വിക്രമാദിത്യനും വേതാളവും: യഥാർത്ഥ അർഹത ജനനത്തിലോ കർമ്മത്തിലോ?

അന്ധകാരം ഘനീഭവിച്ച ശ്മശാനം. കരിയിലകൾക്കിടയിലൂടെ ചീറിയടിക്കുന്ന ശീതക്കാറ്റിന് കത്തിക്കരിഞ്ഞ മാംസത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഗന്ധമായിരുന്നു. ഇടിമിന്നലുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ശവക്കല്ലറകൾ ഭയാനകമായ രൂപങ്ങളായി തോന്നിപ്പിച്ചു. മൂന്നാം യാമത്തിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ച് കുറുക്കന്മാരുടെ ഓരിയിടലുകളും രാത്രിപ്പക്ഷികളുടെ ചിറകടിയൊച്ചയും മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. എന്നാൽ വിക്രമാദിത്യ മഹാരാജാവ് തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ നിന്ന് ഒട്ടും പിന്നോട്ടില്ലായിരുന്നു. വിയർപ്പുകണങ്ങൾ നെറ്റിയിൽ നിന്ന് ഇറ്റിറ്റുവീഴുമ്പോഴും, ആ കാലടികൾക്ക് ഒരു പതർച്ചയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുരുക്കുമരത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിറക്കിയ ശവവും തോളിലേറ്റി രാജാവ് നടന്നു തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ശവത്തിനുള്ളിൽ വാസമുറപ്പിച്ച വേതാളം പതിവുപോലെ തന്റെ വായ തുറന്നത്.

“ഓ രാജാവേ, അങ്ങയുടെ ഈ അക്ഷീണപ്രയത്നവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കണ്ട് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു. ഇരുളടഞ്ഞ ഈ ശ്മശാനഭൂമിയിലൂടെയുള്ള അങ്ങയുടെ യാത്ര അപാരം തന്നെ. എന്നാൽ ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത ഈ അർദ്ധരാത്രി യാത്രകൾ ഒരു മനുഷ്യനെ ശാരീരികമായും മാനസികമായും തളർത്തുകയേയുള്ളൂ. ഈ നിശബ്ദമായ യാത്രയുടെ വിരസത മാറ്റാനും, അങ്ങയുടെ ക്ഷീണമകറ്റാനും ഞാൻ അങ്ങേയ്ക്കൊരു കഥ പറയാം. ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുക. കഥ കേട്ടിട്ടും, അതിലെ ധർമ്മസങ്കടത്തിനുള്ള ഉത്തരം അറിഞ്ഞിട്ടും അങ്ങ് മൗനം പാലിച്ചാൽ, അങ്ങയുടെ തലപൊട്ടി നൂറു കഷ്ണങ്ങളായി ചിതറിപ്പോകും. മറിച്ച് ഉത്തരം പറഞ്ഞാലോ, ഞാൻ ഈ നിമിഷം അങ്ങയുടെ തോളിൽ നിന്നും പറന്നകലും.” വേതാളം തന്റെ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദത്തിൽ കഥ തുടങ്ങി.

രാജകുമാരിയും മൂന്ന് അവകാശികളും

പുഷ്പപുരം എന്ന മനോഹരമായ ഒരു രാജ്യമുണ്ടായിരുന്നു. പ്രകൃതിരമണീയമായ ആ രാജ്യത്തെ ജനങ്ങൾ അതീവ സന്തുഷ്ടരായിരുന്നു. അവിടത്തെ രാജാവിന് സർവ്വഗുണസമ്പന്നയായ ഒരു മകളുണ്ടായിരുന്നു – അതിസുന്ദരിയും ബുദ്ധിമതിയുമായ വിദ്യാവതി. അവളുടെ പേരിനെ അന്വർത്ഥമാക്കും വിധം സകല കലകളിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും അവൾ നിപുണയായിരുന്നു. അവൾക്ക് വിവാഹപ്രായമെത്തിയപ്പോൾ, രാജാവ് ഒരു വലിയ സ്വയംവരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാജ്യത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും, അകലെയുള്ള അയൽരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും അനേകം രാജകുമാരന്മാരും പ്രഭുകുമാരന്മാരും വീരയുവാക്കളും കൊട്ടാരത്തിലെത്തി. എന്നാൽ വിദ്യാവതിയുടെ മനസ്സിനിണങ്ങിയ, ഭാവിയിൽ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണഭാരം കൂടി ഏറ്റെടുക്കാൻ പ്രാപ്തിയുള്ള ഒരു വരനെ കണ്ടെത്തുക എന്നത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. സ്വർണ്ണ സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന് രാജകുമാരി ഓരോരുത്തരെയും സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചു. ഒടുവിൽ, പലവിധ കഠിനമായ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ശേഷം അവസാന റൗണ്ടിലേക്ക് മൂന്ന് പേർ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. ഇവരിൽ നിന്ന് ഒരാളെ രാജകുമാരിക്ക് വരനായി തിരഞ്ഞെടുക്കണം. എന്നാൽ ഈ മൂന്ന് പേരും തീർത്തും വ്യത്യസ്തരായ വ്യക്തിത്വങ്ങൾക്ക് ഉടമകളായിരുന്നു.

