പാട്ടുപാടിയ കഴുത: പഞ്ചതന്ത്രം പറയുന്ന ജീവിതസത്യം

ഇരുട്ട് വീണ പാടവരമ്പത്ത് മഞ്ഞുവീഴുന്ന ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാം. പകൽ മുഴുവൻ അലറിപ്പെയ്യുന്ന വെയിലേറ്റു കിടന്ന ഭൂമി ഇപ്പോൾ ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയാണ്. ചീവീടുകളുടെ അവിരാമമായ സംഗീതം ആ നിശബ്ദതയ്ക്ക് മാറ്റുകൂട്ടുന്നുണ്ട്. ചുറ്റും വെള്ളിവിളക്കുപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന നിലാവുള്ള ഒരു രാത്രി. കുളിർകാറ്റ് മെല്ലെ വീശിയടിക്കുന്നുണ്ട്. ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള ആ വലിയ വെള്ളരിക്കാപ്പാടത്ത് രണ്ട് നിഴലുകൾ പതുങ്ങിപ്പതുങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്ന് ഒരു കഴുതയാണ്, മറ്റൊന്ന് ഒരു കുറുക്കനും. ഗ്രാമത്തിലെ അലക്കുകാരന്റെ ഭാരം ചുമക്കുന്ന ഉദ്ധതൻ എന്ന കഴുതയ്ക്ക് രാത്രിയായാൽ മാത്രമേ അല്പമെങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളൂ. പകൽ മുഴുവൻ നടുവൊടിയുന്ന ഭാരം ചുമക്കുന്ന അവന് വയറുനിറയെ ഭക്ഷണം ലഭിക്കാറില്ല. അതിനാൽ, രാത്രിയുടെ മറവിൽ അവൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ ചതുരൻ എന്ന കുറുക്കനൊപ്പം ഗ്രാമത്തിലെ കൃഷിയിടങ്ങളിൽ കയറി വയറുനിറയെ തിന്നും. അന്നും അവർ വെള്ളരിക്കാപ്പാടത്ത് കയറി.

നല്ല ഇളം പച്ച നിറമുള്ള, മഞ്ഞുകണങ്ങൾ വീണുകിടക്കുന്ന വെള്ളരിക്കകൾ കറുമുറെ കടിച്ച് തിന്നുമ്പോൾ ഉദ്ധതന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് വിടർന്നു. വിശപ്പിന്റെ വിളി അടങ്ങിയപ്പോൾ അവനിൽ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഉന്മേഷം ജനിച്ചു. ചുറ്റും പെയ്യുന്ന നിലാവും, പുഷ്പങ്ങളുടെ ഗന്ധം വഹിച്ചുകൊണ്ടുവരുന്ന ഇളം കാറ്റും, വയറ്റിലെ നിറഞ്ഞ ആഹാരവും അവനെ മറ്റൊരു ലോകത്തെത്തിച്ചു. താൻ വെറുമൊരു ഭാരം ചുമക്കുന്ന മൃഗമാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവൻ മറന്നു. അവൻ കുറുക്കന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു, “മിത്രമേ, നോക്കൂ… എത്ര മനോഹരമായ രാത്രിയാണ്! ഈ പ്രകൃതിയുടെ സൗന്ദര്യം കാണുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയുന്നു. ഈ ആനന്ദം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്കൊരു പാട്ട് പാടണം. എന്റെ ഉള്ളിലെ സംഗീതം പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുകയാണ്.” ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടതും കുറുക്കന്റെ തലച്ചോറിലൂടെ ഒരായിരം മിന്നലുകൾ കടന്നുപോയി.

അർദ്ധരാത്രിയിലെ സംഗീതമോഹം

ചതുരനായ കുറുക്കൻ ഭയന്നുവിറച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പരിഭ്രാന്തി നിഴലിച്ചു. അവൻ കഴുതയോട് വളരെ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “മിത്രമേ, നിനക്കെന്ത് പറ്റി? നിനക്ക് ബുദ്ധിഭ്രമം സംഭവിച്ചോ? നമ്മൾ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത് മോഷ്ടിക്കാനാണ്. കള്ളന്മാർ ഇരുട്ടിനെയാണ് സ്നേഹിക്കേണ്ടത്, നിശബ്ദതയാണ് അവരുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധം. നീ ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയാൽ ഈ കൃഷിയിടത്തിന്റെ ഉടമയായ കർഷകൻ ഉണരും. അയാൾ നമ്മളെ അടിച്ചുകൊല്ലും. ദയവായി ഈ അസംബന്ധം നിർത്തുക. നിന്റെ സംഗീതപ്രേമം നമ്മുടെ ജീവനെടുക്കും.”

