സിംഹത്തിന് ജീവൻ നൽകിയ പണ്ഡിതന്മാർ: അറിവും വിവേകവും നേർക്കുനേർ

ഇരുളടഞ്ഞ കാടിന്റെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ആ മൂന്നാമൻ തന്റെ കൈക്കുമ്പിളിൽ അല്പം ജലമെടുത്ത് മന്ത്രം ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. ചുറ്റും വീശിയടിക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റിന് പോലും വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു ദുരന്തത്തിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. തൊട്ടുമുന്നിൽ, കരിയിലകൾ നിറഞ്ഞ മണ്ണിൽ കിടക്കുന്നത് അതിഭയങ്കരനായ ഒരു മൃഗമാണ്. അല്പം മുമ്പ് വരെ വെറും അസ്ഥികൂടമായിരുന്ന അതിന് ഇപ്പോൾ മാംസവും പേശികളും സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള രോമങ്ങളുമുണ്ട്. ജീവൻ തുടിക്കാൻ കാത്തുകിടക്കുന്ന, വലിപ്പമേറിയ ഒരു കാട്ടുസിംഹം! ആ ജീവവായു നൽകാനുള്ള അവസാന മന്ത്രം ആ പണ്ഡിതൻ കണ്ണുകളടച്ച് ഉച്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങവേ, പിന്നിൽ നിന്നും വിറയാർന്ന ഒരു നിലവിളി ഉയർന്നു. “അരുത്! സുഹൃത്തേ, അവന് ജീവൻ നൽകരുത്! അതൊരു കൊടുംക്രൂരനായ വന്യമൃഗമാണ്, അത് നമ്മളെയെല്ലാം കൊന്നൊടുക്കും!” എന്നാൽ ആ നിലവിളിയെ തികഞ്ഞ ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെയാണ് മറ്റ് മൂന്നുപേരും നേരിട്ടത്. അറിവിന്റെ അഹങ്കാരത്തിൽ കണ്ണുകാണാതായ അവർക്ക് ആ മുന്നറിയിപ്പ് ഒരു ഭീരുവിന്റെ ജല്പനമായി മാത്രമേ തോന്നിയുള്ളൂ. തങ്ങളുടെ വിദ്യയുടെ അപാരമായ ശക്തി ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തെളിയിക്കാൻ അവർ ആ സിംഹത്തിന് ജീവൻ നൽകാൻ തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ആ ഘോരവനത്തെയാകെ നടുക്കിക്കൊണ്ട്, മരച്ചില്ലകളെ വിറപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു വലിയ ഗർജ്ജനം മുഴങ്ങി.

വിദ്യയുടെ അഹങ്കാരവും വിവേകത്തിന്റെ കരുത്തും

പുരാതന ഭാരതത്തിലെ ശാന്തമായ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ നാല് സുഹൃത്തുക്കൾ ജീവിച്ചിരുന്നു. അവരിൽ മൂന്നുപേർ വേദങ്ങളിലും ശാസ്ത്രങ്ങളിലും അഗാധമായ പാണ്ഡിത്യമുള്ളവരായിരുന്നു. രാവും പകലും എണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിരുന്ന് കിട്ടാവുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളെല്ലാം അവർ മനഃപാഠമാക്കി. മന്ത്രവാദത്തിലും തന്ത്രവിദ്യകളിലും അവർക്ക് അതിയായ പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഭൂതകാലവും ഭാവിയും പ്രവചിക്കാനും, പ്രകൃതിയിലെ ശക്തികളെ നിയന്ത്രിക്കാനും തങ്ങൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവർ അഹങ്കരിച്ചു. എന്നാൽ അവർക്ക് ഒരു വലിയ കുറവുണ്ടായിരുന്നു — ലോകവിവരമോ മനുഷ്യസഹജമായ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയോ അവർക്ക് ഒട്ടും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. താളിയോലകളിലും പുസ്തകങ്ങളിലും എഴുതിവെച്ചിട്ടുള്ളത് മാത്രമാണ് ലോകം എന്നവർ അടിയുറച്ച് വിശ്വസിച്ചു. പുറത്തെ വിശാലമായ ലോകവുമായി അവർക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

