സിംഹവും മുയലും: അഹങ്കാരത്തെ ബുദ്ധികൊണ്ട് തോൽപ്പിച്ച തന്ത്രം

കാടിനു മുകളിൽ സൂര്യൻ സ്വർണ്ണപ്രഭയോടെ തിളങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്. എന്നാൽ താഴെ, നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വന്മരങ്ങളുടെ ഇടതൂർന്ന തണലിൽ ഇരുട്ടുമാത്രമല്ല, മരവിപ്പിക്കുന്ന ഭയത്തിന്റെ തണുപ്പും തളംകെട്ടി നിന്നു. കാറ്റ് വീശുമ്പോഴുള്ള ഇലകളുടെ മർമ്മരം പോലും കേൾക്കാൻ മൃഗങ്ങൾ ഭയന്നു. ഒരു ഉണക്കയില താഴേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം പോലും വലിയൊരു സ്ഫോടനം പോലെയാണ് ആ കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ അനുഭവപ്പെടുന്നത്. എങ്ങുനിന്നാണ് ആ അലർച്ച വരികയെന്ന് ആർക്കും പ്രവചിക്കാനാകില്ല. കാടിനെയാകെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുന്ന ഭാസുരകൻ എന്ന മഹാസിംഹത്തിന്റെ അലർച്ച. വിശപ്പടക്കാൻ മാത്രമല്ല, തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വ് കാണിക്കാനും അവൻ മൃഗങ്ങളെ ക്രൂരമായി വേട്ടയാടി കൊന്നൊടുക്കി. ചോരയുടെ മണം എപ്പോഴും ആ കാട്ടിലെ കാറ്റിൽ അലിഞ്ഞുനിന്നു. വസന്തകാലത്ത് വിരിയുന്ന പൂക്കൾക്ക് പോലും രക്തത്തിന്റെ നിറമാണെന്ന് മൃഗങ്ങൾ ഭയന്നു. ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ ഓരോന്നായി ഇല്ലാതാകുന്ന ആ കാട്ടിലേക്ക്, വിധിയുടെ രൂപത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ജീവി കടന്നുവരാനിരിക്കുകയായിരുന്നു. അതെ, വലിപ്പത്തിലല്ല, മറിച്ച് തലച്ചോറിലെ ചിന്തകളിലാണ് യഥാർത്ഥ കരുത്ത് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു ചെറിയ മുയൽ.

ഭയത്തിന്റെ നിഴലിൽ ജീവിക്കുന്ന കാട്

ഭാസുരകൻ എന്ന സിംഹം ആ കാടിന്റെ അനിഷേധ്യനായ രാജാവായിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രജകളെ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കുന്ന രാജാവായിരുന്നില്ല അവൻ, മറിച്ച് അവരെ കൊന്നൊടുക്കുന്ന ഒരു ക്രൂരനായ ഏകാധിപതിയായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം അവന് ഒരു ഇര മതിയാകുമായിരിക്കും, എന്നാൽ അഞ്ചോ ആറോ മൃഗങ്ങളെ കൊല്ലാതെ അവന്റെ രക്തദാഹം അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങളുടെ എണ്ണം ദിനംപ്രതി കുറഞ്ഞുവന്നു. ഈ ക്രൂരത ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ അധികനാൾ കഴിയുന്നതിനു മുൻപ് കാട് ശൂന്യമാകുമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി. പച്ചപ്പുല്ല് തിന്നാൻ പോലും മൃഗങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങാൻ ഭയന്നു.

