കാട്ടാനകളെ രക്ഷിച്ച എലികൾ: പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ വിസ്മയകഥ

കാടിന്റെ കൂരിരുട്ടുള്ള നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു വലിയ ചിന്നംവിളി ഉയർന്നു. വെറുമൊരു ശബ്ദമായിരുന്നില്ല അത്; വനത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജീവിയുടെ ഭയം നിറഞ്ഞ, നിസ്സഹായതയുടെ വിലാപമായിരുന്നു. മരച്ചില്ലകളെ തകർത്ത്, കാടിനെ വിറപ്പിച്ചു നടന്നിരുന്ന ഒരു കൂട്ടം കാട്ടാനകൾ അതാ വലിയ വടങ്ങളിൽ കുരുങ്ങി കിടക്കുന്നു. നിലാവിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ ഭയചകിതമായ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി. ആനക്കൂട്ടത്തിന്റെ തലവനായ ഗജരാജൻ തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കുതറിനോക്കി. കൂറ്റൻ മരത്തടികൾ നിഷ്പ്രയാസം വലിച്ചെറിയാൻ പോന്ന, കാടിന്റെ കരുത്തായിരുന്ന ആ തുമ്പിക്കൈകൾക്ക് പക്ഷെ, വേട്ടക്കാർ അതിവിദഗ്ദ്ധമായി ഒരുക്കിയ ആ കട്ടിയുള്ള കുരുക്കുകളെ പൊട്ടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഓരോ തവണ അവൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് കുതറുമ്പോഴും, പരുക്കൻ കയറുകൾ അവരുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. തൊലി പൊട്ടി ചോര പൊടിഞ്ഞു. കാറ്റിൽ വിയർപ്പിന്റെയും രക്തത്തിന്റെയും ഗന്ധം കലർന്നു.

നേരം നന്നായി ഇരുട്ടിയിരിക്കുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് കാട്ടിലൂടെ വീശിയടിച്ചു. നാളെ പുലർച്ചെ വേട്ടക്കാർ വരും, പിന്നെ തങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ക്രൂരമായ അടിമത്തമോ അതല്ലെങ്കിൽ ദാരുണമായ മരണമോ ആണെന്ന് ആ ഗജരാജന് ഉറപ്പായിരുന്നു. തന്റെ കൂട്ടത്തിലുള്ള കുട്ടിയാനകൾ വിശപ്പും ഭയവും കാരണം ദയനീയമായി കരയുന്നത് കേട്ട് ആ വലിയ മൃഗത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ചൂടുള്ള കണ്ണീർ ഒഴുകി. തന്റെ കരുത്തുറ്റ ശരീരവും അധികാരവും ഈ ഇരുമ്പുപോലെയുള്ള കയറുകൾക്ക് മുന്നിൽ എത്ര നിസ്സാരമാണെന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. വലിപ്പവും അമാനുഷികമായ കരുത്തും മാത്രം പോരാ ഈ ലോകത്ത് അതിജീവിക്കാൻ എന്ന് അവൻ വേദനയോടെ തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കണ്ട് നിൽക്കുന്ന ആ നിമിഷത്തിൽ, അവന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് നടന്ന ഒരു സംഭവം ഓടിയെത്തി. അന്ന് അവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ കരുണ കാണിച്ച ഒരു ചെറിയ ജീവിയുടെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.

ഒരു അപ്രതീക്ഷിത ദുരന്തം

മാസങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഒരു കഠിനമായ വേനൽക്കാലം. സൂര്യൻ തീ തുപ്പുന്നതുപോലെ ജ്വലിച്ചു നിന്നു. കാട്ടിലെ ജലാശയങ്ങളെല്ലാം വറ്റി വരണ്ടിരുന്നു. പച്ചിലകൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങി ഭൂമിയിൽ വീണു. തൊണ്ട വരണ്ട് ദാഹം സഹിക്കാൻ കഴിയാതെ ആനക്കൂട്ടം പുതിയ തടാകങ്ങൾ തേടി ഒരു വലിയ യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ദിവസങ്ങൾ നീണ്ട, ക്ഷീണം നിറഞ്ഞ യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ അവർ തെളിനീരുള്ള ഒരു വലിയ തടാകം കണ്ടെത്തി. വെള്ളത്തിന്റെ ഗന്ധം അടിച്ചതും സന്തോഷത്തോടെ ആനകൾ ചിന്നംവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ തടാകത്തിലേക്ക് ഓടിയടുത്തു. എന്നാൽ അവർ അന്ധമായി ഓടിപ്പോയ വഴിയിലുണ്ടായിരുന്നത് ആയിരക്കണക്കിന് എലികൾ വസിച്ചിരുന്ന ഒരു പഴയ നഗരത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി തലമുറകളിലൂടെ ആ എലികൾ അവിടെ വളരെ സമാധാനത്തോടെ, തങ്ങളുടെതായ ഒരു ചെറിയ ലോകം തീർത്ത് ജീവിച്ചുവരികയായിരുന്നു. മണ്ണിൽ തീർത്ത മനോഹരമായ മാളങ്ങളും, ധാന്യം സൂക്ഷിക്കുന്ന അറകളും അടങ്ങിയ ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു അത്.

