സത്യം എപ്പോഴും പറയണമോ? വിക്രമാദിത്യനെ കുഴക്കിയ തത്തയുടെ കഥ

ശ്മശാനത്തിലെ കൂരിരുട്ട്. കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലും കുറുക്കന്മാരുടെ ഓരിയിടലും മാത്രം കേൾക്കുന്ന ഭയാനകമായ രാത്രി. ചുട്ടുപഴുത്ത ചിതകളിൽ നിന്ന് വമിക്കുന്ന കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെ ഗന്ധം ആ അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ ഭയാനകമാക്കിയിരുന്നു. അർദ്ധകരിഞ്ഞ മൃതദേഹങ്ങൾക്കും തലയോട്ടി ചിതറിക്കിടക്കുന്ന അസ്ഥികൂടങ്ങൾക്കും ഇടയിലൂടെ വിക്രമാദിത്യ മഹാരാജാവ് അക്ഷോഭ്യനായി നടന്നുനീങ്ങുകയാണ്. കാലുകൾക്കടിയിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകളും എല്ലിൻകഷ്ണങ്ങളും പൊടിയുന്ന ശബ്ദം ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ഉറവ വറ്റാത്ത ആത്മധൈര്യത്തോടെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും ആ വലിയ മുരുക്കുമരത്തിൽ കയറി, കൊമ്പിൽ തൂങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ആ ശവപ്പൊതി താഴെയിറക്കി. അതിനുള്ളിലിരുന്ന വേതാളത്തെ തന്റെ തോളിലേക്ക് മാറ്റിയിട്ടു. ഭയാനകമായ ആ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് വേതാളം ഉച്ചത്തിൽ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കാറ്റിൽ ആ ചിരി ഒരു അശരീരി പോലെ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

“രാജാവേ, നിന്റെ ഈ അക്ഷീണ പ്രയത്നം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അതിയായ അദ്ഭുതം തോന്നുന്നു. സർവ്വ സമ്പത്തുകളുമുള്ള ഒരു മഹാരാജാവായിട്ടും, അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഈ ശവപ്പറമ്പിലൂടെ നീ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ദുരിതം! ഓരോ തവണയും ഞാൻ വഴുതിമാറുമ്പോഴും നീ ഒട്ടും തളരാതെ എന്നെ തേടിയെത്തുന്നു. നിന്റെ ഈ യാത്രാക്ഷീണമകറ്റാൻ, നിന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഞാനൊരു കഥ പറയാം. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ ധർമ്മസങ്കടങ്ങളുടെ ഒരു കഥ…” വേതാളം തന്റെ കഥ തുടങ്ങി.

സ്വർണ്ണക്കൂട്ടിലെ സാക്ഷി

പച്ചപ്പണിഞ്ഞ മലനിരകളാലും സമൃദ്ധമായ നദികളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട, അതിവിശാലമായ ഒരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അത്. പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന, നീതിമാനായ ഒരു രാജാവായിരുന്നു ആ നാട് ഭരിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് ജീവനുതുല്യം സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യയായിരുന്നു ആ രാജ്യത്തെ രാജ്ഞി. അവരുടെ ദാമ്പത്യം നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ ഒരു പാട്ടായിരുന്നു. രാജാവിന് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരൻ കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു കൊട്ടാരത്തിൽ; അത്യന്തം ബുദ്ധിമാനായ ഒരു തത്ത. വെറുമൊരു പക്ഷിയായിരുന്നില്ല അത്. മരതകപ്പച്ച നിറമുള്ള ചിറകുകളും, മാണിക്യക്കല്ലുപോലെയുള്ള തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള ഒരു അദ്ഭുത ജീവി. മനുഷ്യരുടെ ഭാഷ വ്യക്തമായി സംസാരിക്കാൻ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സറിയാനും ആ തത്തയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ മുറിയിൽ, അതിമനോഹരമായ സ്വർണ്ണക്കൊത്തുപണികളുള്ള ഒരു കൂട്ടിലായിരുന്നു തത്തയുടെ താമസം. രാജാവ് തന്റെ ഭരണകാര്യങ്ങളിലെ സങ്കടങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും രഹസ്യങ്ങളുമെല്ലാം തത്തയോട് പങ്കുവെക്കുമായിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, രാജാവ് ഒരു നിർണ്ണായക യുദ്ധത്തിനായി ഏതാനും ദിവസത്തേക്ക് കൊട്ടാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോയി. ഒരു അർദ്ധരാത്രിയിൽ, കൊട്ടാരം മുഴുവൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരിക്കെ, തത്ത ഒരു ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു. ആരും കാണാതെ, കാവൽക്കാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച്, കറുത്ത തുണികൊണ്ട് മുഖം മറച്ച ഒരു അപരിചിതൻ രാജ്ഞിയുടെ കാവൽക്കാരില്ലാത്ത മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. ഉറക്കം വരാതെ കിടന്നിരുന്ന തത്ത ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അത് ശത്രുരാജ്യത്തെ ഒരു പ്രധാന ചാരനായിരുന്നു! രാജ്ഞി യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ അവനെ സ്വീകരിക്കുകയും, രാജ്യത്തിന്റെ സുപ്രധാനമായ സൈനിക രഹസ്യങ്ങളും കോട്ടയുടെ രഹസ്യ അറകളുടെ ഭൂപടങ്ങളും അവന് കൈമാറുകയും ചെയ്തു. അതോടെ തീർന്നില്ല, യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങിവരുന്ന രാജാവിനെ വധിക്കാൻ ശത്രുരാജ്യവുമായി രാജ്ഞി നടത്തുന്ന ഗൂഢാലോചനയുടെ മുഴുവൻ വിവരങ്ങളും ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തത്തയുടെ കാതുകളിൽ വ്യക്തമായി പതിച്ചു.

