കർണ്ണൻ: ഒരു അമ്മയുടെ രഹസ്യം മഹാഭാരതത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചു?

കാറ്റിൽ മരച്ചില്ലകൾ ഉലയുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. ഇരുണ്ട ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒളിച്ചുനോക്കുന്ന ചന്ദ്രന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ഗംഗാനദിയുടെ ഓളങ്ങളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ തണുത്ത രാത്രിയിൽ, ഗംഗയുടെ തീരത്ത് അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു. രാജകുമാരിയായ പൃഥ, ശൂരസേനന്റെ മകൾ, കുന്തിഭോജന്റെ വളർത്തുമകൾ… നാളെയുടെ കുന്തി. അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളിൽ സ്വർണ്ണപ്പണികൾ ചെയ്ത, മൃദുവായ പട്ടുതുണികൾ വിരിച്ച ഒരു ചെറിയ പേടകമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽ, ലോകം ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തത്ര തേജസ്സുള്ള ഒരു നവജാതശിശു. ജന്മനാൽ തന്നെ കാതുകളിൽ തിളങ്ങുന്ന കുണ്ഡലങ്ങളും നെഞ്ചിൽ സൂര്യപ്രഭയുള്ള സ്വർണ്ണക്കവചവുമുള്ള ഒരു കുരുന്ന്. അവൻ തന്റെ അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളുടെ താളമറിഞ്ഞ് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ യുവതിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീർത്തുള്ളികൾ ആ കുഞ്ഞിന്റെ കവിളുകളിലേക്ക് ഇറ്റുവീണു.

“സമൂഹമെന്ത് പറയും? അവിവാഹിതയായ ഒരു രാജകുമാരിക്ക് കുഞ്ഞ് ജനിച്ചുവെന്നറിഞ്ഞാൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ മാനമെന്ത്? ഈ ലോകം എന്നെ ഒരു കുറ്റക്കാരിയായി, പാപിയായി മുദ്രകുത്തില്ലേ?” ആ ഒരൊറ്റ ചിന്തയിൽ, ദുരഭിമാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിൽ, വിതുമ്പിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ആ പേടകം ഗംഗയുടെ ഒഴുക്കിലേക്ക് പതുക്കെ വെച്ചുകൊടുത്തു. പേടകം ഒഴുകിയകലുമ്പോൾ അവൾ ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് മുഖം പൊത്തി നിലവിളിച്ചു. ഒഴുകിയകന്നത് വെറുമൊരു കുഞ്ഞായിരുന്നില്ല, വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മഹാമാരിയുടെ വിത്തായിരുന്നു; മഹാഭാരതയുദ്ധത്തിന്റെ ഗതിയെത്തന്നെ മാറ്റിയെഴുതാൻ പോകുന്ന ഭയാനകമായ ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു അത്.

