നീലക്കുറുക്കൻ: വേഷം മാറിയപ്പോൾ രാജാവായ ചതിയൻ

ആകാശം കീറിമുറിച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണ ഒരു കഷ്ണം പോലെ, ആ ജീവി മുന്നോട്ട് വന്നു. അതിന്റെ നിറം നീലയായിരുന്നു—ഇലയുടെ പച്ചയോ, മണ്ണിന്റെ തവിട്ടുനിറമോ, പൂക്കളുടെ വർണ്ണങ്ങളോ അല്ല, ആഴക്കടലിന്റെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന, നിഗൂഢമായ നീല. കാട് ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി. ഇലയനക്കങ്ങൾ നിലച്ചു, ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം നേർത്തു, ഒഴുകുന്ന അരുവിയുടെ കളകളാരവം പോലും ഭയത്താൽ മരവിച്ചതുപോലെ തോന്നി. സിംഹത്തിന്റെ ഗർജ്ജനം തൊണ്ടയിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നില്ല, പുലിയുടെ പതുങ്ങൽ പാറപോലെ ഉറച്ചു, ആനയുടെ ചിന്നംവിളി പാതിവഴിയിൽ കുരുങ്ങി. ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിയെ അവർ ഇതിനു മുൻപ് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇത് ദേവലോകത്തുനിന്നും വന്ന ഏതെങ്കിലും അവതാരമായിരിക്കുമോ? അതോ കാടിനെ നശിപ്പിക്കാൻ വന്ന ദുർദ്ദേവതയോ? അതോ പ്രപഞ്ചസ്രഷ്ടാവിന്റെ പുതിയൊരു പരീക്ഷണമോ?

ഭയവും ആരാധനയും കലർന്ന കണ്ണുകളോടെ അവർ ആ അപൂർവ്വ ജീവിയെ നോക്കി. അതിന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും ഒരു രാജാവിന്റെ ഗാംഭീര്യമുണ്ടായിരുന്നു. നോട്ടത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചതുപോലെ ഒരു ഭാവവും. മൃഗങ്ങൾ അറിയാതെ തലകുനിച്ചു, മുട്ടുമടക്കി. ആ നീല ജീവി ഒരു ഉയർന്ന പാറപ്പുറത്ത് കയറിനിന്ന് നിശ്ശബ്ദമായ കാടിനെ ഒന്ന് നോക്കി. അതിന്റെ ശബ്ദം മേഘഗർജ്ജനം പോലെ മുഴങ്ങി, ആ ശബ്ദത്തിൽ കാട്ടിലെ മരങ്ങൾ ഒന്നാകെ വിറച്ചു. “ഞാൻ ഇന്ദ്രന്റെ ദൂതനാണ്. സ്വർഗ്ഗത്തിലെ നിയമങ്ങൾ ഭൂമിയിൽ നടപ്പിലാക്കാൻ വന്നവൻ. ഈ നിമിഷം മുതൽ ഈ വനത്തിന്റെ പുതിയ അധിപതി ഞാനാണ്!”

ചായത്തൊട്ടിയിൽ പിറന്ന അധികാരം

ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, അവൻ വെറുമൊരു സാധാരണ കുറുക്കനായിരുന്നു. ചണ്ഡരവൻ എന്നായിരുന്നു പേര്. വിശപ്പായിരുന്നു അവന്റെ ഏക ദൈവം, ഭയമായിരുന്നു അവന്റെ കൂട്ട്. രാത്രിയുടെ മറവിൽ ഗ്രാമങ്ങളിലിറങ്ങി കോഴികളെ മോഷ്ടിച്ചും, വലിയ മൃഗങ്ങൾ വേട്ടയാടി ഉപേക്ഷിച്ച മാംസത്തിന്റെ ബാക്കി കടിച്ചുവലിച്ചും അവൻ ജീവിതം തള്ളിനീക്കി. ഓരോ ദിവസവും ജീവൻ നിലനിർത്താനുള്ള ഒരു യുദ്ധമായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരു രാത്രി, വിശപ്പ് സഹിക്കവയ്യാതെ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കയറിയ അവനെ നായ്ക്കളുടെ ഒരു വലിയ കൂട്ടം വളഞ്ഞു. അവയുടെ കുരയുടെ ശബ്ദം മരണത്തിന്റെ മണിനാദം പോലെ അവന് തോന്നി.