സ്വന്തം ജീവനേക്കാൾ രാജാവ് വിശ്വസിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രാജ്ഞി, അദ്ദേഹത്തെ അതിക്രൂരമായി ചതിക്കുകയാണ്. ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ തത്തയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു, ഭയം കൊണ്ട് അതിന്റെ പച്ചച്ചിറകുകൾ വിറച്ചു. ആ രാത്രി തത്തയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

തത്തയുടെ ധർമ്മസങ്കടം

യുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് രാജാവ് വിജയശ്രീലാളിതനായി മടങ്ങിയെത്തി. കൊട്ടാരത്തിൽ വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ നടന്നു. പതിവുപോലെ അദ്ദേഹം അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട തത്തയുടെ കൂടിനരികിലെത്തി. സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും തത്ത കടുത്ത മൗനത്തിലായിരുന്നു. രാജാവ് നൽകിയ മധുരപ്പഴങ്ങൾ കഴിക്കാനോ വെള്ളം കുടിക്കാനോ അത് തയ്യാറായില്ല. അതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു ഭയം തളംകെട്ടിനിന്നിരുന്നു.

“എന്ത് പറ്റി എന്റെ പൊന്നോമനയ്ക്ക്? എന്തിനാണ് നീ എന്നോട് മുഖം തിരിക്കുന്നത്?” രാജാവ് ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു. രാജാവിന്റെ പിന്നിൽ, യാതൊന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ നിർമ്മലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന രാജ്ഞിയെ തത്ത കണ്ടു. ആ നിമിഷം തത്ത ഒരു വലിയ ധർമ്മസങ്കടത്തിന്റെ ചുഴിയിലകപ്പെട്ടു.

താൻ കണ്ട സത്യം വിളിച്ച് പറഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും? രാജാവിന്റെ ഹൃദയം തകരും. താൻ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ചവൾ തന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു എന്നറിയുമ്പോൾ കോപാകുലനായ അദ്ദേഹം രാജ്ഞിയെ തൽക്ഷണം വധശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കും. അതോടെ രാജ്ഞിയുടെ പിതാവായ, അയൽരാജ്യത്തെ അതിശക്തനായ രാജാവ് പ്രതികാരദാഹിയായി യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കും. പതിനായിരക്കണക്കിന് നിരപരാധികളായ സൈനികർ മരിച്ചുവീഴും. പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഗ്രാമങ്ങൾ കത്തിയെരിയും, നിരപരാധികളായ സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും അനാഥരാകും. സമാധാനം പൂത്തുനിന്നിരുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ സ്വസ്ഥതയും അതോടെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഇല്ലാതാകും.

