്ന് നാം കാണുന്ന സ്പേസ് ലോഞ്ച് സിസ്റ്റം (SLS) എന്ന ഭീമാകാരനായ റോക്കറ്റ്. മൂന്ന് അമേരിക്കക്കാരെയും ഒരു കനേഡിയൻ പൗരനെയും ചന്ദ്രനുചുറ്റും ഒരു യാത്ര കൊണ്ടുപോയി തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത് ഈ റോക്കറ്റാണ്.

ഇന്ന് ലോകത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയ റോക്കറ്റാണ് എസ്എൽഎസ്. ഇതിനുമുൻപ് ഒരേയൊരു തവണ മാത്രമാണ് ഇത് വിക്ഷേപിച്ചത്. അന്ന് ആളില്ലാത്ത ഓറിയോൺ പേടകത്തെ ചന്ദ്രനുചുറ്റും കറക്കി പരീക്ഷണം നടത്തുകയായിരുന്നു. ആ പരീക്ഷണ വിജയമാണ് ഇന്നത്തെ ചരിത്ര ദൗത്യത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയത്.

പഴയ കളിക്കാരും പുതിയ താരങ്ങളും

എസ്എൽഎസ് റോക്കറ്റും ഓറിയോൺ പേടകവും നിർമ്മിച്ചത് നാസയുടെ പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള പങ്കാളികളായ ബോയിംഗ്, ലോക്ക്ഹീഡ് മാർട്ടിൻ തുടങ്ങിയ വമ്പൻ കമ്പനികളാണ്. യൂറോപ്പിലെ എയർബസ് ഡിഫൻസ് ആൻഡ് സ്പേസും നിർമ്മാണത്തിൽ പങ്കാളിയായി. എന്നാൽ ഈ പദ്ധതികൾക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും ഭീമമായ പണം ചെലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു. വിക്ഷേപണം വർഷങ്ങളോളം വൈകുകയും ചെയ്തു. ഖജനാവിന് വലിയ ഭാരമാണ് ഈ പദ്ധതി വരുത്തിവെച്ചത്.

ഇതേ സമയത്താണ് സ്പേസ്എക്സ് തങ്ങളുടെ പുനരുപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന റോക്കറ്റുകളുമായി ബഹിരാകാശ വിപണി കീഴടക്കിയത്. ചെലവ് കുറഞ്ഞ വിക്ഷേപണങ്ങൾ സാധ്യമാക്കിയതോടെ സ്വകാര്യ ബഹിരാകാശ വ്യവസായത്തിൽ ഒരു നിക്ഷേപ വിപ്ലവത്തിന് തന്നെ അത് തിരികൊളുത്തി.

2019-ൽ വീണ്ടും ചന്ദ്രനിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി കോടിക്കണക്കിന് ഡോളർ മുടക്കിയ എസ്എൽഎസ്, ഓറിയോൺ പദ്ധതികൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ നാസയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അതുകൊണ്ട് നാസയുടെ ആർട്ടെമിസ് II ദൗത്യം ഈ പാരമ്പര്യ ഹാർഡ്‌വെയർ ഉപയോഗിച്ച് മുന്നോട്ട് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ചിത്രത്തിലെ വിടവ്: ലാൻഡർ എവിടെ?

എസ്എൽഎസ് റോക്കറ്റിന് ഓറിയോൺ പേടകത്തെ ചന്ദ്രന്റെ ഭ്രമണപഥം വരെ എത്തിക്കാനാകും. എന്നാൽ അവിടെ നിന്ന് യാത്രികരെ ചന്ദ്രോപരിതലത്തിൽ ഇറക്കാൻ ഒരു വാഹനം ആവശ്യമാണ്. ഈ ദൗത്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തലവേദനയും അതായിരുന്നു. ആ കുറവ് നികത്താനാണ് നാസ പുതിയ തലമുറയിലെ സ്വകാര്യ ബഹിരാകാശ കമ്പനികളെ സമീപിച്ചത്.

അങ്ങനെയാണ് ചന്ദ്രനിൽ ഇറങ്ങാനുള്ള ലാൻഡർ നിർമ്മിക്കാനുള്ള കരാറിനായി മത്സരമുണ്ടായത്. സ്പേസ്എക്സ് തങ്ങളുടെ പടുകൂറ്റൻ സ്റ്റാർഷിപ്പ് (Starship) റോക്കറ്റ് ഒരു ലാൻഡറായി ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് വാഗ്ദാനം നൽകി. 2021-ൽ നാസ ആ കരാർ സ്പേസ്എക്സിന് നൽകി.