എന്നാൽ ഉദ്ധതൻ ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വയറുനിറഞ്ഞപ്പോൾ ഉണ്ടായ അമിതമായ ആത്മവിശ്വാസവും അഹങ്കാരവും അവന്റെ കണ്ണുകളെ അന്ധമാക്കിയിരുന്നു. അവൻ കുറുക്കനെ നോക്കി പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “കുറുക്കാ, നിനക്ക് കലയെക്കുറിച്ച് എന്തറിയാം? നീ വെറുമൊരു കാട്ടുമൃഗമാണ്. നിനക്ക് ഇരയെ പിടിച്ച് ചോരകുടിക്കാൻ മാത്രമേ അറിയൂ. സംഗീതം എന്നത് ഈശ്വരന്റെ വരദാനമാണ്. ഈ നിലാവിൽ, ഈ മനോഹരമായ രാത്രിയിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ കലാകാരന് എങ്ങനെ പാടാതിരിക്കാൻ കഴിയും? എന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ മാധുര്യം നീ ഇതുവരെ കേട്ടിട്ടില്ല. ഞാൻ പാടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഈ പ്രകൃതി പോലും കാതോർത്തു നിൽക്കും. എന്റെ സംഗീതം കേട്ട് ആ കർഷകൻ പോലും എനിക്ക് പുരസ്കാരങ്ങൾ നൽകും.”

കുറുക്കൻ വീണ്ടും അവനെ ഉപദേശിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “ഉദ്ധതാ, നിന്റെ ശബ്ദം എത്ര മനോഹരമാണെങ്കിലും ഇത് അതിനുള്ള സമയമല്ല. ഒരോ കാര്യത്തിനും അതിന്റേതായ സമയവും സന്ദർഭവുമുണ്ട്. മാത്രമല്ല, നിനക്ക് സംഗീതത്തെക്കുറിച്ച് ശരിക്കും എന്തറിയാം? നിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ അത് സംഗീതമാണെന്ന് ആരും പറയില്ല. അത് വെറുമൊരു അലറൽ മാത്രമാണ്. സ്വന്തം കഴിവ് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്തതാണ് ഒരു ജീവിക്ക് പറ്റുന്ന ഏറ്റവും വലിയ അബദ്ധം. ഈ ദുർബുദ്ധി ഉപേക്ഷിച്ച് നമുക്ക് എത്രയും വേഗം ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാം. ജീവനുണ്ടെങ്കിലേ കലയും സംഗീതവുമൊക്കെ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയൂ.”

പക്ഷേ, കഴുതയ്ക്ക് കടുത്ത ദേഷ്യം വന്നു. അവൻ കുറുക്കനെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചു. “നിനക്ക് സംഗീത ശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു ചുക്കും അറിയില്ല. ഏഴ് സ്വരങ്ങളും, മൂന്ന് ഗ്രാമങ്ങളും, ഇരുപത്തിയൊന്ന് മൂർച്ഛനകളും, നാൽപ്പത്തിയൊൻപത് താനങ്ങളും അടങ്ങിയതാണ് സംഗീതം. എനിക്ക് അതെല്ലാം ഹൃദിസ്ഥമാണ്. നീ എന്റെ കലയെ അപമാനിക്കുകയാണ്. നിന്റെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടാണ് നീ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്. ഞാൻ പാടുക തന്നെ ചെയ്യും, നീ എന്റെ കഴിവിനെ അംഗീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകും.”

സംഗീതക്കച്ചേരിയും അതിന്റെ വിലയും

കുറുക്കന് കാര്യം മനസ്സിലായി. അമിതാഹങ്കാരം തലയ്ക്ക് പിടിച്ച ഒരാളോട് തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. സ്വന്തം നാശത്തിലേക്ക് നടന്നു പോകുന്നവനെ തടയാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. വിവേകം നഷ്ടപ്പെട്ടവന് നൽകുന്ന ഉപദേശം പാഴ്വാക്കാണെന്ന് ചതുരന് അറിയാമായിരുന്നു. കുറുക്കൻ പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മാറി. “ശരി മിത്രമേ, നിന്റെ കലാരൂപം നീ അവതരിപ്പിച്ചോളൂ. എന്നാൽ ഞാൻ ഈ വേലിയുടെ പുറത്ത് പോയി കാവൽ നിൽക്കാം. നീ പാടിക്കഴിഞ്ഞാൽ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് മടങ്ങാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് കുറുക്കൻ ജീവനും കൊണ്ട് അവിടെ നിന്ന് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ട് സുരക്ഷിതമായ ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു.