ജീവനും കൊണ്ടോടിയ ചണ്ഡരവൻ വഴിയിൽ കണ്ട ഒരു അലക്കുകാരന്റെ പുരയിടത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി. ഇരുട്ടിൽ അവനൊന്നും വ്യക്തമായി കണ്ടില്ല. രക്ഷപ്പെട്ട ആശ്വാസത്തിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോഴേക്കും കാലിടറി. വലിയൊരു മൺപാത്രത്തിലേക്ക് അവൻ തലകുത്തി വീണു. അതിൽ നിറയെ വസ്ത്രങ്ങൾക്ക് നിറം കൊടുക്കുന്ന നീലച്ചായം കലക്കിയ വെള്ളമായിരുന്നു. രൂക്ഷമായ ഗന്ധം അവന്റെ മൂക്കിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി. മുങ്ങിത്താഴുന്നതിനിടയിൽ അവൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ചാടി. പക്ഷേ, അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ തലമുതൽ വാലറ്റം വരെ ആ നീലനിറം പടർന്നിരുന്നു. വെളുത്തുള്ളി മണക്കുന്ന ആ ചായത്തിൽ കുളിച്ച്, സ്വന്തം രൂപവും ഗന്ധവും നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൻ തിരികെ കാട്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു.

കാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അവനൊരു സത്യം മനസ്സിലായി. അവനെ കണ്ടിട്ട് ആർക്കും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല. സ്വന്തം വർഗ്ഗമായ കുറുക്കന്മാർ പോലും അവനെ കണ്ട് ഭയന്ന് മാളങ്ങളിലൊളിച്ചു. പുലിയും കരടിയും അവനെ കണ്ടതും വഴിമാറി നിന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ ഭയം ഒരു തീപ്പൊരി പോലെ അവന്റെ തലച്ചോറിൽ പുതിയൊരു തന്ത്രത്തിന് വഴിയൊരുക്കി. ഈ ഭയത്തെ എന്തുകൊണ്ട് അധികാരമാക്കി മാറ്റിക്കൂടാ? എന്തുകൊണ്ട് ഈ പുതിയ വേഷത്തെ എന്റെ രക്ഷാകവചവും സിംഹാസനവുമാക്കി മാറ്റിക്കൂടാ? “വിനാശകാലേ വിപരീതബുദ്ധി” എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ, ആ നിമിഷം അവന്റെ തലയിൽ ഉദിച്ചത് ഒരു പുതിയ വേഷപ്പകർച്ചയുടെ സാധ്യതയായിരുന്നു.

അവൻ മനഃപൂർവ്വം മൃഗങ്ങളുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെന്നു. സിംഹവും പുലിയും ആനയുമെല്ലാം അടങ്ങുന്ന മൃഗസഭയുടെ നടുവിലേക്ക് ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അവൻ നടന്നു കയറി. അവന്റെ നീലനിറവും അതുവരെ കാണാത്ത രൂപവും ആത്മവിശ്വാസവും അവരിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭീതി ജനിപ്പിച്ചു.

“അങ്ങ് ആരാണ്? ഏത് ലോകത്തുനിന്നാണ് അങ്ങയുടെ വരവ്?” സിംഹം ഗർജ്ജിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ശബ്ദം ഒരു പൂച്ചയുടേതുപോലെ നേർത്തുപോയിരുന്നു.

ചണ്ഡരവൻ പുച്ഛത്തോടെ നാലുപാടും നോക്കി. എന്നിട്ട് ആകാശത്തേക്ക് മുഖമുയർത്തി പറഞ്ഞു, “വിഡ്ഢികളേ, എന്നെ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലായില്ലേ? ബ്രഹ്മാവ് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് രൂപം നൽകി, ഇന്ദ്രൻ ശക്തി പകർന്ന്, വനദേവതയാൽ നിയോഗിക്കപ്പെട്ട നിങ്ങളുടെ പുതിയ രാജാവാണ് ഞാൻ. എന്റെ പേര് ‘കകുദ്രുമൻ’. ഈ കാടിനെ സംരക്ഷിക്കാനായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും അയക്കപ്പെട്ടവൻ! എന്നെ അനുസരിക്കുന്നവർക്ക് അഭയം, ധിക്കരിക്കുന്നവർക്ക് നാശം!”

അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസത്തിനു മുന്നിൽ മൃഗരാജാക്കന്മാർ പോലും പതറി. അവർ പരസ്പരം നോക്കി. ഇങ്ങനെയൊരു രൂപം ഇതിഹാസങ്ങളിൽ പോലും കേട്ടിട്ടില്ല. സംശയിക്കുന്നത് ദൈവനിന്ദയാകുമോ എന്ന് അവർ ഭയന്നു. അവസാനം, അതുവരെ കാടിന്റെ അധിപനായിരുന്ന സിംഹം തന്നെ അവന്റെ കാൽക്കൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു. അതോടെ മറ്റെല്ലാ മൃഗങ്ങളും പുതിയ രാജാവിനെ അംഗീകരിച്ചു.

നീലക്കോട്ടിട്ട ഏകാധിപതി

അധികാരം ചണ്ഡരവനെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചു. അവൻ വെറുമൊരു കുറുക്കനല്ല, ‘കകുദ്രുമൻ’ എന്ന രാജാവായി സ്വയം വിശ്വസിച്ചു തുടങ്ങി. സിംഹത്തെ തന്റെ അംഗരക്ഷകനായും, പുലിയെ പ്രധാനമന്ത്രിയായും, ആനയെ കോട്ടവാതിൽ കാക്കുന്നവനായും നിയമിച്ചു. കാട്ടിലെ ഏറ്റവും നല്ല വിഭവങ്ങൾ അവനുവേണ്ടി ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു. മൃഗങ്ങൾ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടുവരുന്ന ഏറ്റവും നല്ല മാംസം അവന്റെ മുന്നിലെത്തി. അവൻ ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഒരു പാറപ്പുറത്തിരുന്ന് ആജ്ഞകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചും മൃഗങ്ങളുടെ ആരാധന ഏറ്റുവാങ്ങിയും കഴിഞ്ഞു.

അവന്റെ ഭരണത്തിലെ ആദ്യത്തെ നിയമം ക്രൂരവും വിചിത്രവുമായിരുന്നു. അവൻ സ്വന്തം വർഗ്ഗത്തെ, കുറുക്കന്മാരെ, കാട്ടിൽ നിന്നും ആട്ടിപ്പുറത്താക്കി. “ഈ നീച ജീവികളെ എന്റെ കണ്മുന്നിൽ കാണരുത്! അവരുടെ ഓരിയിടൽ അശുഭമാണ്. അവർ എന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന് അപമാനമാണ്,” അവൻ അലറി. പാവം കുറുക്കന്മാർക്ക് തങ്ങളുടെ സഹോദരനാണ് ഈ നീലക്കോട്ടിട്ട് സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. അവർ അപമാനിതരായി, വിശന്ന വയറുമായി, സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്ന് ആട്ടിപ്പുറത്താക്കപ്പെട്ട് കാടിന്റെ അതിർത്തികളിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. തന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണ്ണിയെക്കൂടിയാണ് അവൻ ആട്ടിപ്പായിച്ചത്.

ചണ്ഡരവൻ തന്റെ പഴയ ജീവിതം മറക്കാൻ തീവ്രമായി ശ്രമിച്ചു. ഒരു കുറുക്കന്റെ സഹജമായ വാസനകളെ അവൻ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടു. മറ്റുള്ളവരുടെ അധ്വാനത്തിൽ അവൻ സുഖിച്ചു ജീവിച്ചു. അധികാരം അവനൊരു ലഹരിയായി. തന്റെ നീലനിറം ഒരിക്കലും മാഞ്ഞുപോകില്ലെന്നും, ഈ കള്ളം കാലാകാലം നിലനിൽക്കുമെന്നും അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ, രാത്രിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, പഴയ ഓർമ്മകൾ അവനെ വേട്ടയാടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വ് കൊണ്ട് അവൻ അതിനെയെല്ലാം അകറ്റി നിർത്തി.

എന്നാൽ അഗ്നിയിൽ കുരുത്ത പൊന്ന് മാത്രമേ തിളങ്ങൂ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ, കള്ളത്തരത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുറമെയുള്ള നിറം മാറ്റാൻ എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന സ്വഭാവം മാറ്റാൻ ആർക്കാണ് സാധിക്കുക?

