അത്യാഗ്രഹവും പകൽക്കിനാവും: സ്വപ്നം കണ്ട് കലമുടച്ച ബ്രാഹ്മണന്റെ കഥ

ഇരുട്ടു വീണ കുടിലിൽ മൺചുവരിനോട് ചേർന്ന് അയാൾ മലർന്നുകിടന്നു. പുറത്ത് രാത്രിയിലെ ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ മാത്രം കേൾക്കാം. ഇടയ്ക്കിടെ വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് ഓലമേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയിലെ വിടവുകളിലൂടെ കുടിലിനുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, അയാളുടെ വയറ്റിലെ വിശപ്പിന്റെ ഇരമ്പൽ അന്നില്ല. കാരണം, തലയ്ക്കു മുകളിൽ ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയ ഉത്തരത്തിൽ ഒരു മൺകലം ഭദ്രമായി തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. നിറയെ സ്വാദിഷ്ടമായ മാവാണ് അതിൽ. വറുത്ത അരിപ്പൊടിയും ശർക്കരയും ഏലക്കയും ചേർന്ന അതിമധുരമുള്ള ഭക്ഷണം. അതിന്റെ നേരിയ സുഗന്ധം ആ കുടിലിലാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, അയാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാകും ഇത്രയും വലിയൊരു സമ്പാദ്യം ലഭിക്കുന്നത്. കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കാൻ അയാൾക്ക് തോന്നിയില്ല. നിലാവിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ ആ കലത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കിടന്നു. ആ നോട്ടം ചെന്നെത്തിയത്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പകൽക്കിനാവുകളുടെ മായാലോകത്തേക്കായിരുന്നു. പ്രവർത്തിക്കാതെ ഫലം ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ എക്കാലത്തെയും വലിയ ദുരന്തത്തിലേക്കായിരുന്നു ആ രാത്രി വഴിതുറന്നത്.

ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ദിനങ്ങളും അപ്രതീക്ഷിത സമ്പാദ്യവും

പഞ്ചതന്ത്രം കഥകളിൽ മനുഷ്യന്റെ മനഃശാസ്ത്രത്തെ ഇത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വരച്ചുകാട്ടുന്ന മറ്റൊരു കഥയുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. ഈ കഥയിലെ നായകൻ, അല്ലെങ്കിൽ വില്ലൻ, സ്വഭാവകൃപണൻ എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണനാണ്. പേരിലെ കൃപണത്വം അയാളുടെ ജീവിതത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും ഒരുപോലെ നിഴലിച്ചിരുന്നു. അങ്ങേയറ്റം ദരിദ്രനായ അയാൾക്ക് സ്വന്തമായി ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, പകൽ മുഴുവൻ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലിലൂടെ ഗ്രാമങ്ങളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് ഭിക്ഷ യാചിക്കുക മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ഒരേയൊരു ഉപജീവനമാർഗ്ഗം.

ചിലർ പരിഹസിക്കും, “ദേ, വരുന്നുണ്ട് ആ വലിയ പ്രഭു!” എന്ന് പറഞ്ഞ് ചിലർ ആട്ടിയോടിക്കും, മറ്റു ചിലർ സഹതാപത്തോടെ എന്തെങ്കിലും നൽകും. വല്ലപ്പോഴും കിട്ടുന്ന ഒരുപിടി ചോറുമാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ജീവന്റെ ഇന്ധനം. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു വലിയ ഭവനം അയാൾ സന്ദർശിക്കുന്നത്. അവിടെ എന്തോ വലിയൊരു ആഘോഷം നടക്കുകയായിരുന്നു. നെയ്യുടെയും പായസത്തിന്റെയും സുഗന്ധം അവിടെയാകെ നിറഞ്ഞുനിന്നു. വിശന്നു വലഞ്ഞ അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ ഗൃഹനാഥന് അലിവുതോന്നി. അയാൾ ഒരു വലിയ മൺകലം നിറയെ വറുത്ത മാവ് (സത്തുമാവ്) ബ്രാഹ്മണന് ദാനമായി നൽകി.