കൗമാരത്തിലെ കൗതുകം വരുത്തിയ വിന

ദുർവ്വാസാവ് മഹർഷിയിൽ നിന്നും ലഭിച്ച വരമായിരുന്നു കുന്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹവും ഒപ്പം ഏറ്റവും വലിയ ശാപവും. തന്റെ സേവനങ്ങളിൽ സംപ്രീതനായ മഹർഷി നൽകിയ ആ ദിവ്യമന്ത്രം—താൻ വിളിച്ചാൽ ഏത് ദേവനും ഓടിയെത്തുമെന്നും, ആ ദേവന്റെ അംശമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞിനെ തനിക്ക് ലഭിക്കുമെന്നുമുള്ള വരം—ഒരു കൗമാരക്കാരിയുടെ മനസ്സിൽ അതിരില്ലാത്ത വലിയ കൗതുകമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഒരു വസന്തകാല പ്രഭാതത്തിൽ, കിഴക്കുദിക്കുന്ന സൂര്യന്റെ സുവർണ്ണ ശോഭ കണ്ട് മയങ്ങിപ്പോയ കുന്തി, പരിണിതഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ ആ മന്ത്രം ജപിച്ചു. പ്രപഞ്ചത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന സാക്ഷാൽ സൂര്യദേവൻ (Surya) അന്ധകാരത്തെ വകഞ്ഞുമാറ്റി അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ഭയന്നുവിറച്ച കുന്തി കൈകൾ കൂപ്പിക്കൊണ്ട് യാചിച്ചു: “ദേവാ, ഞാനൊരു അവിവാഹിതയാണ്. വെറുമൊരു കൗതുകത്തിന്റെ പുറത്ത് മന്ത്രം പരീക്ഷിച്ചതാണ്. എന്നോട് പൊറുക്കേണമേ, അങ്ങ് തിരികെ പോയാലും.” എന്നാൽ സൂര്യദേവന്റെ മറുപടി കർശനമായിരുന്നു. “മന്ത്രത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ എനിക്ക് വെറുതെ മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല കുന്തീ. അത് പ്രപഞ്ചനിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. ഈ മന്ത്രം ഒരു വിളിയായിരുന്നു, ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത വാക്ക്.” ആ നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് കുന്തി പിന്നീട് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ എത്രയോ വട്ടം കണ്ണീരോടെ പശ്ചാത്തപിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. ഒടുവിൽ, സൂര്യന്റെ തേജസ്സോടെ ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് പിറന്നു. ദേവന്റെ വരദാനമായതുകൊണ്ട് ജനിച്ച ഉടനെ തന്നെ കുഞ്ഞിന്റെ ദേഹത്ത് ശത്രുക്കൾക്ക് ഭേദിക്കാനാവാത്ത കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മാതൃത്വത്തിന്റെ നിർമ്മലമായ സന്തോഷത്തേക്കാൾ കുന്തിയെ വേട്ടയാടിയത് വരാനിരിക്കുന്ന അപമാനഭാരമാണ്. അവിവാഹിതയായ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചാരിത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സമൂഹം എന്ത് ചിന്തിക്കും എന്ന ഭയം അവളുടെ മാതൃത്വത്തെ തോൽപ്പിച്ചു. സ്വന്തം ചോരയെ, ജീവന്റെ പാതിയെ ഗംഗയുടെ തണുത്ത പ്രവാഹത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകളയാൻ ആ ഭയം അവളെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അന്ന് അവൾ മറച്ചുവെച്ചത് കേവലം ഒരു കുഞ്ഞിനെയല്ല, വരുംകാല ധർമ്മത്തിന്റെ ഒരു വലിയ അധ്യായത്തെയാണ്.

അരങ്ങിലെ അപമാനം: രഹസ്യത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ വില

കാലം അതിവേഗം കടന്നുപോയി. കുന്തി പാണ്ഡുവിന്റെ പത്നിയായി, ഹസ്തിനപുരത്തിന്റെ മഹാറാണിയായി, അഞ്ച് മക്കളുടെ അമ്മയായി, പിന്നീട് വിധവയായി. ഹസ്തിനപുരത്തിന്റെ കൊട്ടാരത്തിൽ അവൾ പാണ്ഡവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മാതാവായി ജീവിച്ചു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് കുരുവംശത്തിലെ രാജകുമാരന്മാരുടെ ആയുധവിദ്യാപ്രകടനം വലിയൊരു മൈതാനത്ത് അരങ്ങേറുന്നത്. അർജ്ജുനന്റെ അമ്പെയ്യാനുള്ള വില്ലാളിവീര്യം കണ്ട് സദസ്സ് ഒന്നടങ്കം ആർത്തുവിളിക്കുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് സഭയുടെ വാതിൽക്കൽ ഒരു അജ്ഞാതനായ യുവാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. സാക്ഷാൽ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നവൻ, ദൃഢമായ കാൽവെപ്പുകളോടെ അവൻ മൈതാനത്തേക്ക് നടന്നടുത്തു. അവൻ നേരെ അർജ്ജുനനെ വെല്ലുവിളിച്ചു.

സദസ്സിലിരുന്ന കുന്തിയുടെ ശ്വാസം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ആ യുവാവിന്റെ മാറിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണ്ണക്കവചം, കാതുകളിലെ സൂര്യപ്രഭയുള്ള കുണ്ഡലങ്ങൾ! അത് അവനാണ്, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഇരുളിൽ ഗംഗയിലൊഴുക്കിയ തന്റെ മൂത്ത മകൻ. കുന്തിയുടെ ഹൃദയം പടപടാ മിടിച്ചു. കൃപാചാര്യർ മുന്നോട്ടുവന്ന് ആ യുവാവിന്റെ കുലം ചോദിച്ചപ്പോൾ അവന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. താനൊരു തേരാളിയുടെ മകനാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു സൂതന്റെ (തേരാളിയുടെ) മകനായതിനാൽ അവന് രാജകുമാരനുമായി മത്സരിക്കാൻ അർഹതയില്ലെന്ന് സഭ വിധിച്ചു. സദസ്സ് മുഴുവൻ ആ യുവാവിനെ നോക്കി പരിഹസിച്ച് ചിരിച്ചു. “സൂതപുത്രാ” എന്ന് വിളിച്ച് അവനെ അപമാനിച്ചു. അവനെ നോക്കി അർജ്ജുനനും ഭീമനും പരിഹസിച്ചു.