നാലാമനായ സുഹൃത്തിന്റെ പേര് സുബുദ്ധി എന്നായിരുന്നു. പേരിനെ അന്വർത്ഥമാക്കും വിധം നല്ല ബുദ്ധിയുള്ളവനായിരുന്നു അവൻ. എന്നാൽ അവന് വേദങ്ങളോ മന്ത്രങ്ങളോ അറിയില്ലായിരുന്നു. വലിയ ഗ്രന്ഥങ്ങളൊന്നും അവൻ വായിച്ചിട്ടില്ല. എന്നാൽ അവന് പ്രകൃതിയെ ആഴത്തിൽ അറിയാമായിരുന്നു. മനുഷ്യരുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളും വികാരങ്ങളും അവൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, അസാമാന്യമായ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയും വിവേകവും (Common sense) അവനുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റ് വീശുന്ന ദിശയും മേഘങ്ങളുടെ നിറവും നോക്കി മഴ വരുന്നത് കൃത്യമായി പ്രവചിക്കാനും, കാറ്റിൽ ഒഴുകിവരുന്ന ഗന്ധം തിരിച്ചറിഞ്ഞും മൃഗങ്ങളുടെ നേർത്ത ശബ്ദം കേട്ടും കാട്ടിലെ അപകടം മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കാനും അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ മറ്റ് മൂന്ന് പണ്ഡിതന്മാർക്കും അവനോട് വലിയ പുച്ഛമായിരുന്നു. വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്ത, പാഴായ ഒരു സാധാരണക്കാരൻ മാത്രമാണ് അവനെന്ന് അവർ കരുതി. പലപ്പോഴും അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ സുബുദ്ധിയെ അവർ പരിഹസിച്ചു ചിരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും കുട്ടിക്കാലം മുതലുള്ള ആത്മബന്ധം കാരണം സുബുദ്ധി അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.

ഒരുനാൾ ആ നാല് പണ്ഡിതന്മാർ ഒരു സുപ്രധാന തീരുമാനമെടുത്തു. “ഈ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ഇങ്ങനെ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയാൽ നമ്മുടെ പാണ്ഡിത്യത്തിന് എന്ത് വിലയാണുള്ളത്? അന്യദേശങ്ങളിൽ പോയി വലിയ രാജാക്കന്മാരെ കണ്ട് തങ്ങളുടെ വിദ്യകൾ പ്രകടിപ്പിച്ച് സമ്പത്തും പ്രശസ്തിയും നേടണം.” അങ്ങനെ അവർ ഒരു വലിയ യാത്ര തിരിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസമില്ലാത്ത സുബുദ്ധിയെ ഒപ്പം കൂട്ടാൻ പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും, അവൻ നിർബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടും ബാല്യകാലം മുതലുള്ള സൗഹൃദം കാരണവും അവനെക്കൂടി അവർ കൂടെക്കൂട്ടി. യാത്ര ഒരു വലിയ, ഇരുളടഞ്ഞ വനത്തിലൂടെയായിരുന്നു. ഘോരമായ ആ വനത്തിൽ വന്യമൃഗങ്ങളുടെ കാൽപ്പാടുകളും മരങ്ങളിലെ മാന്തലുകളും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ സുബുദ്ധിക്ക് വരാനിരിക്കുന്ന വലിയ അപകടം മണത്തു. കാടിന്റെ നിശബ്ദത അവനെ ഭയപ്പെടുത്തി. അവൻ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പണ്ഡിതന്മാർ അതൊന്നും ചെവിക്കൊള്ളാതെ തങ്ങളുടെ അറിവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ ചർച്ചകളിൽ മുഴുകി അഹങ്കാരത്തോടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

കാട്ടിലെ അസ്ഥികൂടം: പരീക്ഷണത്തിന്റെ തുടക്കം

നടന്ന് ക്ഷീണിച്ച് കാടിന്റെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട ഉള്ളിലെത്തിയപ്പോൾ അവർ ഒരു ഭയാനകമായ കാഴ്ച കണ്ടു. നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചില അസ്ഥികൾ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു. വലിയ ഒരു മൃഗത്തിന്റെ അസ്ഥികളാണവ. വെയിലേറ്റുണങ്ങി വെളുത്ത നിറത്തിലായിരുന്നു അവ. ഇത് കണ്ടയുടനെ ഒന്നാമത്തെ പണ്ഡിതന്റെ കണ്ണുകൾ ആവേശത്താൽ തിളങ്ങി. അവൻ തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളോട് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ വിദ്യ പരീക്ഷിക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു അവസരമില്ല. ഈ മൃഗം ഏതാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ എന്റെ മന്ത്രശക്തികൊണ്ട് ഈ അസ്ഥികളെ യോജിപ്പിച്ച് ഒരു പൂർണ്ണമായ അസ്ഥികൂടമാക്കി മാറ്റാൻ എനിക്ക് നിഷ്പ്രയാസം കഴിയും. എന്റെ കഴിവ് നിങ്ങൾ നോക്കിക്കൊള്ളൂ!”