ഒന്നാമൻ, അതിസമ്പന്നനായ ഒരു രാജകുമാരനായിരുന്നു. തലമുറകളായി കൈമാറിക്കിട്ടിയ അളവറ്റ സമ്പത്തും അതിവിശിഷ്ടമായ രാജകീയ പാരമ്പര്യവും അവനുണ്ടായിരുന്നു. വിലപിടിപ്പുള്ള പട്ടു വസ്ത്രങ്ങളും, വജ്രം പതിച്ച സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും ധരിച്ച്, ഡസൻ കണക്കിന് ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും പടയാളികളുടെയും അകമ്പടിയോടെയാണ് അവൻ കൊട്ടാരത്തിലെത്തിയത്. അവന്റെ വരവ് തന്നെ നഗരത്തിൽ ഒരു വലിയ ഉത്സവപ്രതീതി ഉണർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ ബാഹ്യമായ പ്രൗഢിക്കും അലങ്കാരങ്ങൾക്കും അപ്പുറം അവന് സ്വന്തമായി യാതൊരു കഴിവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വാളെടുക്കാനോ, യുദ്ധതന്ത്രങ്ങൾ മെനയാനോ, രാജ്യഭരണത്തിന്റെ സങ്കീർണ്ണമായ ശാസ്ത്രങ്ങളോ അവനറിയില്ല. ദരിദ്രരുടെ സങ്കടങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള സഹാനുഭൂതിയും അവനില്ലായിരുന്നു. ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ രാജകൊട്ടാരത്തിൽ സൗഭാഗ്യങ്ങളോടെ ജനിച്ചു എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ഏക കൈമുതൽ. “എനിക്ക് അളവറ്റ സമ്പത്തുണ്ട്, ഞാൻ ഈ രാജ്യത്തെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കും” എന്ന് അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ സദസ്സിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

രണ്ടാമത്തെയാൾ, തികച്ചും സാധാരണക്കാരനായ ഒരു യുവാവായിരുന്നു. ദരിദ്രനായ ഒരു കർഷകന്റെ മകൻ. എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അറിവിന്റെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെയും ത്യാഗത്തിലൂടെയും അവൻ സകല വേദങ്ങളും ശാസ്ത്രങ്ങളും അഭ്യസിച്ചിരുന്നു. രാത്രികളിൽ തെരുവുവിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലിരുന്ന് അവൻ നേടിയ അറിവ് അപാരമായിരുന്നു. കീറിയ പരുത്തി വസ്ത്രമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷമെങ്കിലും, അവന്റെ വാക്കുകളിൽ ലോകം മുഴുവൻ അടങ്ങിയിരുന്നു. സദസ്സിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വിനയവും എന്നാൽ ദൃഢതയുമുണ്ടായിരുന്നു. ഏത് വലിയ പ്രതിസന്ധിയെയും ബുദ്ധികൊണ്ട് നേരിടാനുള്ള അപാരമായ കഴിവ് അവനുണ്ടായിരുന്നു. കുലമഹിമയോ സ്വർണ്ണമോ അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും, സ്വന്തം പ്രയത്നത്താൽ അവൻ നേടിയെടുത്ത അറിവ് അവനെ ആ രാജസദസ്സിൽ വേറിട്ടു നിർത്തി.