ഇനി താൻ കണ്ട സത്യം മറച്ചുവെച്ചാലോ? രാജാവ് അതിക്രൂരമായി ചതിക്കപ്പെടും. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ശത്രുക്കൾ കൊട്ടാരത്തിൽ കടന്നുകയറി രാജാവിനെ വധിക്കും. പ്രജകളെ സ്വന്തം മക്കളെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്ന, നീതിമാനായ ഒരു ഭരണാധികാരിയെ കൊലപ്പെടുത്താൻ കൂട്ടുനിൽക്കുന്നതിന് തുല്യമാകും ആ മൗനം. രാജ്യത്ത് അനീതി വാഴും. സത്യം പറഞ്ഞാൽ അത് വലിയൊരു രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലേക്കും നാശത്തിലേക്കും നയിക്കും. പറയാതിരുന്നാൽ അത് സ്വന്തം യജമാനനോടുള്ള വലിയ വഞ്ചനയാകും. എന്ത് ചെയ്യണം? തത്തയുടെ മനസ്സ് നീറിപ്പുകഞ്ഞു.

വേതാളത്തിന്റെ ചോദ്യം

കഥ ഇവിടെ നിർത്തിക്കൊണ്ട് വേതാളം വിക്രമാദിത്യന്റെ ചെവിയിൽ പരിഹാസരൂപേണ ചോദിച്ചു: “മഹാരാജാവേ, പറയു… ആ തത്ത എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്? എന്ത് പ്രത്യാഘാതം ഉണ്ടായാലും, ലോകം മുഴുവൻ നശിച്ചാലും സത്യം ധൈര്യസമേതം വിളിച്ച് പറയണമായിരുന്നോ? അതോ, ആയിരക്കണക്കിന് നിരപരാധികളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനായി ആ കയ്പേറിയ സത്യം എന്നെന്നേക്കുമായി തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മറവുചെയ്യണമായിരുന്നോ? സത്യം പറയുന്നതാണോ, അതോ നാശം ഒഴിവാക്കുന്നതാണോ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം? ഉത്തരം അറിഞ്ഞിട്ടും നീ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ തല പൊട്ടി ആയിരം കഷ്ണങ്ങളായി ഈ ശ്മശാനത്തിൽ ചിതറിത്തെറിക്കും!”

ശ്മശാനത്തിലെ കാറ്റിന് ശക്തികൂടി. മരക്കൊമ്പുകൾ പരസ്പരം ഉരസി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി. വിക്രമാദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു. ധർമ്മസങ്കടങ്ങളുടെ ചുഴിയിൽ നിന്ന് വിവേകത്തിന്റെ ഉത്തരം അദ്ദേഹം വളരെ വേഗം കണ്ടെത്തി.

“വേതാളമേ,” വിക്രമാദിത്യൻ തികഞ്ഞ ശാന്തതയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. “സത്യം എന്നത് വെറുമൊരു വിവരം കൈമാറൽ മാത്രമല്ല. അത് എപ്പോൾ, എങ്ങനെ, ആരോട് പറയുന്നു എന്നതിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ധർമ്മം ഇരിക്കുന്നത്. വികാരഭരിതമായ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ, നഗ്നമായ സത്യം പെട്ടെന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞാൽ അത് വിനാശകരമായ തീരുമാനങ്ങളിലേക്കേ നയിക്കൂ. ഇവിടെ തത്ത പൂർണ്ണമായും മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് രാജാവിനോടുള്ള കൊടുംചതിയാണ്, എന്നാൽ സദസ്സിലിട്ട് രാജ്ഞിയുടെ ചതി വിളിച്ചുപറയുന്നത് ഒരു രാജ്യത്തെ മുഴുവൻ നശിപ്പിക്കുന്ന വിഡ്ഢിത്തവുമാണ്.”

“പിന്നെ ആ പാവം തത്ത എന്ത് ചെയ്യണമായിരുന്നു?” വേതാളം ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.