അവൻ കണ്ണുകളടച്ച്, കൈകൾ ഉയർത്തി ഉച്ചത്തിൽ മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു. അത്ഭുതമെന്ന് പറയട്ടെ, ചിതറിക്കിടന്ന അസ്ഥികളെല്ലാം പെട്ടെന്ന് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവ പരസ്പരം ഉരസി ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് വായുവിലൂടെ പറന്ന് വന്ന് പരസ്പരം ചേർന്ന് ഒരു വലിയ അസ്ഥികൂടമായി മാറി. അതൊരു ഭീമാകാരനായ സിംഹത്തിന്റെ അസ്ഥികൂടമായിരുന്നു എന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ തന്നെ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഇത് കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടാമത്തെ പണ്ഡിതന് വല്ലാത്ത ഈർഷ്യ തോന്നി. ഒന്നാമനെക്കാൾ വലിയവനാണ് താനെന്ന് തെളിയിക്കാൻ അവൻ തിടുക്കം കൂട്ടി. “വെറുമൊരു അസ്ഥികൂടം ഉണ്ടാക്കിയതിൽ എന്തിരിക്കുന്നു? അതൊരു വലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല. എന്റെ വിദ്യ നോക്കൂ, ഞാൻ ഇതിന് യഥാർത്ഥ മാംസവും ചൂടുള്ള രക്തവും ചർമ്മവും നൽകാം.” അവൻ തന്റെ വിദ്യ പ്രയോഗിച്ചപ്പോൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ആ അസ്ഥികൂടത്തിന് മുകളിൽ പേശികൾ രൂപപ്പെട്ടു, ഞരമ്പുകളിൽ രക്തം ഓടിത്തുടങ്ങി, മഞ്ഞ കലർന്ന തിളങ്ങുന്ന രോമങ്ങളുമുള്ള ചർമ്മവും അതിനെ പൊതിഞ്ഞു. ജീവനില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ഭയങ്കരനായ ഒരു സിംഹം അവിടെ രൂപംകൊണ്ടു!

ഇതൊക്കെ കണ്ടുകൊണ്ട് നിന്ന മൂന്നാമത്തെ പണ്ഡിതന്റെ അഹങ്കാരം ഉണർന്നു. അവന് തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ നേട്ടങ്ങൾ സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. “നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചെയ്തത് വെറും നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങളാണ്. ജീവനില്ലാത്ത ഒരു രൂപം വെറുമൊരു കളിമൺ പ്രതിമയ്ക്ക് തുല്യമാണ്. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിദ്യ എന്നത് ഒരു ജീവന് ജന്മം നൽകുന്നതാണ്, ജീവൻ നൽകുന്നതാണ്. എന്റെ അപാരമായ മന്ത്രശക്തിയാൽ ഞാൻ ഈ സിംഹത്തിന് ജീവൻ നൽകാൻ പോകുന്നു. ലോകം എന്റെ വിദ്യ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടും!” അവൻ തന്റെ കമണ്ഡലുവിൽ നിന്ന് അല്പം ജലം കയ്യിലെടുത്ത് മന്ത്രം ജപിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മരക്കൊമ്പിലെ ജീവനും താഴെ ഒഴുകിയ ചോരയും

ഇത്രയും നേരം നിശബ്ദനായി, ഭയത്തോടെ ഇതൊക്കെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്ന സുബുദ്ധി പരിഭ്രാന്തനായി. കാര്യങ്ങളുടെ കിടപ്പ് പന്തിയല്ലെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. അവൻ വേഗം മുന്നോട്ട് വന്ന് മൂന്നാമന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “സുഹൃത്തേ, അരുത്! നീയെന്ത് ഭ്രാന്താണ് കാണിക്കുന്നത്? ഇതൊരു സിംഹമാണ്. കാട്ടിലെ ഏറ്റവും ക്രൂരനായ മൃഗം. ഇതിന് ജീവൻ നൽകിയാൽ അത് ആദ്യം നമ്മളെത്തന്നെയാകും ആക്രമിക്കുക. ഇതിന് നന്ദിയോ സ്നേഹമോ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല. നിന്റെ വിദ്യ നീ ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കരുത്, അത് നമ്മുടെയെല്ലാം നാശത്തിനേ കാരണമാകൂ.”