ധീരതയുടെയും വിവേകത്തിന്റെയും പോരാട്ടം

മൂന്നാമൻ, അതിഭയങ്കരനായ ഒരു പോരാളിയായിരുന്നു. അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മുൻയുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്നേറ്റ ആഴത്തിലുള്ള പാടുകളായിരുന്നു. ആയുധവിദ്യയിൽ അവനെ വെല്ലാൻ ലോകത്ത് മറ്റാരുമില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിലെ കൂറ്റൻ വാൾ കണ്ടാൽ തന്നെ ശത്രുക്കൾ ഭയന്നോടും. ഒറ്റയ്ക്ക് നൂറുപേരെ നേരിടാനുള്ള അസാമാന്യമായ ശാരീരികബലവും ധീരതയും അവനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, അവന്റെ ഭൂതകാലം അത്ര സുതാര്യമായിരുന്നില്ല. ഒരു ലക്ഷ്യവുമില്ലാതെ അവൻ പലർക്കും വേണ്ടി വാളേന്തിയിട്ടുണ്ട്. രക്തച്ചൊരിച്ചിൽ അവനൊരു വിനോദമായിരുന്നു. അവനിൽ ധാർമ്മികതയുടെയോ ദയയുടെയോ അംശം വളരെ കുറവായിരുന്നു. എന്തിനും ഏതിനും മുൻകോപം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന, സദാചാരബോധം കുറഞ്ഞ ഒരുവനായിരുന്നു അവൻ. എങ്കിലും, അവന്റെ അതിമാനുഷികമായ ധീരതയെ കൊട്ടാരത്തിലുള്ളവർക്ക് ഭയത്തോടെയാണെങ്കിലും ബഹുമാനിക്കേണ്ടി വന്നു. അവനെ നിരസിച്ചാൽ അവൻ രാജ്യത്തിന് നേരെ തിരിയുമോ എന്ന ഭയവും രാജാവിനുണ്ടായിരുന്നു.

രാജാവും മന്ത്രിമാരും വലിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. ആരെ തിരഞ്ഞെടുക്കും? മന്ത്രിസഭയിൽ വലിയ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടന്നു. പ്രധാനമന്ത്രി പറഞ്ഞു: “പ്രഭോ, രാജകീയ പാരമ്പര്യമുള്ളവനെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ സുരക്ഷിതത്വമുണ്ട്, നമ്മുടെ ഖജനാവ് നിറയും. പക്ഷേ അവന് സ്വന്തമായി കഴിവില്ല.” സേനാധിപൻ ഇടപെട്ടു: “അല്ല, പോരാളിയെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ ആർക്കും നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ ആക്രമിക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടാകില്ല. പക്ഷേ അവൻ സ്വന്തം ജനങ്ങൾക്ക് തന്നെ ഭീഷണിയായേക്കാം.” അപ്പോൾ രാജഗുരു പറഞ്ഞു: “ബുദ്ധിമാനെ തിരഞ്ഞെടുത്താൽ രാജ്യത്തിന് നല്ലതാണ്, അവന് നീതിബോധമുണ്ട്. പക്ഷേ അവന് രാജകീയ രക്തമില്ല, ജനങ്ങൾ അവനെ അംഗീകരിക്കുമോ?” ആർക്കും വ്യക്തമായ ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കൊട്ടാരമാകെ നിശബ്ദത തളംകെട്ടിനിന്നു.

കഥ നിർത്തി വേതാളം വിക്രമാദിത്യനോട് ചോദിച്ചു: “ഹേ മഹാരാജാവേ, അങ്ങ് പറയൂ. അങ്ങയുടെ നീതിബോധം ലോകപ്രശസ്തമാണല്ലോ. ഈ മൂന്ന് പേരിൽ ആരാണ് രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഏറ്റവും അർഹൻ? രാജകീയ പാരമ്പര്യമുള്ളവനോ? അതോ സ്വന്തമായി അറിവ് നേടിയവനോ? അതോ അസാമാന്യ ധീരതയുള്ളവനോ? ഓർക്കുക, ഉത്തരം അറിഞ്ഞിട്ടും അങ്ങ് മിണ്ടാതിരുന്നാൽ, അങ്ങയുടെ ശിരസ്സ് ഈ നിമിഷം പൊട്ടിത്തെറിക്കും. അങ്ങയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്.”

വിക്രമാദിത്യന്റെ വിധിനിർണ്ണയം

കാറ്റിന്റെ ഇരമ്പലിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി, ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ വിക്രമാദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: “വേതാളമേ, ഇതിന്റെ ഉത്തരം വളരെ വ്യക്തമാണ്. ജനനം എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല, അത് വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികത മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച കുലമഹിമയോ സമ്പത്തോ ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ യോഗ്യതയാകുന്നില്ല. സ്വന്തമായി യാതൊരു കഴിവും ആർജ്ജിക്കാത്ത, അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ വിലയറിയാത്ത രാജകുമാരൻ ഒരു രാജ്യത്തെ നയിക്കാൻ ഒരിക്കലും അർഹനല്ല. ഇനി മൂന്നാമത്തെ പോരാളിയുടെ കാര്യം. ധീരത എന്നത് ഒരു മികച്ച ഗുണമാണ്, അതിൽ സംശയമില്ല. എന്നാൽ വിവേകവും ധാർമ്മികതയുമില്ലാത്ത ധീരത വിനാശകരമാണ്. സ്വഭാവശുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരുവന്റെ കൈയിൽ അധികാരം ലഭിക്കുന്നത് കാട്ടിലെ തീ പോലെയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ കുരങ്ങിന്റെ കൈയിൽ പൂമാല കിട്ടിയത് പോലെയാണ്. അത് അവനെ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം രാജ്യത്തെയും നിഷ്കരുണം ചുട്ടെരിക്കും.”