ഒരു അമ്മയ്ക്ക് തന്റെ മകൻ സഭാവാസികൾക്ക് മുന്നിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നത് നോക്കിനിൽക്കാൻ കഴിയുമോ? കുന്തിക്ക് കഴിഞ്ഞു. കാരണം സത്യം പുറത്തുവന്നാൽ തന്റെ പ്രതിച്ഛായ തകരുമെന്നും, പാണ്ഡവരുടെ അമ്മയെന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ സിംഹാസനം ഇളകുമെന്നും അവൾ ഭയന്നു. സ്വന്തം മകൻ അപമാനഭാരത്താൽ തലകുനിച്ചു നിന്നപ്പോൾ, ദുര്യോധനൻ മുന്നോട്ടുവന്ന് അവനെ അംഗരാജ്യത്തിന്റെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. അന്ന് ദുര്യോധനൻ കർണ്ണന് നൽകിയത് വെറുമൊരു രാജ്യമല്ല, ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന അചഞ്ചലമായ കടപ്പാടാണ്. കുന്തിയുടെ സ്വാർത്ഥമായ മൗനം അവിടെ മറ്റൊരു മഹായുദ്ധത്തിന് അടിത്തറ പാകുകയായിരുന്നു. അന്ന് കുന്തി തന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, കർണ്ണൻ പാണ്ഡവരുടെ മൂത്ത സഹോദരനാകുമായിരുന്നു. ദുര്യോധനന് കർണ്ണനെപ്പോലൊരു വീരനെ കിട്ടുമായിരുന്നില്ല, കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം ഒരുപക്ഷെ നടക്കുമായിരുന്നില്ല.

ഗംഗാതീരത്തെ വൈകിവന്ന ഏറ്റുപറച്ചിൽ

കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപുള്ള ദിവസങ്ങൾ. യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാനാകില്ലെന്ന് ഉറപ്പായി. ഭീഷ്മർക്ക് ശേഷം കൗരവസേനയെ നയിക്കാൻ പോകുന്നത് കർണ്ണനാണ്. അർജ്ജുനനും കർണ്ണനും തമ്മിലുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ഒരാൾ എന്തായാലും മരിക്കുമെന്ന് കുന്തിക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അന്ന്, ചുവന്ന പട്ടുപോലെ ആകാശം തിളങ്ങിനിൽക്കുന്ന സന്ധ്യാസമയത്ത്, ഗംഗാതീരത്ത് സൂര്യനെ നോക്കി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന കർണ്ണന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൾ വേച്ചുവേച്ചു ചെന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾ ആ വലിയ സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞു. “മകനേ, നീ രാധേയനല്ല, ഒരു സൂതന്റെ മകനല്ല. നീ എന്റെ മകനാണ്, കൗന്തേയനാണ്. പാണ്ഡവരുടെ മൂത്ത സഹോദരൻ. നീ അവരുടെ പക്ഷത്തേക്ക് വരിക. ഈ ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ കാൽക്കീഴിലാകും.”

കർണ്ണന്റെ മറുപടി മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കടകരവും ചിന്തിപ്പിക്കുന്നതുമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ്. അവൻ വേദനയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “അമ്മേ, എനിക്ക് ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് എന്നെ അപമാനത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ, നെഞ്ചോട് ചേർക്കാൻ അമ്മ വന്നില്ല. രാജസദസ്സിൽ ഞാൻ തലകുനിച്ചു നിന്നപ്പോൾ അമ്മയുടെ വാത്സല്യം എവിടെയായിരുന്നു? ഇന്ന് അർജ്ജുനന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അമ്മ ഈ സത്യം പുറത്തുപറയുന്നത്. ലോകം മുഴുവൻ എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ വിശ്വസിച്ച് എനിക്ക് രാജാധികാരവും സ്നേഹവും തന്ന ദുര്യോധനനെ ഈ അവസാന നിമിഷം ഞാൻ എങ്ങനെ വഞ്ചിക്കും? അത് അധർമ്മമല്ലേ?”