എന്നാൽ അഹങ്കാരം കൊണ്ട് അന്ധനായിരുന്ന ആ പണ്ഡിതൻ കടുത്ത ദേഷ്യത്തോടെ സുബുദ്ധിയെ തട്ടിമാറ്റി. “ഏയ് വിദ്യാഹീനാ, നീ എന്റെ വിദ്യയെ അപമാനിക്കുകയാണോ? എന്റെ കഴിവ് കണ്ടിട്ട് നിനക്ക് അസൂയ തോന്നിയിട്ടല്ലേ നീ എന്നെ തടയുന്നത്? നിനക്ക് ഇതൊന്നും മനസ്സിലാകില്ല. എന്റെ പാണ്ഡിത്യം തെളിയിക്കാനുള്ള ഈ സുവർണ്ണാവസരം ഞാൻ പാഴാക്കില്ല. നീ മാറിനിൽക്ക്!”

കാര്യങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടുപോയെന്ന് സുബുദ്ധിക്ക് മനസ്സിലായി. വിവേകമില്ലാത്ത പണ്ഡിതന്മാരോട് തർക്കിച്ചിട്ട് യാതൊരു കാര്യവുമില്ലെന്നും, സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കുകയാണ് ഇപ്പോൾ ചെയ്യേണ്ടതെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ പറഞ്ഞു, “ശരി, നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യുക. പക്ഷേ ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലിത്തീർക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എനിക്ക് ഈ വലിയ മരത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക് ഒന്ന് കയറാൻ അല്പം സമയം തരണം.” അവർ അവനെ നോക്കി വലിയ ശബ്ദത്തിൽ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. സുബുദ്ധി ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വേഗത്തിൽ ആ വലിയ മരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിലത്തെ കൊമ്പിലേക്ക് വലിഞ്ഞുകയറി ഇലകൾക്കിടയിൽ ശ്വാസമടക്കി ഇരുന്നു.

മൂന്നാമൻ തന്റെ ഗർവ്വോടെ മന്ത്രം പൂർത്തിയാക്കി ജീവജലം ആ സിംഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കുടഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് ആ വനത്തെയാകെ നിശ്ചലമാക്കിക്കൊണ്ട് ആ മൃഗം വലിയ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. അതിന്റെ നാസാദ്വാരങ്ങൾ വികസിച്ചു. അത് മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു, ശരീരമൊന്ന് കുടഞ്ഞു, വലിയൊരു ഗർജ്ജനം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ദിവസങ്ങളായി പട്ടിണികിടന്ന അതിന് മുന്നിൽ നല്ല ഇരകളായി മാംസളരായ മൂന്ന് മനുഷ്യർ നിൽക്കുന്നു! തന്റെ ജീവദാതാക്കളാണ് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്നും അവരോട് നന്ദി കാണിക്കണമെന്നും ചിന്തിക്കാനുള്ള ബുദ്ധിയൊന്നും ആ വന്യമൃഗത്തിനില്ലായിരുന്നു. അത് കണ്ണടച്ചുതുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ അവരുടെ നേർക്ക് കുതിച്ചുചാടി. തങ്ങളുടെ വിലയേറിയ മന്ത്രങ്ങൾക്കൊന്നും ആ മൃഗത്തിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള നഖങ്ങളെയും കൊമ്പുകളെയും തടയാനാകില്ലെന്ന് ആ പണ്ഡിതന്മാർ അവസാന നിമിഷമാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. അവർ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ മൂന്ന് അഹങ്കാരികളുടെയും ശരീരങ്ങൾ ആ സിംഹം പിച്ചിച്ചീന്തി. കാടിന്റെ മണ്ണ് അവരുടെ ചോരകൊണ്ട് ചുവന്നു. വിശപ്പടങ്ങിയ ശേഷം ആ സിംഹം കാടിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനടന്ന് മറഞ്ഞു. മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന് ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്ന സുബുദ്ധി, സിംഹം വളരെ ദൂരേക്ക് പോയെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ മാത്രം പതുക്കെ താഴെയിറങ്ങി. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളുടെ അന്ത്യത്തിൽ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, അവരുടെ ചിതറിയ ശരീരഭാഗങ്ങൾ നോക്കി വിലപിച്ച് അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് തിരികെ നാട്ടിലേക്ക് നടന്നു.