അങ്ങനെ ഭയന്നുവിറച്ച മൃഗങ്ങളെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഒരു രഹസ്യയോഗം വിളിച്ചു. ആനയും കരടിയും കുറുക്കനും മാൻകൂട്ടങ്ങളുമെല്ലാം ആ യോഗത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകളിൽ മരണഭയമായിരുന്നു. ആന കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു: “എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലും അവൻ വെറുതെ വിടുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ പോയാൽ നമ്മുടെ വംശം തന്നെ ഇല്ലാതാകും.” കുറുക്കൻ ഭയത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “നമുക്കവനെ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ല, അവൻ അതിശക്തനാണ്.” മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട ചർച്ചകൾക്കൊടുവിൽ അവസാനം അവർ ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി. ഭാസുരകന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ദൂതനെ അയക്കുക. സമാധാനത്തിന്റെ ഒരു വഴി തേടുക.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ കാട്ടിലെ പ്രമുഖ മൃഗങ്ങൾ സിംഹത്തിന്റെ ഗുഹയ്ക്കരികിലെത്തി. സിംഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലെ രൗദ്രഭാവം കണ്ട് അവർ ഒന്നുകൂടി നടുങ്ങി. വളരെ ഭവ്യതയോടെ, തലകുനിച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് അവർ പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, അങ്ങ് ഇവിടുത്തെ അധിപനാണ്. ഞങ്ങളുടെ ജീവന്റെ നാഥനാണ്. എന്നാൽ ദിവസവും ഇങ്ങനെ നിരവധി മൃഗങ്ങളെ കൊന്നൊടുക്കിയാൽ വൈകാതെ ഈ കാട് ശൂന്യമാകും. പിന്നെ അങ്ങേക്ക് ഭരിക്കാൻ ഇവിടെ ആരുമുണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ട് അങ്ങേക്ക് വിശപ്പടക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഒരുക്കമാണ്. ദിവസവും ഓരോ മൃഗങ്ങൾ വീതം അങ്ങയുടെ ഗുഹയിലേക്ക് സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം വന്നുകൊള്ളാം. അങ്ങ് അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടതില്ല.”

അഹങ്കാരിയായ ഭാസുരകൻ തന്റെ കൂർത്ത പല്ലുകൾ കാട്ടി ഒന്നു ചിന്തിച്ചു. വെറുതെയിരുന്ന് ഭക്ഷണം കിട്ടുമെങ്കിൽ അതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. തന്റെ പ്രതാപത്തിന് അതാണ് ചേരുന്നതെന്ന് അവൻ കരുതി. അവൻ ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: “സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഓർക്കുക, ഏതെങ്കിലും ഒരു ദിവസം ആരെങ്കിലും വരാൻ വൈകിയാൽ, ഈ കാട്ടിലെ മുഴുവൻ മൃഗങ്ങളെയും ഞാൻ കൊന്നൊടുക്കും! ആരും ബാക്കിയുണ്ടാകില്ല!”

അന്നുമുതൽ കാട്ടിൽ ഒരു പുതിയ നിയമം നിലവിൽ വന്നു. ദിവസവും നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ ഓരോ ജീവിയും മരണത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. മരണം ഉറപ്പായ ആ യാത്രയിൽ ചിലർ കരഞ്ഞു, ചിലർ വിതുമ്പി, ചിലർ തങ്ങളുടെ വിധിയെ പഴിച്ചു. ഉറ്റവരെ നഷ്ടപ്പെട്ട മൃഗങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ കാട്ടിൽ സ്ഥിരമായി. ആരുടേയും മനസ്സിൽ ഈ അനീതിക്കെതിരെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ ഒരു കണിക പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മരണത്തെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നേരിട്ടവൻ

ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്നുപോയി. ഒടുവിൽ ആ നറുക്ക് ഒരു ചെറിയ മുയലിന് വീണു. പ്രായം ചെന്ന, എന്നാൽ വളരെ ബുദ്ധിമാനായ ഒരു മുയലായിരുന്നു അവൻ. തന്റെ ഊഴം എത്തിയപ്പോൾ മറ്റ് മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ അവൻ കരയാനോ ഭയപ്പെടാനോ തയ്യാറായില്ല. അവന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങൾ വാവിട്ടു കരഞ്ഞെങ്കിലും അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. “മരണം ഉറപ്പാണ്, പിന്നെന്തിന് ഞാൻ ഭയന്ന് വിറച്ചു മരിക്കണം? എങ്ങനെയെങ്കിലും ആ ക്രൂരനായ സിംഹത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, വരും തലമുറയ്ക്കെങ്കിലും ഈ കാട്ടിൽ സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാമല്ലോ,” അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ബുദ്ധികൊണ്ട് ഒരു വലിയ പോരാട്ടം നടത്താൻ തന്നെ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