തന്റെ കണ്ണുകളെ അയാൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഇത്രയും വലിയൊരു സമ്പത്ത്! അയാൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു പിടി മാത്രമെടുത്ത് ആർത്തിയോടെ തിന്നു വിശപ്പടക്കി. ബാക്കിയുള്ളത് എന്ത് ചെയ്യും? “ഇതുകൂടി ഞാൻ ഇപ്പോൾ തിന്നുതീർത്താൽ നാളത്തെ എന്റെ അവസ്ഥയെന്താകും? എലികളും പാറ്റകളും തിന്നുതീർക്കുമോ?” എന്നായി അയാളുടെ ഭയം. ഒടുവിൽ അയാൾ ഒരു പഴയ കയർ കണ്ടെത്തി. തന്റെ കുടിലിലെ ഉത്തരത്തിൽ, താൻ കിടക്കുന്ന പായയ്ക്ക് നേരെ മുകളിലായി അയാൾ ആ കലം ഭദ്രമായി കെട്ടിത്തൂക്കി. എലികൾക്ക് എത്താൻ കഴിയാത്തത്ര ഉയരത്തിൽ, പലതവണ കെട്ടിന്റെ ഉറപ്പ് പരിശോധിച്ച് അയാൾ സംതൃപ്തനായി. എന്നിട്ട്, കയ്യിലൊരു വടിയും പിടിച്ച് ആ കലത്തിന് കാവലായി അയാൾ താഴെ കിടന്നു. ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ആ മൺകലത്തിൽ തന്നെ ഉടക്കിനിന്നു. പതിയെപ്പതിയെ അയാളുടെ ചിന്തകൾ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പകൽക്കിനാവുകളുടെ കൊട്ടാരം പണിയുന്നു

രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ അയാളുടെ മനസ്സ് കണക്കുകൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. “ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ മഴ കുറവാണ്. വലിയ ക്ഷാമമാണ് വരാൻ പോകുന്നത്. നാളെയോ മറ്റന്നാളോ ഈ മാവിന് പൊന്നിന്റെ വിലയാകും. അപ്പോൾ ഞാൻ ഈ കലം വിപണിയിൽ കൊണ്ടുപോയി വിൽക്കും. കച്ചവടക്കാർ വിലപേശാൻ വരും. പക്ഷേ ഞാൻ വഴങ്ങില്ല. നൂറ് വെള്ളിനാണയങ്ങൾ എനിക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കിട്ടും.”

ഇരുട്ടിൽ അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. ആ നൂറ് നാണയങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്തുചെയ്യണമെന്നായി അടുത്ത ചിന്ത. “ഞാൻ ആ പണം വെറുതെ കളയില്ല. അതുകൊണ്ട് രണ്ട് നല്ല ആടുകളെ വാങ്ങും. ഒരു പെണ്ണാടും ഒരാണാടും. ഞാൻ അവയ്ക്ക് നല്ല പുല്ലും തെളിഞ്ഞ വെള്ളവും കൊടുത്ത് വളർത്തും. അവ പെറ്റുപെരുകും. ആറുമാസം കൂടുമ്പോൾ എനിക്ക് പുതിയ ആട്ടിൻകുട്ടികളെ കിട്ടും. കുറച്ചുകാലം കഴിയുമ്പോൾ എനിക്കൊരു വലിയ ആട്ടിൻപറ്റം തന്നെയുണ്ടാകും. എന്റെ മുറ്റത്ത് എപ്പോഴും ആടുകളുടെ കരച്ചിൽ മുഴങ്ങിക്കേൾക്കും.”

ചിന്തകൾ അവിടെയും നിന്നില്ല. ഭാവനയുടെ ചിറകിലേറി അയാൾ കൂടുതൽ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറന്നു. “ആടുകളെ വിറ്റ് ഞാൻ പശുക്കളെ വാങ്ങും. പശുക്കൾ പെരുകി തൊഴുത്ത് നിറയും. പാല് വിറ്റ് എനിക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ പണം കിട്ടും. പിന്നെ ഞാൻ ആ പശുക്കളെ വിറ്റ് എരുമകളെ വാങ്ങും. എരുമകളെ വിറ്റ് കുതിരകളെ വാങ്ങും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച അറേബ്യൻ കുതിരകൾ എന്റെ ലായത്തിലുണ്ടാകും. എന്റെ കുതിരകളുടെ കുളമ്പടി നാദം കേട്ട് ഗ്രാമം അമ്പരക്കും. അവയെ വാങ്ങാൻ രാജാക്കന്മാർ വരെ എന്റെ മുറ്റത്ത് വന്ന് കാത്തുനിൽക്കും.”

സമ്പത്ത് വർദ്ധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് അയാളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വ്യാപ്തിയും വർദ്ധിച്ചു. “കുതിരകളെ വിറ്റ് കിട്ടുന്ന സ്വർണ്ണവും പണവും ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാളിക പണിയും. നാലുനിലകളുള്ള, ചന്ദനത്തടികൾ കൊണ്ട് തൂണുകൾ തീർത്ത, വലിയ കുളമുള്ള ഒരു കൊട്ടാരം. എന്റെ പത്തായങ്ങളിൽ എക്കാലത്തും സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കും. പരിചാരകർ എനിക്ക് ചുറ്റും എപ്പോഴും കൈകെട്ടി നിൽക്കും.”