അറിവിന്റെ അന്ധത: ഈ കഥ നമ്മോട് പറയാതെ പറയുന്നത്

പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ വെറുമൊരു മൃഗക്കഥയായി മാത്രം ഇതിനെ തള്ളിക്കളയാനാകില്ല. മനുഷ്യന്റെ മനഃശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു പാഠമാണിത്. ഈ കഥയിലെ മൂന്ന് പണ്ഡിതന്മാർക്ക് അറിവില്ലായിരുന്നു എന്ന് ഒരിക്കലും പറയാനാകില്ല. അവർ അതിബുദ്ധിമാന്മാരായിരുന്നു. അസാധ്യമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിവുള്ളവരായിരുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ ദാരുണമായ വീഴ്ചയ്ക്ക് കാരണമായത് ആ വലിയ കഴിവ് എവിടെ, എപ്പോൾ, എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയായിരുന്നു.

നമ്മുടെ ആധുനിക സമൂഹത്തിൽ സാധാരണയായി കാണുന്ന ഒരു വലിയ പ്രവണതയുണ്ട് — അറിവിനെയും (Knowledge) വിവേകത്തെയും (Wisdom) ഒന്നായി കാണുക എന്നത്. ഒരുപാട് വിവരങ്ങൾ തലച്ചോറിൽ ശേഖരിച്ചുവെക്കുന്നതോ വലിയ ബിരുദങ്ങൾ നേടുന്നതോ അല്ല വിവേകം. ആ അറിവുകളെ മനുഷ്യന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും നന്മയ്ക്കായി എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാനുള്ള ആഴത്തിലുള്ള കഴിവാണ് വിവേകം. ഈ കഥയിലെ പണ്ഡിതന്മാർ സിംഹത്തിന് ജീവൻ നൽകിയത് ആ മൃഗത്തോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടോ കാടിന്റെ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്താനോ അല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ തങ്ങളുടെ കഴിവ് പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള വെറും ഈഗോ (Ego) കൊണ്ടാണ്. തനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്നതിനേക്കാൾ വളരെ പ്രധാനമാണ് താൻ അത് ചെയ്യണോ, ചെയ്താൽ എന്ത് സംഭവിക്കും എന്ന് മുൻകൂട്ടി ചിന്തിക്കുന്നത് എന്ന് ഈ കഥ നമ്മെ ശക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ ‘സിംഹങ്ങളും’ പണ്ഡിതന്മാരും

സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് എഴുതപ്പെട്ട ഈ കഥയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ അത്യാധുനിക ലോകത്തിൽ എന്താണ് പ്രസക്തി? ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചാൽ നമുക്ക് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയും — നമ്മുടെ അത്യാധുനിക പരീക്ഷണശാലകളിലും വലിയ ഐടി പാർക്കുകളിലും ഫാക്ടറികളിലും ഇന്ന് നിരവധി ‘സിംഹങ്ങൾക്ക്’ നാം നിത്യേന ജീവൻ നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ശാസ്ത്രം അതിവേഗം കുതിച്ചുപായുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരം വാനോളം ഉയരുമ്പോൾ, നാം പലപ്പോഴും ചോദിക്കാൻ മറക്കുന്ന ഒരു സുപ്രധാന ചോദ്യമുണ്ട്: “ഇത് നമുക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ ആവശ്യമുണ്ടോ?”