പൗർണ്ണമി രാത്രിയിലെ വിളി

അതൊരു പൗർണ്ണമി രാത്രിയായിരുന്നു. വെള്ളിപ്പാത്രം പോലെ പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് തിളങ്ങിനിന്നു. അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാട്ടിലെ മരങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ നിലത്ത് ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. കാട് നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു. തന്റെ സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന് രാജകീയ വിരുന്നാസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ചണ്ഡരവൻ. പെട്ടെന്നാണ് ദൂരെ നിന്നും ആ ശബ്ദം അവൻ കേട്ടത്.

അവന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാർ, കാടിന് പുറത്താക്കപ്പെട്ട കുറുക്കന്മാർ, ഒരുമിച്ച് ഓരിയിടുകയാണ്. പൗർണ്ണമി നാളിൽ ചന്ദ്രനെ നോക്കി ഓരിയിടുന്നത് അവരുടെ ശീലമാണ്, അതൊരു ആചാരം പോലെയാണ്, തലമുറകളായി കൈമാറിവന്ന ഒരു ഗോത്രഗീതം പോലെ. ആ ശബ്ദം കേട്ടമാത്രയിൽ ചണ്ഡരവന്റെ ഉള്ളിലെ കുറുക്കൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. അവന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി അവന്റെ രക്തത്തിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന ഒരു വികാരമായിരുന്നു അത്. കൂട്ടം ചേർന്നുള്ള ആ ഓരിയിടൽ ഒരു ക്ഷണമായിരുന്നു, ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു, അവന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു മടക്കയാത്രയുടെ വിളിയായിരുന്നു അത്.

അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ പല്ലിറുമ്മി ശ്രമിച്ചു. ‘ഞാൻ രാജാവാണ്, വെറുമൊരു കുറുക്കനല്ല’ എന്ന് നൂറുവട്ടം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആ സമ്മിലിതമായ ശബ്ദവീചികൾക്ക് മുന്നിൽ അവന്റെ എല്ലാ പ്രതിരോധവും തകർന്നുപോയി. അവന്റെ ഉള്ളിലെ രാജാവ് മരിക്കുകയും സഹജവാസനയുള്ള കുറുക്കൻ പുനർജനിക്കുകയും ചെയ്തു. ചുറ്റുമുള്ള സിംഹത്തെയും പുലിയെയും അവൻ മറന്നു. താൻ കെട്ടിയാടുന്ന വേഷം മറന്നു. അവൻ തല ആകാശത്തേക്ക് ഉയർത്തി, ആകാശത്തിലെ പൂർണ്ണചന്ദ്രനെ നോക്കി സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് നീട്ടി ഓരിയിട്ടു! ആ ഓരിയിൽ അവന്റെ സന്തോഷവും, ദുഃഖവും, നഷ്ടബോധവും എല്ലാം കലർന്നിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം കാട് സ്തബ്ധമായി. സിംഹവും പുലിയും കരടിയും ഞെട്ടിത്തരിച്ച് പരസ്പരം നോക്കി. ഈ ശബ്ദം! സംശയമില്ല, ഇത് കുറുക്കന്റെ ഓരിയിടൽ തന്നെ! തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം ആരാധിക്കുകയും സേവിക്കുകയും ചെയ്ത ദൈവദൂതൻ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു വന്ന കകുദ്രുമൻ, ഒരു സാധാരണ കുറുക്കനായിരുന്നോ? വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ രോഷം അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കാട്ടുതീ പോലെ കത്തിജ്വലിച്ചു. അപമാനഭാരം കൊണ്ട് അവരുടെ തല കുനിഞ്ഞു.

ചണ്ഡരവൻ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അപകടം മണത്തു. തന്റെ നാവൊന്ന് പിഴച്ചപ്പോൾ നഷ്ടമായത് ഒരു സാമ്രാജ്യമാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ചതിക്കപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളുടെ ക്രോധത്തിനു മുന്നിൽ അവന് പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല. സിംഹവും പുലിയും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും അവനെ വളഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം, നീലച്ചായം പുരണ്ട ആ ശരീരം അവർ തുണ്ടം തുണ്ടമായി ചീന്തിയെറിഞ്ഞു. അവന്റെ നീലനിറം രക്തത്തിൽ കലർന്ന് ഒരു പുതിയ നിറമായി മണ്ണിൽ പടർന്നു.