രാജാവ് ദീർഘമായി നിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നു: “അതുകൊണ്ട്, രണ്ടാമത്തെ വ്യക്തിയാണ് രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഏറ്റവും അർഹൻ. ദരിദ്രനായ കർഷകന്റെ മകനായി ജനിച്ചിട്ടും, തന്റെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ടും അർപ്പണബോധം കൊണ്ടും അവൻ അറിവ് നേടി. ഒരു വ്യക്തിയുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നത് അവൻ ജനിച്ച സാഹചര്യങ്ങളെക്കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അവൻ സ്വന്തം കർമ്മം കൊണ്ട് എന്തായിത്തീർന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ്. അഗ്നിയിൽ കുരുത്ത പൊന്നുപോലെ, വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ച് അവൻ നേടിയെടുത്ത അറിവും വിവേകവും തന്നെയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്. വിവേകമുള്ളവന് പാരമ്പര്യമില്ലെങ്കിലും തന്റെ സൽക്കർമ്മങ്ങളിലൂടെ പുതിയൊരു പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയും. അവന് പ്രജകളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കും. അതിനാൽ ആ പണ്ഡിതനായ യുവാവാണ് രാജകുമാരിക്കും രാജ്യത്തിനും ഏറ്റവും അനുയോജ്യനായ വരൻ.”

ശരിയായ ഉത്തരം ലഭിച്ചതോടെ, രാജാവിന്റെ മൗനം ഭഞ്ജിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ വേതാളം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “അങ്ങയുടെ ഉത്തരം തികച്ചും ശരിയാണ് രാജാവേ, എന്നാൽ നമ്മുടെ കരാർ അങ്ങ് ലംഘിച്ചിരിക്കുന്നു!” എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വിക്രമാദിത്യന്റെ തോളിൽ നിന്നും തെന്നിമാറി വേതാളം വീണ്ടും ആ അന്ധകാരത്തിലൂടെ പഴയ മുരുക്കുമരത്തിലേക്ക് തന്നെ പറന്നുപോയി. പതറാതെ രാജാവ് വീണ്ടും തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു.

ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാഠം (The Hidden Moral)

ഈ കഥ കേവലം ഒരു വിവാഹാലോചനയുടെയോ സ്വയംവരത്തിന്റെയോ കഥയല്ല. ഒരു സമൂഹത്തിൽ അധികാരവും അംഗീകാരവും ആർക്കാണ് നൽകേണ്ടത് എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വളരെ ഗൗരവമേറിയ ഒരു ദാർശനിക ചർച്ചയാണിത്. പലപ്പോഴും സമൂഹം വ്യക്തികളെ അളക്കുന്നത് അവരുടെ ജനനത്തിന്റെയും കുടുംബമഹിമയുടെയും സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്ന സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ സമൂഹത്തിൽ സ്വീകാര്യത നേടിക്കൊടുക്കുന്നു. അവർക്ക് മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ എളുപ്പത്തിൽ ലക്ഷ്യങ്ങളിലെത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ, അധ്വാനിക്കാതെ ലഭിക്കുന്നതൊന്നും ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നില്ല. കഴിവും വിവേകവും പാരമ്പര്യമായി ജനിതകമായി ലഭിക്കുന്ന ഒന്നല്ല, അത് സ്വയം ആർജ്ജിച്ചെടുക്കേണ്ടതാണ്. അതുപോലെ തന്നെ, കേവലമായ സാങ്കേതിക തികവോ ശാരീരിക ബലമോ (കഥയിലെ പോരാളിയെപ്പോലെ) മാത്രം പോരാ. മാനവികതയും ധാർമ്മികതയുമില്ലാത്ത കഴിവ് സമൂഹത്തിന് വലിയ അപകടങ്ങൾ വരുത്തിവെക്കും. ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം (Merit) എന്നത് അയാളുടെ അറിവും, വിവേകവും, അത് നേടാനെടുത്ത പ്രയത്നവും ചേർന്നതാണ്. ‘കാറ്റ് വരുന്ന ദിക്ക് അറിയണം’ എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ, അറിവും വിവേകവുമുള്ളവനേ ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയൂ. കർമ്മമാണ് (Karma) ജനനത്തേക്കാൾ (Janma) ഒരുവനെ ശ്രേഷ്ഠനാക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ കഥയുടെ പൊരുൾ.