• കൃത്രിമ ബുദ്ധിയും (Artificial Intelligence) സാങ്കേതികവിദ്യയും: ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ മികച്ച എൻജിനീയർമാരും ശാസ്ത്രജ്ഞരും പലരും ഈ കഥയിലെ പണ്ഡിതന്മാരെപ്പോലെയാണ്. അവർ മനുഷ്യനേക്കാൾ ബുദ്ധിയുള്ള, മനുഷ്യനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിവുള്ള അൽഗോരിതങ്ങളും യന്ത്രങ്ങളും നിർമ്മിക്കുന്നു. ഡീപ്പ് ഫേക്കുകളും (Deepfakes) സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളും അവർ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ ധാർമ്മികമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ (Ethical consequences) എന്താണെന്ന് അവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല. തങ്ങളുടെ സൃഷ്ടി സമൂഹത്തിൽ വരുത്തിവെക്കാവുന്ന തൊഴിലില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചോ നാശങ്ങളെക്കുറിച്ചോ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നവരെ അവർ പുച്ഛിച്ചുതള്ളുന്നു.
• പ്രകൃതി ചൂഷണം: നദികളുടെ ഗതിമാറ്റിയും, കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിച്ചും, മലകൾ തുരന്നും വമ്പൻ പദ്ധതികൾ നിർമ്മിക്കുന്ന വിദഗ്ദ്ധർ തങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക കഴിവ് തെളിയിക്കുകയാണ്. ലാഭം മാത്രമാണ് അവരുടെ ലക്ഷ്യം. എന്നാൽ നാളെ ആ പ്രകൃതി തന്നെ ഒരു വലിയ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഉരുൾപൊട്ടലായും പ്രളയമായും തിരിഞ്ഞുകൊത്തിയാൽ അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ ഈ ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകൾക്കൊന്നും കഴിയില്ല.
• സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ സ്വാധീനം: ആളുകളുടെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റാനും അവരെ അടിമകളാക്കാനും വേണ്ടി നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ആപ്പുകളും അൽഗോരിതങ്ങളും ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലെ സമാധാനം നശിപ്പിക്കുന്ന സിംഹങ്ങളായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇത് നിർമ്മിച്ച ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് ഇതിനെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കണമെന്ന് ഇപ്പോൾ അറിയില്ല.
• ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലെ തീരുമാനങ്ങൾ: നമ്മുടെ തൊഴിലിടങ്ങളിലും ഈ പ്രശ്നം വ്യക്തമായി കാണാം. ഏറ്റവും മികച്ച ബിരുദങ്ങളുള്ള, വലിയ റാങ്കുകളുള്ള പലർക്കും സഹപ്രവർത്തകരോട് എങ്ങനെ മാന്യമായി ഇടപെടണം എന്നോ, പ്രതിസന്ധികളെ എങ്ങനെ സമചിത്തതയോടെ മറികടക്കണം എന്നോ അറിയില്ലായിരിക്കും. അവിടെ പുസ്തകത്തിലെ അറിവല്ല, മറിച്ച് സുബുദ്ധിയെപ്പോലെയുള്ള വൈകാരിക ബുദ്ധിയും (Emotional Intelligence) പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയുമാണ് വേണ്ടത്.

നമ്മൾ നിർമ്മിക്കുന്ന മാരകമായ ആയുധങ്ങളും, നമ്മൾ പടച്ചുവിടുന്ന വ്യാജവാർത്താ സങ്കേതങ്ങളും, നമ്മൾ പരിധിയില്ലാതെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യകളും നാളെ നമ്മെത്തന്നെ വിഴുങ്ങാൻ വരുന്ന വലിയ സിംഹങ്ങളായി മാറാം. അവിടെ വിദ്യയുടെയും ബുദ്ധിയുടെയും അഹങ്കാരമല്ല, വിവേകത്തിന്റെ ശാന്തതയും ദീർഘവീക്ഷണവുമാണ് നമുക്ക് ഏറ്റവും അത്യാവശ്യമായി വേണ്ടത്.

അറിവ് എന്നത് മൂർച്ചയുള്ള ഒരു ആയുധം മാത്രമാണ്. അത് ആരുടെ കയ്യിലാണ് ഇരിക്കുന്നത്, എന്തിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. സിംഹത്തിന് ജീവൻ നൽകാനുള്ള അപാരമായ കഴിവ് മഹത്തായ ഒരു അറിവായിരിക്കാം, പക്ഷേ ആ സിംഹം ഉണർന്നാൽ എന്താകുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി കാണാനുള്ള കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ വിവേകം. ബിരുദങ്ങളുടെയും റാങ്കുകളുടെയും ബാങ്ക് ബാലൻസിന്റെയും തിളക്കത്തിൽ നാം പലപ്പോഴും ലളിതമായ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിയെ വിലകുറച്ച് കാണാറുണ്ട്. എന്നാൽ ജീവിതമെന്ന മഹാകാനനത്തിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി വലിയ പ്രതിസന്ധികളും അപകടങ്ങളും മുന്നിൽ വന്ന് ഗർജ്ജിക്കുമ്പോൾ, നമ്മെ രക്ഷിക്കാൻ വേദങ്ങളോ വലിയ പുസ്തകങ്ങളോ ഗൂഗിളോ ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല; മരക്കൊമ്പിലേക്ക് കയറാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ആ ചെറിയ, എന്നാൽ കൃത്യമായ വിവേകം മാത്രമേ നമുക്ക് അന്ന് തുണയായുണ്ടാകൂ. വിദ്യയെക്കാൾ നൂറുമടങ്ങ് വിവേകത്തിന് വിലയുണ്ടെന്ന് കാലം വീണ്ടും വീണ്ടും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.