മുയൽ വളരെ പതുക്കെയാണ് യാത്ര തിരിച്ചത്. മരണത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണെങ്കിലും അവൻ വഴിയിലെ പൂക്കളുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു. ഇളം പുല്ലുകൾ തിന്നും, തണുത്ത കാറ്റിന്റെ സ്പർശനം അറിഞ്ഞും അവൻ നടന്നു. സിംഹത്തിന്റെ ഗുഹയിലെത്താൻ മണിക്കൂറുകൾ വൈകി. അപ്പോഴേക്കും ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിശപ്പുകൊണ്ട് ഭാസുരകന്റെ കണ്ണുകൾ തീക്കനൽ പോലെ ചുവന്നിരുന്നു. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവൻ ഗുഹയുടെ ഭിത്തികളിൽ മാന്തിപ്പറിച്ചു, വലിയ മരങ്ങളുടെ വേരുകൾ കടിച്ചുപറിച്ചു. അപ്പോഴാണ് ഒരു ചെറിയ മുയൽ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ, വളരെ സാവധാനം അങ്ങോട്ടേക്ക് വരുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.

“എനിക്ക് വിശന്നിട്ട് കുടൽ കത്തുന്നു, അപ്പോഴാണോ ഒരു ചെറിയ എലിയെപ്പോലുള്ള നിന്നെ അവർ അയച്ചിരിക്കുന്നത്? നിന്നെ തിന്നാൽ എന്റെ വിശപ്പിന്റെ ഒരംശം പോലും മാറില്ല. പോരാത്തതിന് നീ വരാൻ വൈകുകയും ചെയ്തു. ഇന്ന് ഈ കാട്ടിലെ മുഴുവൻ മൃഗങ്ങളെയും ഞാൻ ഇല്ലാതാക്കും! എല്ലാവരെയും ഞാൻ പിച്ചിചീന്തും!” സിംഹം കാടു കുലുങ്ങുമാറ് അലറി.

മുയൽ വളരെ ശാന്തനായി, എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം ഭയപ്പെടുന്നതായി അഭിനയിച്ചുകൊണ്ട്, കൈകൾ കൂപ്പി പറഞ്ഞു: “മഹാരാജാവേ, എന്നോട് ക്ഷമിച്ചാലും. ഇതിൽ എന്റെയോ മറ്റ് മൃഗങ്ങളുടെയോ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല. അങ്ങയുടെ വിശപ്പും കോപവും ശമിപ്പിക്കാൻ എന്നെക്കൂടാതെ തടിച്ചുകൊഴുത്ത മറ്റ് അഞ്ച് മുയലുകളെക്കൂടി അവർ അയച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ വഴിയിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളെ മറ്റൊരു സിംഹം തടഞ്ഞുനിർത്തി.”

“മറ്റൊരു സിംഹമോ? ഈ കാട്ടിലോ? ആരാണവൻ?” ഭാസുരകന്റെ ഈഗോ വ്രണപ്പെട്ടു. അവന്റെ രോമങ്ങൾ എഴുന്നുനിന്നു.