അഹങ്കാരത്തിന്റെ കാൽപ്രഹരം

സമ്പത്ത് വർദ്ധിക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഭാവവും മാറും. സ്വപ്നത്തിൽ സ്വഭാവകൃപണനും മാറി. ദരിദ്രനായ ഭിക്ഷുവിൽ നിന്ന് അഹങ്കാരിയായ പ്രഭുവിലേക്കുള്ള മാറ്റം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. അയാൾ മനസ്സിൽ കണ്ടു: “എനിക്ക് ഇത്രയധികം സമ്പത്തുണ്ടെന്ന് കാണുമ്പോൾ, ഈ നാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികനായ ബ്രാഹ്മണൻ അയാളുടെ അതിസുന്ദരിയായ മകളെ എനിക്ക് വിവാഹം ചെയ്തുതരാൻ യാചിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെയടുത്ത് വരും. ഞാൻ ഉടനെ സമ്മതിക്കില്ല. കുറച്ചുനാൾ നാട്യം കാണിച്ച്, ഒടുവിൽ വലിയ സ്ത്രീധനം വാങ്ങി ഞാൻ സമ്മതം മൂളും.”

അയാൾ മനസ്സിൽ ആ വലിയ വിവാഹമാമാങ്കം കണ്ടു. ആനപ്പുറത്ത് ഘോഷയാത്ര, സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും പട്ടുചേലയുമണിഞ്ഞ വധു, ചുറ്റും വാദ്യമേളങ്ങൾ. താമസിയാതെ അവർക്കൊരു ആൺകുട്ടി പിറക്കുന്നു. ‘സോമശർമ്മൻ’ എന്ന് അവന് പേരിട്ടു. കുട്ടിക്ക് നടക്കാറായ കാലം. “ഒരു ദിവസം ഞാൻ എന്റെ വിലപിടിപ്പുള്ള പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയാകും. അപ്പോൾ സോമശർമ്മൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നിരങ്ങിനിരങ്ങി വരും. അവന് ലായത്തിലുള്ള കുതിരകളുടെ അടുത്തേക്കാണ് പോകേണ്ടത്. അത് അപകടമാണ്.”

അയാൾക്ക് സ്വപ്നത്തിൽ തന്നെ ദേഷ്യം വന്നു തുടങ്ങി. “ഞാൻ എന്റെ ഭാര്യയോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയും, ‘എടീ, വന്ന് ഈ കുട്ടിയെ കൊണ്ടുപോവുക!’ പക്ഷേ അവൾക്ക് വീട്ടുജോലിയുടെ തിരക്കായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അവൾ മനപ്പൂർവ്വം എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കാത്തതായിരിക്കും. എന്റെ കൺമുന്നിൽ എന്റെ മകൻ കുതിരകളുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുമ്പോൾ, അനുസരണയില്ലാത്ത ആ ഭാര്യയെ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? ഞാൻ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ ഇടുപ്പിന് നോക്കി ആഞ്ഞൊരു ചവിട്ട് വെച്ചുകൊടുക്കും! അപ്പോൾ അവൾ പഠിക്കും ഭർത്താവിനെ അനുസരിക്കാൻ!”

തകർന്നടിഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളും പൊട്ടിയ മൺകലവും

അയാൾ ആഞ്ഞൊന്നു ചവിട്ടി. അത് സ്വപ്നത്തിലായിരുന്നില്ല. പകൽക്കിനാവിന്റെ ഉന്മാദത്തിൽ അയാളുടെ വലതുകാൽ വായുവിൽ ശക്തിയായി ഉയർന്നു. അത് ചെന്നുകൊണ്ടത് തലയ്ക്കു മുകളിൽ കാവലായി കെട്ടിത്തൂക്കിയിരുന്ന ആ മൺകലത്തിലായിരുന്നു.

വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ആ കലം താഴെ വീണുടഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ ആ ശബ്ദം ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ കേട്ടു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം അവസാനിച്ചു. ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണർന്ന അയാളുടെ ശരീരമാസകലം ആ വറുത്ത മാവ് വീണു ചിതറിയിരുന്നു. വെളുത്ത ഭസ്മം പൂശിയതുപോലെ അയാൾ ആ ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്നു. കണ്ണുകൾ തുറന്നപ്പോൾ ചുറ്റും തകർന്ന കലത്തിന്റെ കഷ്ണങ്ങൾ മാത്രം. താൻ പണിതുയർത്തിയ ആ വലിയ മാളികയും, കുതിരകളും, ഭാര്യയും, മകനും എല്ലാം ആ മൺകലത്തോടൊപ്പം ഉടഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ഒപ്പം യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്റെ വിശപ്പടക്കാൻ ഉണ്ടായിരുന്ന ആകെ സമ്പാദ്യവും ആ മണ്ണിൽ കലർന്ന് ഇല്ലാതായി. ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പഴയ കരിമ്പടം അയാളെ വീണ്ടും മൂടി. ആ രാത്രിയിലെ തണുപ്പ് അയാളുടെ അസ്ഥികളിലേക്ക് തുളച്ചുകയറുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

കഥയ്ക്കപ്പുറമുള്ള പൊരുൾ: മനക്കോട്ടകളുടെ അടിത്തറ

പഞ്ചതന്ത്രം കഥകളിൽ കേവലം കുട്ടികളെ രസിപ്പിക്കാനുള്ള ഒന്നല്ല ഈ കഥ. മാനുഷികമായ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യങ്ങളിലൊന്നിനെയാണ് ഈ കഥ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്—കർമ്മം ചെയ്യാതെ ഫലം മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്ന പ്രവണത. ‘കാക്കത്തൊള്ളായിരം കോഴിമുട്ട വിരിയുന്നതിന് മുമ്പേ എണ്ണരുത്’ എന്ന ചൊല്ലിന്റെ ഏറ്റവും കൃത്യമായ ഉദാഹരണമാണിത്.

ഈ കഥയിൽ നാം ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്ന ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട്. ബ്രാഹ്മണന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊന്നും യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലായിരുന്നു. അയാളുടെ കയ്യിലുള്ളത് കേവലം ഒരു കലം മാവ് മാത്രമാണ്. അത് വിറ്റാൽ കിട്ടാവുന്ന തുകയ്ക്ക് പരിമിതികളുണ്ട്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധമില്ലാതെ ചിന്തിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് യുക്തിയുടെ എല്ലാ അതിരുകളും ലംഘിക്കുന്നു. അധ്വാനിക്കാതെ, ഒരു തുള്ളി വിയർപ്പൊഴുക്കാതെ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് കോടീശ്വരനാകുന്ന ആ മായാലോകം മനുഷ്യന് എപ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. സ്വന്തം കഴിവുകേടുകളെയും ദാരിദ്ര്യത്തെയും മറികടക്കാൻ മനുഷ്യൻ കണ്ടെത്തുന്ന എളുപ്പവഴിയാണ് പകൽക്കിനാവുകൾ.

മാത്രമല്ല, സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അഹങ്കാരം അയാളെ കീഴടക്കുന്നത് കാണാം. ഇല്ലാത്ത സമ്പത്തിന്റെ പേരിൽ ഇല്ലാത്ത ഭാര്യയെ ചവിട്ടാൻ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ആ മാനസികാവസ്ഥ, അധികാരവും പണവും മനുഷ്യനെ എത്രത്തോളം അന്ധനാക്കാം എന്നതിന്റെ സൂചന കൂടിയാണ്. ഒരു കലം മാവിൽ നിന്ന് തുടങ്ങിയ ചിന്ത, അഹങ്കാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിലാണ് അവസാനിച്ചത്. ആ അഹങ്കാരമാണ് ഒടുവിൽ അയാളുടെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്തിനെ തന്നെ നശിപ്പിച്ചത്. തനിക്ക് ലഭിച്ച സൗഭാഗ്യത്തെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നതിനേക്കാൾ, ഇല്ലാത്ത സൗഭാഗ്യങ്ങളെച്ചൊല്ലിയുള്ള അഹങ്കാരമാണ് അയാളെ വീഴ്ത്തിയത്.

ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിലെ പകൽക്കിനാവുകൾ

ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എഴുതപ്പെട്ട ഈ കഥയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ ആധുനിക ലോകവുമായി എന്താണ് ബന്ധം? ഉത്തരം ലളിതമാണ്: നമ്മൾ ജീവിക്കുന്നത് ‘കലമുടച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ’ ലോകത്താണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്തെ സ്റ്റാർട്ടപ്പ് (Startup) സംസ്കാരത്തിലും, ബിസിനസ്സ് ലോകത്തും ഈ കഥയ്ക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്.