നിറങ്ങൾക്കപ്പുറമുള്ള സത്യം

പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ ഈ കഥ കേവലം ഒരു വേഷംമാറ്റത്തിന്റെയോ വഞ്ചനയുടെയോ കഥ മാത്രമല്ല. അതിനപ്പുറം, സ്വത്വവും (identity) സ്ഥാനവും (role) തമ്മിലുള്ള ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഇത് നമ്മോട് സംസാരിക്കുന്നത്. മിക്കവരും ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠമായി കാണുന്നത് “കള്ളം അധികനാൾ നിലനിൽക്കില്ല” എന്നത് മാത്രമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള സന്ദേശം അതല്ല.

ചണ്ഡരവന്റെ പരാജയം അവൻ കള്ളം പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തെ പൂർണ്ണമായും നിഷേധിച്ച് മറ്റൊരാളാകാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ടാണ്. അവനൊരു രാജാവിന്റെ ‘വേഷം’ കെട്ടി, പക്ഷേ അവനൊരിക്കലും ഒരു രാജാവിന്റെ ‘സ്വഭാവം’ (Dharma) ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ എപ്പോഴും ഒരു കുറുക്കൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. ആ കുറുക്കന്റെ സഹജമായ വാസനകളെയാണ് (Swabhava) അവനൊരിക്കലും തോൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാഞ്ഞത്. ആ ഓരിയിടൽ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പായിരുന്നില്ല, അതൊരു അനിവാര്യതയായിരുന്നു. കടുത്ത സമ്മർദ്ദമുണ്ടാകുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ തീവ്രമായ വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, നാം എത്ര മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചാലും നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവരും.

ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്:

• സ്വഭാവമാണ് ഏറ്റവും വലിയ സത്യം: പുറമെയുള്ള നിറമോ, സ്ഥാനമോ, വസ്ത്രമോ, അറിവോ അല്ല ഒരാളെ നിർവചിക്കുന്നത്. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നതാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം.
• വേരുകളെ മറക്കരുത്: ചണ്ഡരവൻ ആദ്യം ചെയ്തത് സ്വന്തം വർഗ്ഗത്തെ തള്ളിപ്പറയുകയാണ്. സ്വന്തം വേരുകളെയും ഭൂതകാലത്തെയും നിഷേധിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലും സുസ്ഥിരമായ ഒരു ഭാവി പടുത്തുയർത്താൻ കഴിയില്ല. അത് പൊള്ളയായ ഒരു അടിത്തറയ്ക്ക് മുകളിലെ കൊട്ടാരം പണിയുന്നത് പോലെയാണ്.
• സഹജവാസനയുടെ ശക്തി: പരിശീലനം കൊണ്ടോ അറിവുകൊണ്ടോ മറികടക്കാൻ കഴിയാത്ത ചില അടിസ്ഥാന സ്വഭാവങ്ങൾ എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. അതിനെ മനസ്സിലാക്കി ജീവിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി, അല്ലാതെ അതിനെതിരെ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതല്ല. സ്വത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി.

ഇന്നത്തെ നീലക്കുറുക്കന്മാർ

ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ചണ്ഡരവന്റെ കഥയ്ക്ക് പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. കാരണം, നമ്മുടെ ആധുനിക ലോകം നിറയെ നീലക്കുറുക്കന്മാരാണ്. രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും മാത്രം മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു.

ജോലിസ്ഥലങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണം. വ്യാജ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും പെരുപ്പിച്ചെഴുതിയ ബയോഡാറ്റയുമായി ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തുന്നവരെ കാണാം. അവർ തങ്ങളുടെ നീലനിറം കൊണ്ട് കുറച്ചുകാലം എല്ലാവരെയും ആകർഷിക്കും. നല്ല സംസാരശൈലി, വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, അധികാരഭാവം, സങ്കീർണ്ണമായ പദപ്രയോഗങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം അവരുടെ ‘നീലച്ചായ’മാണ്. എന്നാൽ, കമ്പനി ഒരു പ്രതിസന്ധി നേരിടുമ്പോൾ, ഒരു സുപ്രധാന തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, അവരുടെ യഥാർത്ഥ കഴിവുകേട് പുറത്തുവരും. ആ ‘പൗർണ്ണമി രാത്രി’യിൽ അവർക്ക് ഓരിയിടാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവരുടെ കഴിവില്ലായ്മയും അറിവില്ലായ്മയും ഒരു നിലവിളി പോലെ പുറത്തുവരും.