ഇതൊരു വിവാദപരമായ തീരുമാനമായിരുന്നു. കാരണം, സ്റ്റാർഷിപ്പിനെ ചന്ദ്രനിലെത്തിക്കാൻ ഭൂമിയുടെ ഭ്രമണപഥത്തിൽ വെച്ച് കുറഞ്ഞത് പന്ത്രണ്ടോ അതിലധികമോ തവണ ഇന്ധനം നിറയ്ക്കേണ്ടിവരും. ഇത് സാങ്കേതികമായി വളരെ സങ്കീർണ്ണവും ഇതുവരെ പരീക്ഷിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുമായ ഒരു കാര്യമാണ്. സ്റ്റാർഷിപ്പിന്റെ നിർമ്മാണം വൈകിയതോടെ, ചന്ദ്രനിൽ മനുഷ്യനെ ഇറക്കാനുള്ള പദ്ധതി നാസയ്ക്ക് വീണ്ടും നീട്ടിവെക്കേണ്ടി വന്നു.

“നാസയുടെ ഒരു അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്ററും സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സാധ്യതയില്ലാത്ത ഒരു പദ്ധതിയായിരുന്നു ഇത്,” മുൻ നാസ മേധാവി ജിം ബ്രൈഡൻസ്റ്റൈൻ കഴിഞ്ഞ വർഷം യുഎസ് കോൺഗ്രസിനോട് പറഞ്ഞു. നാസയ്ക്ക് സ്ഥിരം മേധാവിയില്ലാതിരുന്ന സമയത്താണ് ഈ നിർണായക തീരുമാനമെടുത്തതെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

മത്സരം കടുക്കുന്നു, ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തിൽ

സ്പേസ്എക്സിനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നതിലെ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നാസ, 2023-ൽ ജെഫ് ബെസോസിന്റെ ബ്ലൂ ഒറിജിനും ഒരു ലാൻഡർ നിർമ്മിക്കാൻ കരാർ നൽകി. ഇതോടെ മത്സരത്തിന് കളമൊരുങ്ങി. ഇപ്പോൾ നാസയുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വഴികളുണ്ട്.

2027-ൽ ഓറിയോൺ പേടകം ഈ രണ്ട് കമ്പനികളുടെയും ലാൻഡറുകളുമായി ഭ്രമണപഥത്തിൽ വെച്ച് ബന്ധിപ്പിക്കാൻ (rendezvous) സാധിക്കുമോ എന്ന് പരീക്ഷിക്കാനാണ് നാസയുടെ പദ്ധതി. ഇതിന്റെ വിജയത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും 2028-ലെ ചാന്ദ്രയാത്ര. ഇത് സ്പേസ്എക്സിന്റെ അടുത്ത സ്റ്റാർഷിപ്പ് പരീക്ഷണ വിക്ഷേപണത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ആ പരീക്ഷണം വിജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ നാസയുടെ ആർട്ടെമിസ് II ദൗത്യത്തിന് ശേഷമുള്ള പദ്ധതികൾ അവതാളത്തിലാകും.

ബഹിരാകാശ ഗവേഷണത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം

നാസയുടെ ആർട്ടെമിസ് II ദൗത്യം പഴയതും പുതിയതും തമ്മിലുള്ള ഒരു പാലമാണ്. ഒരുവശത്ത്, പതിറ്റാണ്ടുകളുടെ പാരമ്പര്യമുള്ള, സർക്കാർ നിയന്ത്രിത, അതിസമ്പന്നമായ ഒരു ബഹിരാകാശ പദ്ധതി. മറുവശത്ത്, വേഗതയും, കുറഞ്ഞ ചെലവും, പുതിയ ആശയങ്ങളും കൈമുതലായുള്ള സിലിക്കൺ വാലിയിലെ സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ.

• പഴയ രീതി: സർക്കാർ നേതൃത്വം, ഭീമമായ ചെലവ്, ദൈർഘ്യമേറിയ നിർമ്മാണ കാലയളവ്.
• പുതിയ രീതി: സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്തം, മത്സരബുദ്ധി, പുനരുപയോഗം, കുറഞ്ഞ ചെലവ്.

ഭാവിയിലെ ബഹിരാകാശ ദൗത്യങ്ങളിൽ നാസ ഒരു നിർമ്മാതാവ് എന്നതിലുപരി ഒരു ഉപഭോക്താവോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു മേൽനോട്ടക്കാരനോ ആയി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് നാം കാണാൻ പോകുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ ഐഎസ്ആർഒ പോലുള്ള ബഹിരാകാശ ഏജൻസികളും ഈ പൊതു-സ്വകാര്യ പങ്കാളിത്ത മാതൃകയിൽ നിന്ന് ഏറെ പാഠങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ആർട്ടെമിസ് II ദൗത്യത്തിലെ യാത്രികർ ചന്ദ്രനെ വലംവെച്ച് തിരികെ വരുമ്പോൾ, അവർ ഒരു ചരിത്രയാത്ര പൂർത്തിയാക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്. ബഹിരാകാശ പര്യവേക്ഷണത്തിന്റെ സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തിലെ അവസാനത്തെ അധ്യായത്തിന് തിരശ്ശീലയിടുക കൂടിയാണ്. ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത് കോടീശ്വരന്മാരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളുടെ വേഗതയും നിർണയിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ ബഹിരാകാശ യുഗമാണ്.