“തത്ത തന്റെ അപാരമായ വിവേകം ഉപയോഗിക്കണമായിരുന്നു. രാജാവിന് നേരിട്ട് സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, അദ്ദേഹത്തിന് സംശയം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ ചില സൂചനകൾ നൽകണം. ശത്രുരാജ്യത്തെ ചാരന്മാരുടെ നീക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, കൊട്ടാരത്തിലെ സമീപകാല സുരക്ഷാ വീഴ്ചകളെക്കുറിച്ചോ ചെറിയ ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെ രാജാവിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കണം. രാജ്ഞിയുടെ മുറിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള കാവൽ ശക്തമാക്കാൻ നിർദ്ദേശിക്കണം. തെളിവുകൾ സ്വയം കണ്ടെത്താൻ രാജാവിനെ പ്രേരിപ്പിക്കണം. പെട്ടെന്ന് സത്യം അറിയുമ്പോൾ വികാരാധീനനായ ഒരു ഭർത്താവായി രാജാവ് പ്രതികരിക്കും, അത് യുദ്ധത്തിൽ കലാശിക്കും. എന്നാൽ രാജാവ് സ്വയം അന്വേഷിച്ച് തെളിവുകൾ കണ്ടെത്തുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ വിവേകത്തോടെയും പക്വതയോടെയും കാര്യങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യും. രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ ഒഴിവാക്കി, രാജ്ഞിയെയും ശത്രുക്കളെയും നിശബ്ദമായി ഒതുക്കാൻ ഒരു യഥാർത്ഥ രാജാവിന് കഴിയും. സത്യം പറയുക എന്നത് മാത്രമല്ല, ആ സത്യം കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന വലിയ നാശങ്ങളെ തടയുക എന്നത് കൂടിയാണ് യഥാർത്ഥ ധർമ്മം.”

ഈ ഉത്തരം കേട്ട് വേതാളം വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ശരിയാണ് രാജാവേ, നിന്റെ ഉത്തരം തികച്ചും ധർമ്മത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. നിന്റെ വിവേകത്തെ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു. എന്നാൽ നീ ഉത്തരം നൽകി നിന്റെ മൗനം ഭഞ്ജിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ പ്രയത്നം വീണ്ടും വിഫലമായി. ഞാൻ ഇതാ വീണ്ടും പോകുന്നു.” കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നതുപോലെ വേതാളം വിക്രമാദിത്യന്റെ തോളിൽ നിന്ന് കുതറിമാറി വീണ്ടും ആ മുരുക്കുമരത്തിലേക്ക് പറന്നുപോയി.

സത്യം എപ്പോഴും നന്മയാണോ?

വിക്രമാദിത്യനും വേതാളവും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഭാഷണം നമുക്ക് നൽകുന്ന പാഠം വളരെ വലുതും ആഴമുള്ളതുമാണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ നാം പഠിക്കുന്നത് “എപ്പോഴും സത്യം പറയണം” എന്നാണ്. എന്നാൽ സത്യം എപ്പോഴും അന്ധമായി വിളിച്ചുപറയേണ്ട ഒന്നാണോ? മഹാഭാരതത്തിൽ കൃത്യമായി പറയുന്നുണ്ട്, “സത്യം ബ്രൂയാത് പ്രിയം ബ്രൂയാത്, ന ബ്രൂയാത് സത്യമപ്രിയം” (സത്യം പറയണം, അത് പ്രിയപ്പെട്ട രീതിയിൽ പറയണം, അപ്രിയമായ സത്യങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയരുത്) എന്ന്.

ഒരു ശസ്ത്രക്രിയാവിദഗ്ദ്ധന്റെ കൈയിലെ മൂർച്ചയുള്ള കത്തി ഒരു രോഗിയുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതേ കത്തി ഒരു ഭ്രാന്തന്റെയോ കൊലപാതകിയുടെയോ കൈയിൽ കിട്ടിയാൽ അത് ജീവനെടുക്കും. സത്യവും അതുപോലെയാണ്. വിവേകമുള്ള ഒരാൾ സത്യം ഉപയോഗിക്കുന്നത് തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ്. എന്നാൽ വിവേകമില്ലാത്ത ഒരാൾ അസ്ഥാനത്ത് സത്യം വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ അത് ബന്ധങ്ങളെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർക്കുകയും, സമൂഹത്തിൽ വലിയ കലാപം സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. സത്യം ഒരിക്കലും മറച്ചുവെക്കാനോ സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി നുണ പറയാനോ അല്ല ഈ കഥ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, സത്യം പറയുന്നതിന് ഒരു സമയമുണ്ടെന്നും, അത് അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് ഒരു രീതിയുണ്ടെന്നും മനസ്സിലാക്കിത്തരികയാണ്. ഒരു സത്യം വിളിച്ചുപറയുന്നതിന് മുൻപ്, അതുണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വിവേകം.