സോഷ്യൽ മീഡിയ മറ്റൊരു വലിയ ഉദാഹരണമാണ്. അവിടെ പലരും തങ്ങളുടേതല്ലാത്ത ഒരു ജീവിതമാണ് ജീവിക്കുന്നത്. ഫിൽറ്ററുകൾ ഉപയോഗിച്ച് സൗന്ദര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു, കടം വാങ്ങിയ വസ്തുക്കൾ സ്വന്തമാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കുന്നു, സന്തോഷം അഭിനയിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം ഓരോ തരത്തിലുള്ള നീലച്ചായങ്ങളാണ്. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ അവരെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, ആ വ്യാജ ലോകം തകർന്നുവീഴുന്നത് കാണാം. ഒരു ചെറിയ സംഭാഷണത്തിൽ പോലും അവരുടെ ഉള്ളിലെ അരക്ഷിതാവസ്ഥയും അറിവില്ലായ്മയും പുറത്തുവന്നേക്കാം. ഒരു കമന്റോ, ഒരു ചോദ്യമോ മതിയാകും അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവരാൻ.

വ്യക്തിബന്ധങ്ങളിലും ഈ കപടവേഷങ്ങൾ കാണാം. മറ്റൊരാളുടെ സ്നേഹമോ അംഗീകാരമോ നേടാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും മറച്ചുവെച്ച് അവർക്കിഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പെരുമാറുന്നവർ. അവർ താൽക്കാലികമായി സ്നേഹം നേടിയേക്കാം, എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ ഒരു പ്രതിസന്ധിയിൽ, ഒരു തർക്കത്തിൽ, അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവരുമ്പോൾ ആ ബന്ധത്തിന്റെ അടിത്തറയിളകും.

നേതൃത്വത്തിലും ഈ നീലക്കുറുക്കന്മാരെ കാണാം. ജനങ്ങളെ സേവിക്കുമെന്ന് പ്രതിജ്ഞയെടുത്ത് അധികാരത്തിലെത്തുന്നവർ, പിന്നീട് സ്വന്തം താൽപര്യങ്ങൾക്കായി നിലകൊള്ളുന്നു. അവരുടെ പ്രസംഗങ്ങൾ നീലച്ചായം പോലെ ആകർഷകമായിരിക്കും. പക്ഷേ, ഒരു പ്രളയമോ, പകർച്ചവ്യാധിയോ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയോ വരുമ്പോൾ, ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് പകരം സ്വന്തം സ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ യഥാർത്ഥ നിറം പുറത്തുവരുന്നു.

ഈ കഥ നമ്മോടു പറയുന്നത്, ഹ്രസ്വകാല വിജയങ്ങൾക്കായി സത്യസന്ധതയെ ബലി കഴിക്കരുത് എന്നാണ്. കാരണം, ഒരു ദിവസം നിലാവുദിക്കും. അന്ന്, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ ശബ്ദത്തെ അടക്കിനിർത്താൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ല.

അവസാനം, ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു നീലക്കുറുക്കനായി മാറിയിട്ടുണ്ടോ? മറ്റുള്ളവരെ ആകർഷിക്കാനായി, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു സ്ഥാനം നേടിയെടുക്കാനായി, നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ നിറം മറച്ചുവെച്ച് മറ്റൊരു ചായം പൂശിയിട്ടുണ്ടോ? എന്തിനെയാണ് നാം ഭയക്കുന്നത്? നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സ്വത്വത്തെ മറ്റുള്ളവർ അംഗീകരിക്കില്ല എന്ന ഭയമാണോ നമ്മെ ഈ വേഷം കെട്ടിക്കുന്നത്? എത്രനാൾ ആ ചായം നിലനിൽക്കുമെന്ന് നാം കരുതുന്നു? കാരണം, ഒരുനാൾ ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.