“അതെ രാജാവേ, അങ്ങയേക്കാൾ വലിയൊരു സിംഹം. അവന്റെ അലർച്ച കേട്ടാൽ തന്നെ നമ്മൾ ഭയന്നുപോകും. അവൻ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് അഞ്ച് മുയലുകളെയും പിടിച്ചുവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ കാടിന്റെ യഥാർത്ഥ രാജാവ് താനാണെന്നും, ഭാസുരകൻ എന്നൊരു സിംഹത്തെ തനിക്ക് അറിയില്ലെന്നുമാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. അങ്ങയെ വെല്ലുവിളിക്കാനും, അങ്ങയുടെ ശക്തി പരീക്ഷിക്കാനുമാണ് എന്നെ അവൻ ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വിട്ടത്. അവൻ പറഞ്ഞത് അങ്ങ് ഒരു ഭീരുവാണെന്നാണ്.”

കിണറ്റിലെ പ്രതിരൂപം

മുയലിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടയുടനെ ഭാസുരകന്റെ കോപം ആളിക്കത്തി. തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിൽ മറ്റൊരു രാജാവോ? തന്റെ ശക്തിയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു എതിരാളിയോ? വിശപ്പും കോപവും അഹങ്കാരവും ചേർന്നപ്പോൾ സിംഹത്തിന് സ്വന്തം വിവേകം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു. ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവ് അവനിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.

“എവിടെയാണവൻ? എന്നെ ഉടൻ തന്നെ അവിടെ കൊണ്ടുപോവുക! അവനെ കൊന്നു ചോരകുടിച്ചിട്ടേ ഞാൻ ഇന്ന് വിശ്രമിക്കൂ! ഈ കാട്ടിൽ ഒരൊറ്റ രാജാവേയുള്ളൂ, അത് ഞാനാണ്!” ഭാസുരകൻ ഗർജ്ജിച്ചു.

“വരൂ മഹാരാജാവേ, അവൻ ഒരു വലിയ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലാണ് ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്,” എന്ന് പറഞ്ഞ് മുയൽ സിംഹത്തെയും കൂട്ടി നടന്നു. കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള വളരെ ആഴമുള്ള ഒരു പഴയ കിണറ്റിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് മുയൽ അവനെ കൊണ്ടുപോയത്. കരിങ്കല്ലുകൾ കൊണ്ട് കെട്ടിയ, ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു വലിയ കിണറായിരുന്നു അത്.

കിണറ്റിന്റെ വക്കിലെത്തിയപ്പോൾ മുയൽ വളരെ ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറിനിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, അങ്ങ് വരുന്നതുകണ്ട് അവൻ ആ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനുള്ളിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കൂ. അവൻ അവിടെ പതുങ്ങിയിരിപ്പുണ്ട്.”

ഭാസുരകൻ കിണറ്റിന്റെ വക്കിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു നോക്കി. ആഴത്തിലുള്ള തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിൽ അവനവന്റെ തന്നെ പ്രതിരൂപം കണ്ടു. അത് മറ്റൊരു സിംഹമാണെന്ന് അഹങ്കാരം കൊണ്ട് അന്ധനായ ഭാസുരകൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു. തന്റെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം വെള്ളത്തിലെ സിംഹത്തിന്റെ മുഖത്തും അവൻ കണ്ടു. അവൻ കോപത്തോടെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഒന്ന് അലറി. കിണറ്റിൽ നിന്നും ഇരട്ടിയായി ആ അലർച്ച മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ആ ശബ്ദം കൂടെ കേട്ടതോടെ അത് തന്റെ വലിയൊരു എതിരാളിയാണെന്നും, അവൻ തന്നെ തിരിച്ച് വെല്ലുവിളിക്കുകയാണെന്നും സിംഹം ഉറപ്പിച്ചു.

രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കാതെ, തന്റെ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് ഭാസുരകൻ ആ എതിരാളിയെ കൊല്ലാനായി കിണറ്റിലേക്ക് എടുത്തുചാടി. കൽഭിത്തികളിൽ തലയിടിച്ച്, ആഴമുള്ള വെള്ളത്തിൽ വീണ്, രക്ഷപ്പെടാൻ കഴിയാതെ ആ ക്രൂരനായ സിംഹം തന്റെ ജീവൻ വെടിഞ്ഞു. വെള്ളത്തിൽ കുറച്ചുനേരം കുമിളകൾ ഉയർന്നു, പിന്നെ എല്ലാം ശാന്തമായി. തന്റെ ചെറിയ തലച്ചോറുപയോഗിച്ച്, കാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരനെ ഇല്ലാതാക്കിയതിന്റെ ചാരിതാർത്ഥ്യത്തോടെ മുയൽ തിരികെ നടന്നു. കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ അവനെ തങ്ങളുടെ രക്ഷകനായി സ്വീകരിച്ചു. അവർ അവനെ തോളിലിലേറ്റി ആഹ്ലാദപ്രകടനം നടത്തി.

മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ പാഠം (The Hidden Moral)

ഈ കഥ കേവലം ബുദ്ധിശക്തിയും കായികബലവും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടത്തിന്റെ മാത്രമല്ല. ഇതിൽ വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു മാനസിക പാഠം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. മുയൽ നേരിട്ട് സിംഹത്തെ തോൽപ്പിച്ചിട്ടില്ല. തന്റെ ചെറിയ കൈകൾ കൊണ്ട് സിംഹത്തെ അടിക്കാൻ മുയൽ ശ്രമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ പരാജയമായി മാറിയേനെ. മറിച്ച്, സിംഹത്തിന്റെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ദൗർബല്യത്തെ ആയുധമാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. എന്തായിരുന്നു ആ ദൗർബല്യം? അഹങ്കാരവും (Ego) കോപവും (Anger)!

അധികാരവും കരുത്തും മനുഷ്യന്റെ വിവേകത്തെ എത്രത്തോളം അന്ധമാക്കുമെന്ന് ഭാസുരകൻ കാണിച്ചുതരുന്നു. ഒരാൾക്ക് കോപം വരുമ്പോൾ അവന്റെ ചിന്തിക്കാനുള്ള കഴിവ് നഷ്ടപ്പെടുന്നു. കോപം ബുദ്ധിയെ നശിപ്പിക്കുന്നു, ബുദ്ധി നശിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സ്വയം നശിക്കുന്നു. മുയൽ ചെയ്തത് ആ കോപത്തെ ആളിക്കത്തിക്കുക മാത്രമാണ്. സിംഹം കിണറ്റിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് സ്വന്തം പ്രതിരൂപമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്തവിധം കോപം അവന്റെ കണ്ണുകളെയും ബുദ്ധിയെയും മറച്ചിരുന്നു. നിങ്ങളുടെ ശത്രുവിനെ നശിപ്പിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല; അവരുടെ തന്നെ അഹങ്കാരത്തെയും ദേഷ്യത്തെയും ശരിയായ രീതിയിൽ തിരിച്ചുവിട്ടാൽ മതിയാകും. വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ സ്വന്തം കുഴി തോണ്ടുന്നവരാണ്. പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ ശരിയായ സമയത്ത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ശാന്തത (Calmness) ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമാണ്.

ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് കാടുകളിലെ യുദ്ധങ്ങൾ

ആധുനിക കാലത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് ഇന്നത്തെ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തും ബിസിനസ്സ് മേഖലയിലും ഈ കഥയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. വലിയ സാമ്പത്തിക ശേഷിയും വിഭവങ്ങളുമുള്ള ഭീമൻ കമ്പനികൾ പലപ്പോഴും ഭാസുരകനെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്. മാർക്കറ്റിലെ ചെറിയ സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളെയും എതിരാളികളെയും അവർ നിർദ്ദയം ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഈ വലിയ കമ്പനികളെ പരാജയപ്പെടുത്തുന്നത് പണബലമുള്ള മറ്റൊരു കമ്പനിയായിരിക്കില്ല; മറിച്ച്, വളരെ ചെറിയ, എന്നാൽ തന്ത്രപരമായി ചിന്തിക്കുന്ന, നൂതനമായ ആശയങ്ങളുള്ള ചെറിയ സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളായിരിക്കും. വലിയ കമ്പനികളുടെ അഹങ്കാരവും മാറുന്ന കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറാനുള്ള മടിയുമാണ് പലപ്പോഴും അവരുടെ പതനത്തിന് കാരണമാകുന്നത്.