തന്റെ മുന്നിൽ തടസ്സങ്ങളൊന്നുമില്ലെന്ന് കണ്ട കഴുത, വലിയൊരു കലാകാരനെപ്പോലെ തലയുയർത്തി നിന്നു. മുൻകാലുകൾ അല്പം അകറ്റിവെച്ച്, തൊണ്ടയൊന്ന് ശരിയാക്കി, കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ചു. താനൊരു വലിയ സംഗീത സദസ്സിന് നടുവിലാണെന്നും ആയിരങ്ങൾ തന്റെ പാട്ട് കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണെന്നും അവൻ സങ്കൽപ്പിച്ചു. വായ പരമാവധി തുറന്ന് തന്റെ പൂർണ്ണശബ്ദത്തിൽ അവൻ പാടാൻ തുടങ്ങി. “ഹീം… ഹോം… ഹീം… ഹോം…”

ആ ശാന്തമായ അർദ്ധരാത്രിയിൽ കഴുതയുടെ ഭയാനകമായ കരച്ചിൽ ഇടിമുഴക്കം പോലെയാണ് ഉയർന്നുകേട്ടത്. മരക്കൊമ്പുകളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന പക്ഷികൾ ഭയന്ന് പറന്നകന്നു. പാടത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള മാടത്തിൽ കാവൽ കിടന്നിരുന്ന കർഷകൻ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞെട്ടിയുണർന്നു. തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഫലമായ വെള്ളരിക്കാപ്പാടത്ത് ആരോ കയറിയിട്ടുണ്ടെന്നും, ആ മൃഗമാണ് ഈ ഭയാനകമായ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നതെന്നും അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. തന്റെ കൃഷി നശിപ്പിക്കാൻ വന്ന ഏതോ രാക്ഷസനാണെന്ന് കരുതി അയാൾ കോപത്തോടെ ഒരു വലിയ വടിയും എടുത്ത് പാടത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.

അവിടെ നിലാവിൽ കണ്ണുകളടച്ച്, സംഗീതത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ സ്വയം മറന്ന് പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കഴുതയെ അയാൾ കണ്ടു. കർഷകന്റെ കോപം ഇരട്ടിച്ചു. അയാൾ വടിയെടുത്ത് കഴുതയുടെ പുറത്ത് ആഞ്ഞടിച്ചു. സംഗീതത്തിന്റെ മാധുര്യത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ഉദ്ധതൻ പെട്ടെന്നേറ്റ അടിയിൽ ഞെട്ടിവിറച്ചു. കർഷകൻ അവനെ നിർദ്ദയം തല്ലിച്ചതച്ചു. അടികൊണ്ട് അവശനായ കഴുത നിലത്തുവീണു. അപ്പോഴും കർഷകന്റെ ദേഷ്യം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. അയാൾ പാടത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഭാരമുള്ള ഒരു വലിയ മരക്കുറ്റി എടുത്ത് കഴുതയുടെ കഴുത്തിൽ വരിഞ്ഞുകെട്ടി. എന്നിട്ട് അവനെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ച് നടന്നുപോയി.

വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ കഴുത എങ്ങനെയോ എഴുന്നേറ്റ്, കഴുത്തിലെ വലിയ ഭാരവും വലിച്ച് വേലിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇഴഞ്ഞുവന്നു. അവിടെ അവനെയും കാത്ത് കുറുക്കൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ചോരയൊലിപ്പിച്ച്, കഴുത്തിൽ വലിയൊരു മരക്കുറ്റിയും തൂക്കി വരുന്ന തന്റെ സുഹൃത്തിനെ നോക്കി കുറുക്കൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അടിപൊളി! നിന്റെ സംഗീതം വളരെ ഗംഭീരമായിരുന്നു. ആ കർഷകനും നിന്റെ പാട്ട് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഇത്രയും വലിയൊരു മെഡൽ തന്നെ നിനക്ക് സമ്മാനമായി കഴുത്തിൽ അണിയിച്ചു തന്നത്! കലയെ അംഗീകരിക്കുന്ന ഇത്തരം ആളുകൾ ഉള്ളതാണ് നിന്നെപ്പോലുള്ള കലാകാരന്മാർക്ക് ആശ്വാസം.” ഉദ്ധതന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തലകുനിച്ച്, വേദന സഹിച്ച് അവൻ അവിടെ നിന്ന് നടന്നു നീങ്ങി.

ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാഠം: സ്വയം അറിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ അറിവ്

പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ ഈ കഥ കേവലം ഒരു തമാശയല്ല. പാട്ടുപാടിയ കഴുത എന്ന ഈ കഥയിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു തത്വശാസ്ത്രം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഈ കഥയിലെ കഴുതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം അവന് പാടാൻ അറിയില്ല എന്നതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തനിക്ക് പാടാൻ അറിയില്ല എന്ന സത്യം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ്.

സ്വയം തിരിച്ചറിയുക (Self-awareness) എന്നതാണ് ഈ കഥ നൽകുന്ന പ്രധാന പാഠം. നമ്മുടെ കഴിവുകൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് നമ്മുടെ പരിമിതികൾ എന്തൊക്കെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. വയറുനിറയെ ആഹാരം ലഭിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായ താത്കാലികമായ സന്തോഷത്തെ, കഴുത തന്റെ കലാവസനയായി തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. ഭൗതികമായ ഒരു നേട്ടം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, തനിക്ക് എല്ലാം അറിയാമെന്ന അഹങ്കാരം മനുഷ്യരിലും ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഈ അഹങ്കാരം അവരുടെ വിവേകത്തെ നശിപ്പിക്കുകയും, ഒടുവിൽ വലിയ പരാജയങ്ങളിലേക്ക് അവരെ നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മറ്റൊരു പ്രധാന പാഠം, നല്ല ഉപദേശങ്ങളെ തള്ളിക്കളയുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്. തനിക്ക് വരാനിരിക്കുന്ന അപകടത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ മുന്നറിയിപ്പ് കുറുക്കൻ നൽകിയിരുന്നു. എന്നാൽ അമിതാഭിമാനത്താൽ അന്ധനായ കഴുത ആ ഉപദേശത്തെ പുച്ഛിച്ചുതള്ളി. നമുക്ക് ചുറ്റും ഇത്തരം കുറുക്കന്മാരുണ്ടാകാം — നമ്മുടെ യാഥാർത്ഥ്യം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ, ഗുരുക്കന്മാർ അല്ലെങ്കിൽ ബന്ധുക്കൾ. അവരുടെ വാക്കുകളെ അപമാനമായി കണ്ട് തള്ളിക്കളയുന്നവർക്ക് ഒടുവിൽ കർഷകന്റെ വടിയുടെ പ്രഹരം ഏൽക്കേണ്ടി വരും. ഉപദേശങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കേൾക്കാൻ അസുഖകരമായിരിക്കാം, എന്നാൽ അവ നമ്മെ വലിയ ആപത്തുകളിൽ നിന്ന് രക്ഷിച്ചേക്കാം.

ഇന്നത്തെ കാലത്തെ ‘സംഗീതജ്ഞരായ’ കഴുതകൾ

ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് എഴുതപ്പെട്ട ഈ കഥയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ കാലത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ അതിയായ പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഇന്നത്തെ ലോകം ആ വലിയ വെള്ളരിക്കാപ്പാടം പോലെയാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയ എന്ന വലിയ വേദി എല്ലാവർക്കും മുന്നിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്നു. സ്മാർട്ട്ഫോൺ എന്ന ‘നിലാവെളിച്ചം’ വീഴുമ്പോൾ നമ്മളിൽ പലരും നമ്മളിലെ ‘കലാകാരനെ’ അല്ലെങ്കിൽ ‘വിദഗ്ദ്ധനെ’ പുറത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