വിധി ആരെയും വെറുതെ വിടില്ല എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യമാണ്. കുന്തിയുടെ കണ്ണുനീരിന് മുന്നിൽ കർണ്ണൻ ഒരു വാക്ക് മാത്രം നൽകി. “അർജ്ജുനനെയൊഴികെ മറ്റൊരു പാണ്ഡവനെയും ഞാൻ വധിക്കില്ല. ഈ യുദ്ധം കഴിഞ്ഞാലും അമ്മയ്ക്ക് അഞ്ച് മക്കൾ തന്നെയുണ്ടാകും. അർജ്ജുനൻ മരിച്ചാൽ ഞാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചാൽ അർജ്ജുനൻ. അമ്മയുടെ അഞ്ച് മക്കൾക്ക് ഒരിക്കലും കുറവുണ്ടാകില്ല.” ആ വാക്കുകൾ കുന്തിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ച മൂർച്ചയേറിയ അമ്പുകളായിരുന്നു. തന്റെ തെറ്റിന്റെ ഭാരം എത്രത്തോളം വലുതാണെന്ന് അവൾ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മറച്ചുവെച്ച സത്യങ്ങളുടെ ഭാരം

മഹാഭാരതം വായിക്കുമ്പോൾ നാം പലപ്പോഴും ദുര്യോധനന്റെ അസൂയയെയോ ശകുനിയുടെ കുതന്ത്രങ്ങളെയോ ആണ് യുദ്ധകാരണമായി കുറ്റപ്പെടുത്താറുള്ളത്. എന്നാൽ ഈ കഥയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, ഒരു മഹായുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കാരണം ഒരു അമ്മ മറച്ചുവെച്ച രഹസ്യമാണെന്ന് കാണാം. കുന്തിയുടെ ഭയം, തന്റെ സൽപ്പേരിന് കളങ്കമേൽക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക—അതാണ് ലോകം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ രക്തച്ചൊരിച്ചിലിലേക്ക് നയിച്ചത്. ധർമ്മത്തിന്റെ അടിത്തറ എപ്പോഴും സത്യമാണ് (Truth).

രഹസ്യങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്വഭാവമുണ്ട്; അവയ്ക്ക് ഒരിക്കലും മരിക്കാനാവില്ല. ഇരുട്ടിൽ അവ തഴച്ചുവളരുകയും, അവസാനം പുറത്തുവരുമ്പോൾ അത് കൂടുതൽ വിനാശകരമാവുകയും ചെയ്യും. അന്ന് ഗംഗാതീരത്ത് വെച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ആയുധവിദ്യാപ്രകടനത്തിന്റെ അരങ്ങിൽ വെച്ചോ കുന്തി സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ മഹാഭാരതത്തിന്റെ ചരിത്രം മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു. ധർമ്മപുത്രരെക്കാൾ മൂത്തവനായ കർണ്ണന് ഹസ്തിനപുരത്തിന്റെ കിരീടം ലഭിക്കുമായിരുന്നു. പാണ്ഡവരും കൗരവരും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത ഇത്രത്തോളം രൂക്ഷമാകില്ലായിരുന്നു. സൽപ്പേരിന് വേണ്ടി (reputation) സത്യത്തെ ബലികഴിക്കുമ്പോൾ, നാം നൽകേണ്ടി വരുന്നത് വലിയൊരു വിലയാണെന്ന് ഈ ഇതിഹാസകഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിലെ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കലുകൾ

സഹസ്രാബ്ദങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഈ കഥ ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ ജീവിതവുമായി എത്രത്തോളം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നമ്മുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നാം എത്ര കുന്തിമാരെ കാണുന്നു! നാട്ടുകാരെന്ത് പറയും എന്ന ഭയം കാരണം സ്വന്തം തെറ്റുകളും, പരാജയങ്ങളും, ഭൂതകാലവും മറച്ചുവെക്കുന്നവർ. സ്വന്തം പ്രതിച്ഛായ സംരക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി ഏത് വലിയ സത്യവും കുഴിച്ചുമൂടാൻ തയ്യാറാകുന്നവർ.