ആധുനിക ജീവിതവുമായുള്ള ബന്ധം

നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് പറയപ്പെട്ട ഈ കഥ ഇന്നത്തെ ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലും എത്രത്തോളം പ്രസക്തമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സമ്പ്രദായങ്ങളിലും തൊഴിൽ മേഖലകളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലുമെല്ലാം ഇതേ ചോദ്യം നാം നിരന്തരം നേരിടുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു മികച്ച സർവ്വകലാശാലയിലെ പ്രവേശന പ്രക്രിയ തന്നെയെടുക്കുക. ആർക്കാണ് അവിടെ പ്രവേശനം ലഭിക്കേണ്ടത്? സർവ്വകലാശാലയ്ക്ക് വലിയ തുക സംഭാവന നൽകാൻ കഴിയുന്ന, പൂർവ്വവിദ്യാർത്ഥികളുടെ മക്കൾക്ക് (Legacy quota) ആണോ? അതോ മികച്ച ബുദ്ധിശക്തിയുള്ള, എന്നാൽ സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലമൊന്നുമില്ലാത്ത സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥിക്കോ? അതുമല്ലെങ്കിൽ, അസാമാന്യമായ കായിക മികവുള്ള, എന്നാൽ പഠനത്തിലും അച്ചടക്കത്തിലും തീരെ പിന്നിലായ ഒരാൾക്കോ?

കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തെ തൊഴിൽ അഭിമുഖങ്ങളിലും (Job Interviews) ഈ അവസ്ഥ കാണാം. ചിലർ വരുന്നത് വലിയ കുടുംബപ്പേരുകളുമായാണ്, അല്ലെങ്കിൽ വലിയ വ്യവസായ സാമ്രാജ്യങ്ങളുടെ അവകാശികളായാണ്. അവർക്ക് കമ്പനി നടത്താനുള്ള യഥാർത്ഥ കഴിവുണ്ടായിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. മറ്റുചിലർ അതിയായ സാങ്കേതിക മികവുള്ളവരായിരിക്കും (Technical skills), എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരോട് സഹകരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ (Teamwork) അവർക്ക് കഴിയില്ല, തികഞ്ഞ അഹങ്കാരികളുമായിരിക്കും (പോരാളിയെപ്പോലെ). എന്നാൽ മികച്ച സ്ഥാപനങ്ങൾ എപ്പോഴും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് തങ്ങളുടെ കഠിനാധ്വാനം കൊണ്ട് കഴിവ് തെളിയിച്ച, ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളുള്ള, കാര്യങ്ങളെ വിവേകത്തോടെ നേരിടാൻ കഴിയുന്നവരെയാണ് (Soft skills and Integrity). സ്വന്തം പ്രയത്നത്താൽ ഉയർന്നു വരുന്നവരാണ് ഏതൊരു സ്ഥാപനത്തിന്റെയും, രാജ്യത്തിന്റെയും നെടുംതൂണായി മാറുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഇത് കാണാം. പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച നേതാക്കളേക്കാൾ ജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർന്നുവരുന്ന, അറിവും വിവേകവുമുള്ള നേതാക്കൾക്കാണ് മികച്ച ഭരണം കാഴ്ചവെക്കാൻ കഴിയുന്നത്. ജീവിതത്തിൽ നാം ആരെയാണ് മാതൃകയാക്കേണ്ടത്, ആരെയാണ് സുഹൃത്തുക്കളാക്കേണ്ടത്, ആരെയാണ് നേതാക്കളായി തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത് എന്നതിനെല്ലാം വിക്രമാദിത്യന്റെ ഈ ഉത്തരം ഒരു വ്യക്തമായ വഴികാട്ടിയാണ്. പുറംമോടി കണ്ട് ഒരിക്കലും മയങ്ങരുത്. ഒരാൾ എവിടെ ജനിച്ചു എന്നതിലല്ല, സ്വന്തം കർമ്മങ്ങൾ കൊണ്ട് അയാൾ എവിടെ എത്തിനിൽക്കുന്നു എന്നതിലാണ് അയാളുടെ യഥാർത്ഥ വിലാസം അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നത്. പാരമ്പര്യത്തിന്റെ നിഴലിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടാതെ, സ്വന്തം കർമ്മപ്രകാശത്താൽ ശോഭിക്കുന്നവരാണ് കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത്.