യാതൊരു മുന്നൊരുക്കവുമില്ലാതെ, ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് അടിസ്ഥാനപരമായ അറിവ് പോലുമില്ലാതെ, സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കയറി അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുകയും, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ വലിയ ആളാണെന്ന് കാണിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന നിരവധി പേരെ നാം നിത്യവും കാണുന്നുണ്ട്. കഴുത സംഗീതത്തിന്റെ വ്യാകരണത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചതുപോലെ, പലരും വലിയ വലിയ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് തങ്ങളുടെ അറിവില്ലായ്മയെ മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഇതിനെ ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ ‘ഡണ്ണിംഗ്-ക്രൂഗർ ഇഫക്റ്റ്’ (Dunning-Kruger Effect) എന്ന് വിളിക്കുന്നു — കഴിവില്ലാത്തവർക്ക് തങ്ങളുടെ കഴിവില്ലായ്മ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ വലിയ മിടുക്കരായി കണക്കാക്കുമെന്നുമുള്ള പ്രതിഭാസം.

നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള ഉദാഹരണങ്ങൾ:

• സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ വിദഗ്ദ്ധർ: സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം മുതൽ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയം വരെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അഭിപ്രായം പറയുന്നവർ. യാതൊരു പഠനവും നടത്താതെ ഇവർ നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങൾ കഴുതയുടെ പാട്ടുപോലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അരോചകമാകുന്നു.
• ഓഫീസുകളിലെ ‘എല്ലാം അറിയുന്നവർ’: സ്വന്തം കഴിവ് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ ആളാകാൻ വേണ്ടി തനിക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നവർ. ഒടുവിൽ പണി പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ മേലധികാരിയുടെ പക്കൽ നിന്ന് കടുത്ത വിമർശനവും (കർഷകന്റെ വടിയടി) ഏറ്റുവാങ്ങി നാണംകെടേണ്ടി വരുന്നു.
• ട്രെൻഡുകൾക്ക് പിന്നാലെ പോകുന്നവർ: സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ലൈക്കുകൾക്കും വ്യൂസുകൾക്കും വേണ്ടി മാത്രം തനിക്ക് ഇണങ്ങാത്ത വേഷങ്ങൾ കെട്ടാനും, വഴങ്ങാത്ത കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനും ശ്രമിക്കുന്നവർ. ലോകം അത് കണ്ട് കയ്യടിക്കില്ല, മറിച്ച് ട്രോളുകൾ എന്ന വടികൊണ്ട് അടിക്കുകയാണ് ചെയ്യുക.

നമ്മുടെ സ്വധർമ്മം എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം. ഭഗവദ്ഗീതയിൽ പറയുന്നതുപോലെ, മറ്റൊരാളുടെ ധർമ്മം എത്ര മനോഹരമായി ചെയ്താലും, സ്വന്തം ധർമ്മം അപൂർണ്ണമായി ചെയ്യുന്നതാണ് എപ്പോഴും നല്ലത്. കഴുതയുടെ ധർമ്മം ഭാരം ചുമക്കലാണ്, അല്ലാതെ സംഗീതക്കച്ചേരി നടത്തലല്ല. സ്വന്തം പ്രകൃതത്തിന് അനുയോജ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഒരു വ്യക്തി യഥാർത്ഥത്തിൽ ശോഭിക്കുന്നത്.

ജീവിതത്തിൽ വിജയിക്കാൻ നാം ആദ്യം പഠിക്കേണ്ടത് നമ്മൾ ആരാണെന്നും, നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ കഴിവ് എന്താണെന്നുമാണ്. വ്യാജമായ പ്രശംസകളിൽ മയങ്ങി, ഇല്ലാത്ത കഴിവുകൾ ഉണ്ടെന്ന് നടിച്ചാൽ ലോകം നൽകുന്ന മറുപടി വളരെ ക്രൂരമായിരിക്കും. സത്യസന്ധരായ സുഹൃത്തുക്കളുടെ വാക്കുകൾക്ക് വിലകൽപ്പിക്കുക. നിശബ്ദത പാലിക്കേണ്ടിടത്ത് നിശബ്ദത പാലിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ബുദ്ധി. കാരണം, സ്വന്തം കഴിവ് തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് സ്വന്തം കഴിവുകേടുകൾ വെളിപ്പെടുത്താതിരിക്കുക എന്നത്. അല്ലാത്തപക്ഷം നമ്മളും കഴുത്തിൽ മരക്കുറ്റിയും തൂക്കി നടക്കുന്ന ആധുനിക കാലത്തെ ഉദ്ധതന്മാരായി മാറും.