നമ്മളും പറയുന്ന സത്യങ്ങളും

ഇന്നത്തെ ആധുനിക ലോകത്ത് ഈ കഥയ്ക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. മാധ്യമപ്രവർത്തന രംഗം തന്നെയെടുക്കുക. രാജ്യസുരക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതീവ രഹസ്യമായ വിവരങ്ങൾ (Classified information) ഒരു മാധ്യമപ്രവർത്തകന് ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് കരുതുക. ജനങ്ങളെ എല്ലാം അറിയിക്കുക എന്നതാണ് തന്റെ ധർമ്മം എന്ന് കരുതി അദ്ദേഹം അത് അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാൽ, അത് ശത്രുക്കൾക്ക് സഹായകമാകുകയും രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയെത്തന്നെ അപകടത്തിലാക്കുകയും ചെയ്തേക്കാം. അവിടെ കേവലം ലഭിച്ച സത്യം വിളിച്ചുപറയുക എന്നതിലുപരി, ആ സത്യം സമൂഹത്തിന് ഗുണമാണോ അതോ വലിയ ദോഷമാണോ ചെയ്യുന്നത് എന്ന വിവേകമാണ് ആവശ്യം.

നമ്മുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും ഈ ധർമ്മസങ്കടം നിരന്തരം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ നോക്കാം:

• സഹപ്രവർത്തകൻ ചെയ്യുന്ന ചെറിയൊരു തെറ്റ് നാം കണ്ടുപിടിക്കുന്നു. അത് എല്ലാവരുടെയും മുൻപിൽ വെച്ച് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ് അയാളെ അപമാനിക്കുന്നതാണോ, അതോ രഹസ്യമായി അയാളെ വിളിച്ച് തിരുത്താൻ അവസരം നൽകുന്നതാണോ ശരിയായ രീതി?
• സുഹൃത്തുക്കളുടെയോ ബന്ധുക്കളുടെയോ കുടുംബജീവിതത്തിലെ അസ്വാരസ്യങ്ങൾ നാം അറിയാനിടയായാൽ, അത് മറ്റുള്ളവരോട് “സത്യസന്ധമായി” വിളിച്ചുപറയുന്നത് അവരുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ തകർക്കാനേ ഉപകരിക്കൂ.
• രോഗിയായ ഒരാളോട് അയാളുടെ അസുഖത്തിന്റെ ഭീകരത യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ വിളിച്ചുപറയുമ്പോൾ, അത് അയാളുടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവസാനത്തെ പ്രതീക്ഷയെക്കൂടിയാണ് ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.

പലപ്പോഴും “ഞാൻ മുഖത്തുനോക്കി സത്യം പറയും”, “എനിക്ക് ഉള്ളതേ പറയാൻ അറിയൂ” എന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നവർ, സത്യത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരെ ക്രൂരമായി മുറിവേൽപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സത്യം ഒരിക്കലും ഒരു ആയുധമായി ഉപയോഗിക്കരുത്, അത് മുറിവുണക്കാനുള്ള മരുന്നായിരിക്കണം.

നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകാനും ജീവനെടുക്കാനും ശക്തിയുണ്ട്. ആ രാജകൊട്ടാരത്തിലെ സ്വർണ്ണക്കൂട്ടിലിരുന്ന തത്തയെപ്പോലെ, പലപ്പോഴും വലിയ രഹസ്യങ്ങളും സത്യങ്ങളും നമ്മുടെ ഉള്ളിലുമുണ്ടാകാം. അത് എപ്പോൾ, ആരോട്, എങ്ങനെ പറയണം എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിലാണ് നമ്മുടെ പക്വതയും മനുഷ്യത്വവും ഇരിക്കുന്നത്. സത്യം തീ പോലെയാണ്; അതിനെ അടുപ്പിലെരിച്ചാൽ നമുക്ക് വിശപ്പകറ്റാനുള്ള ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യാം, തണുപ്പകറ്റാം. എന്നാൽ അത് അലക്ഷ്യമായി വലിച്ചെറിഞ്ഞാൽ ഒരു വീടുമുഴുവൻ, ഒരുപക്ഷേ ഒരു ഗ്രാമം മുഴുവൻ കത്തിച്ചാമ്പലാക്കാം. അടുത്ത തവണ, ഒരു കയ്പേറിയ സത്യം മറ്റൊരാളോട് പറയാൻ തുടങ്ങും മുൻപ് സ്വയം ചോദിക്കുക: ഞാൻ ഈ പറയുന്നത് എന്തെങ്കിലും നന്നാക്കാനാണോ, അതോ തകർക്കാനാണോ? ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരത്തിലുണ്ട്, നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് വിക്രമാദിത്യൻ കണ്ടെത്തിയ വിവേകത്തിന്റെ പ്രകാശമാനമായ വെളിച്ചം.