ഒരു ജോലിസ്ഥലത്ത് (Workplace), വലിയ അധികാരമുള്ള ഒരു ബോസ് അല്ലെങ്കിൽ സഹപ്രവർത്തകൻ നിങ്ങളെ നിരന്തരം അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് കരുതുക. അവരുടെ അധികാരഗർവ്വ് നിങ്ങളെ ശ്വാസംമുട്ടിച്ചേക്കാം. അവിടെ അവരോട് തിരിച്ച് ദേഷ്യപ്പെടുകയോ അവരുടെ അതേ നാണയത്തിൽ തിരിച്ചടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് തുല്യമാണ്. കാരണം അധികാരത്തിന്റെ കളിയിൽ അവർക്ക് മുൻതൂക്കമുണ്ട്. അവിടെ നിങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് ആ മുയലിന്റെ തന്ത്രമാണ്. ശത്രുവിന്റെ ദൗർബല്യം മനസ്സിലാക്കുക, അവരുടെ കോപത്തെയും അഹങ്കാരത്തെയും അവർക്കെതിരെ തന്നെ തിരിച്ചുവിടുക. അവർ വൈകാരികമായി (Emotionally) പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ യുക്തിപരമായി (Logically) പ്രതികരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ശാന്തത അവരെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥരാക്കുകയും, അവർക്ക് തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കാൻ കാരണമാവുകയും ചെയ്യും.

അതുപോലെ തന്നെ ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളിലും ഇത് പ്രസക്തമാണ്. നമ്മെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ വരുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ എത്ര വലുതാണെങ്കിലും, അത് കണ്ട് ഭയന്നോടിയിട്ട് കാര്യമില്ല. മുയൽ ചിന്തിച്ചതുപോലെ, “എന്തായാലും പ്രശ്നം വന്നെത്തി, ഇനി അതിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ബുദ്ധിപൂർവ്വം രക്ഷപ്പെടാം” എന്ന ചിന്തയാണ് വേണ്ടത്. ശാരീരികമായോ സാമ്പത്തികമായോ ഉള്ള കുറവുകൾ ഒരിക്കലും വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുന്നതിനോ, വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടുന്നതിനോ ഒരു തടസ്സമല്ല.

• തന്ത്രപരമായ ചിന്ത (Strategic Thinking): ശത്രുവിന്റെ ബലത്തേക്കാൾ അവരുടെ ദൗർബല്യത്തെ ലക്ഷ്യം വെക്കുക.
• വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുക (Emotional Control): കോപം എപ്പോഴും തീരുമാനങ്ങളെ തെറ്റായ ദിശയിലേക്ക് നയിക്കും.
• പ്രതിസന്ധികളെ അവസരമാക്കുക: മരണഭയത്തെപ്പോലും അതിജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനസ്സാന്നിധ്യം വളർത്തിയെടുക്കുക.

എത്ര വലിയ മലയായാലും അത് കയറാൻ ഒരു ചെറിയ വഴി എവിടെയെങ്കിലും കാണും. കരുത്തിനേക്കാൾ വലുത് എപ്പോഴും ബുദ്ധിയും സമയനിഷ്ഠയുമാണ്. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ എത്ര വലിയ കരുത്തനായാലും അവൻ ഒരുനാൾ സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തിന്റെ കിണറ്റിൽ വീണ് നശിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും. കാരണം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു പുറത്തല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത അഹങ്കാരവും കോപവുമാണ്. ആ സത്യം തിരിച്ചറിയുകയും, ഏത് പ്രതിസന്ധിയിലും മനസ്സാന്നിധ്യം കൈവിടാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനാണ് ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ വിജയി.