• തൊഴിലിടങ്ങളിലെ രഹസ്യങ്ങൾ: ഒരു ജോലിസ്ഥലത്ത് (workplace), തനിക്ക് സംഭവിച്ച ഒരു ചെറിയ തെറ്റ് മാനേജർ അറിയാതിരിക്കാൻ ഒരു ജീവനക്കാരൻ അത് മറച്ചുവെക്കുന്നു. ആ ചെറിയ തെറ്റ് ഉള്ളിലിരുന്ന് വളർന്ന്, ഒടുവിൽ കമ്പനിക്ക് വലിയൊരു സാമ്പത്തിക നഷ്ടമുണ്ടാക്കുമ്പോഴാണ് സത്യം പുറത്തുവരുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും തിരുത്താൻ കഴിയാത്ത വിധം കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോയിരിക്കും.
• കുടുംബത്തിലെ മറച്ചുവെക്കലുകൾ: സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ വരുമ്പോൾ, സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ ഇമേജ് തകരുമെന്ന പേടികാരണം പലരും കടങ്ങൾ വീട്ടുകാരിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കുന്നു. എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയി വലിയൊരു തകർച്ചയുണ്ടാകുമ്പോഴാണ് കുടുംബം ഇതറിയുന്നത്.
• വിവാഹബന്ധങ്ങളിലെ സത്യങ്ങൾ: വിവാഹബന്ധങ്ങളിൽ, പങ്കാളിയോടുള്ള ഭയം കാരണമോ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള സത്യങ്ങൾ പലരും കള്ളം പറയുന്നു. ആ രഹസ്യങ്ങൾ എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുമ്പോൾ, അത് തകർക്കുന്നത് പരസ്പരമുള്ള വിശ്വാസത്തെയാണ്.
• വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭയം: പരീക്ഷയിലെ പരാജയം മാതാപിതാക്കളെ അറിയിക്കാൻ ഭയക്കുന്ന കുട്ടികൾ. ആ ഭയം അവരെ വലിയ മാനസികസമ്മർദ്ദങ്ങളിലേക്കും ചിലപ്പോൾ വലിയ ദുരന്തങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ മുൻപിൽ നല്ലവരായി അഭിനയിക്കാൻ വേണ്ടി നാം എടുത്തണിയുന്ന മുഖംമൂടികൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം കെടുത്തുന്നു. നമ്മൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്ന ഓരോ സത്യവും നമ്മുടെ കർണ്ണനാണ്. അവനെ നാം എത്രത്തോളം തള്ളിപ്പറയുന്നുവോ, അത്രത്തോളം കരുത്തോടെ അവൻ നമുക്കെതിരെ തിരിയും. തെറ്റുകൾ ഏറ്റുപറയുന്നത് ഒരു കുറവല്ല, അതൊരു ധീരതയാണ്. സത്യം പറയുന്ന നിമിഷം ഒരുപക്ഷെ വേദനയുണ്ടായേക്കാം, ചിലർ നമ്മെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയേക്കാം. എന്നാൽ ആ വേദന അവിടെ അവസാനിക്കും. മറിച്ചാണെങ്കിലോ, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ രഹസ്യം നമ്മെ ഒരു ദുഃസ്വപ്നം പോലെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

കുരുക്ഷേത്രയുദ്ധം അവസാനിച്ചു. ലക്ഷക്കണക്കിന് പേർ മരിച്ചുവീണു. കർണ്ണനും രണാങ്കണത്തിൽ ജീവൻ വെടിഞ്ഞു. അപ്പോഴാണ് പാണ്ഡവരോട് കുന്തി ആ വലിയ സത്യം പറയുന്നത്. തങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം വെറുത്തത്, ഒടുവിൽ കൊന്നത് സ്വന്തം ജ്യേഷ്ഠനെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ യുധിഷ്ഠിരൻ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്ക് അതിരില്ലായിരുന്നു. രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകിടക്കുന്ന കർണ്ണന്റെ മുഖത്തുനോക്കി യുധിഷ്ഠിരൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “ഇനി ലോകത്ത് ഒരു സ്ത്രീക്കും ഒരു രഹസ്യവും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കട്ടെ” എന്ന് ധർമ്മപുത്രർ ശപിച്ചത് ആ ഹൃദയം തകർന്ന നിമിഷത്തിലാണ്. സത്യം അഗ്നിയാണ്. അതിനെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ അത് നമ്മെത്തന്നെ ചുട്ടെരിക്കും. വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തുറന്നുവിട്ടാൽ അത് നമുക്ക് വഴികാട്ടിയാകും. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കുന്ന, ഗംഗയിലൊഴുക്കിയ ആ ‘കർണ്ണൻ’ എന്താണ്? അത് തിരികെ വന്ന് വലിയൊരു യുദ്ധമായി മാറുന്നതിന് മുൻപ്, ആ സത്യത്തെ നേരിടാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. സത്യത്തിന്റെ പാത എപ്പോഴും കഠിനമായിരിക്കും, പക്ഷേ അത് നൽകുന്ന സമാധാനം ശാശ്വതമാണ്.