ഒരു ഉൽപ്പന്നം പോലും വിപണിയിൽ ഇറക്കുന്നതിന് മുൻപ്, അത് കോടികളുടെ ബിസിനസ്സ് ആകുമെന്ന് പവർപോയിന്റ് പ്രസന്റേഷനുകളിൽ (Pitch Decks) ഗ്രാഫുകൾ വരച്ചുകാണിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ യുവസംരംഭകരെ നോക്കുക. അവർക്ക് ഒരു ചെറിയ ആശയം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ (ഒരു കലം മാവ്). എന്നാൽ അത് ഉപയോഗിച്ച് അവർ കോടികളുടെ നിക്ഷേപം സ്വപ്നം കാണുന്നു. ഓഫീസ് എങ്ങനെയിരിക്കണം, ലോഗോ ഏത് കളർ ആയിരിക്കണം, ഷെയർ മാർക്കറ്റിൽ എപ്പോൾ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ അവർ ആദ്യമേ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ ആ ഉൽപ്പന്നം എങ്ങനെ മികച്ചതാക്കാം എന്നോ, കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് അത് എങ്ങനെ വിൽക്കാമെന്നോ അവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. ഒടുവിൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ചെറിയൊരു കാറ്റ് വീശുമ്പോഴേക്കും അവരുടെ കടലാസ് കൊട്ടാരങ്ങൾ തകർന്നുവീഴുന്നു.

നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലും ഇതുതന്നെയാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. പരീക്ഷയ്ക്ക് പഠിക്കാതെ, ഉയർന്ന റാങ്ക് കിട്ടുന്നതും, വലിയ ജോലി ലഭിക്കുന്നതും, ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളം വാങ്ങി ആഡംബര കാർ വാങ്ങുന്നതും സ്വപ്നം കാണുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ. ഷെയർ മാർക്കറ്റിലോ ക്രിപ്റ്റോകറൻസിയിലോ (Cryptocurrency) ചെറിയൊരു തുക നിക്ഷേപിച്ച് ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് കോടീശ്വരനാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കുറച്ചു വീഡിയോകൾ ഇട്ട് പെട്ടെന്ന് വലിയ ഇൻഫ്ലുവൻസർ (Influencer) ആകാൻ കൊതിക്കുന്നവർ. ഇവരെല്ലാം ചെയ്യുന്നത് ഈ ബ്രാഹ്മണൻ ചെയ്തത് തന്നെയാണ്—പ്രവർത്തിക്കാതെ ഫലം ആഗ്രഹിക്കുക.

സ്വപ്നം കാണുന്നത് തെറ്റല്ല, മുൻമുൻരാഷ്ട്രപതി എ.പി.ജെ. അബ്ദുൽ കലാം പറഞ്ഞതുപോലെ നാം സ്വപ്നം കാണണം. എന്നാൽ അത് ഉറക്കത്തിൽ കാണുന്ന പകൽക്കിനാവുകളാകരുത്, നമ്മെ ഉറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാത്ത യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യങ്ങളാകണം. ആ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ കഠിനമായ പ്രയത്നത്തിന്റെ അടിത്തറയുണ്ടാകണം.

കർമ്മമില്ലാത്ത സ്വപ്നം കേവലം വെറുമൊരു മരീചിക മാത്രമാണ്. ഭാവനയുടെ ചിറകിലേറി എത്ര ഉയരത്തിൽ പറന്നാലും, നമ്മുടെ കാലുകൾ എപ്പോഴും യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഉറപ്പുള്ള മണ്ണിലായിരിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം, ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലുമൊരു ഘട്ടത്തിൽ അഹങ്കാരത്തിന്റെയോ അശ്രദ്ധയുടെയോ ഒരു ചെറിയ കാൽപ്രഹരം മതിയാകും, നാം കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ആ മായാലോകം മുഴുവൻ ഒരു മൺകലം പോലെ തകർന്നടിയാൻ. ആ തകർച്ചയിൽ നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ കയ്യിലുള്ള യഥാർത്ഥ സമ്പത്തിനെ കൂടിയായിരിക്കും. ഉണർന്നിരുന്ന് സ്വപ്നം കാണുകയും, ആ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വിയർപ്പൊഴുക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് മാത്രമേ വിജയത്തിന്റെ മാളികകൾ പണിയാൻ കഴിയൂ. അല്ലാത്തവർക്ക് സ്വന്തം അബദ്ധങ്ങളെ ഓർത്ത് ഇരുട്ടിൽ വിലപിക്കാൻ മാത്രമേ കഴിയുകയുള്ളൂ.