ദാഹജലം കണ്ട സന്തോഷത്തിൽ പാഞ്ഞടുത്ത ആനക്കൂട്ടം തങ്ങളുടെ കൂറ്റൻ കാലുകൾക്ക് താഴെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിഞ്ഞതേയില്ല. ഒരു വലിയ ഭൂകമ്പം വന്നതുപോലെ ഭൂമി കുലുങ്ങി. മണ്ണിൽ നിർമ്മിച്ച എളിയ മാളങ്ങൾ നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർന്നു തരിപ്പണമായി. ആയിരക്കണക്കിന് എലികൾ ആനകളുടെ കാലുകൾക്കടിയിൽ പെട്ട് ചതഞ്ഞരഞ്ഞു. ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടി എലികൾ പരക്കം പാഞ്ഞു. അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെട്ട കുഞ്ഞെലികളും, കുഞ്ഞുങ്ങളെ തിരയുന്ന അമ്മമാരും ആ പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഓടി. അവരുടെ ശാന്തമായ ലോകം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് തകർന്നു വീണു. ആനകൾ വയറുനിറയെ വെള്ളം കുടിച്ച് ആശ്വാസത്തോടെ മടങ്ങിയതിന് ശേഷം, തകർന്നടിഞ്ഞ തങ്ങളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് നോക്കി അവശേഷിച്ച എലികൾ വിലപിച്ചു. തങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ മൃതദേഹങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ, ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി അവർ നിന്നു.

ധീരനായ എലിരാജാവിന്റെ അപേക്ഷ

അന്ന് രാത്രി എലികളുടെ ഒരു അടിയന്തര യോഗം ചേർന്നു. ഭയവും സങ്കടവും അതിലുപരി പകയും ദേഷ്യവും അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. ചില യുവ എലികൾ രോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു: “നമുക്ക് രാത്രിയിൽ പോയി ആ വലിയ മൃഗങ്ങളെ ആക്രമിക്കാം! അവരുടെ കണ്ണുകൾ നമ്മൾ കടിച്ചു കീറും!” എന്നാൽ പ്രായമുള്ള എലികൾ അവരെ തടഞ്ഞു. “ആ വലിയ മൃഗങ്ങൾ വീണ്ടും ഈ വഴി വന്നാൽ നമ്മുടെ വംശം തന്നെ ഇല്ലാതാകും. നമുക്ക് നമ്മുടെ ചെറിയ പല്ലുകൾ കൊണ്ട് അവരെ നേരിടാൻ കഴിയില്ല. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?” അവർ പരസ്പരം ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ എലികളുടെ രാജാവ് മുന്നോട്ട് വന്നു, വളരെ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “യുദ്ധം കൊണ്ടോ പക കൊണ്ടോ ഇതിനൊരു പരിഹാരം കാണാൻ നമുക്കാവില്ല. നമ്മുടെ വലിപ്പമില്ലായ്മ നാം തിരിച്ചറിയണം. വികാരങ്ങളല്ല, വിവേകമാണ് ഇപ്പോൾ വേണ്ടത്. ഞാൻ നാളെ ആ ഗജരാജനെ ചെന്ന് കാണാം. നമ്മുടെ സങ്കടം അവനെ അറിയിക്കാം. അവന് ഹൃദയമുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ നമ്മളെ മനസ്സിലാക്കും.”

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, എലിരാജാവ് അതിസാഹസികമായി ആനക്കൂട്ടം വിശ്രമിക്കുന്ന കാടിന്റെ അതിർത്തിയിലെത്തി. ഒരു വലിയ പർവ്വതം പോലെ നിൽക്കുന്ന ഗജരാജന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മണൽത്തരി പോലെ ആ ചെറിയ എലി നിന്നു. അവൻ തന്റെ ശബ്ദമുയർത്തി ഗജരാജനെ വിളിച്ചു. താഴേക്ക് നോക്കിയ ഗജരാജൻ ഒരു ചെറിയ എലി തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു. അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല, പകരം തന്റെ വലിയ ചെവികൾ ആട്ടി, തുമ്പിക്കൈ താഴ്ത്തി എന്താണ് കാര്യമെന്ന് ചോദിച്ചു.

എലിരാജാവ് വിനയത്തോടെ, എന്നാൽ അല്പം പോലും ഭയമില്ലാത്ത ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ഓ ഗജരാജാ, കാടിന്റെ രാജാവായ താങ്കളോട് സംസാരിക്കാൻ എനിക്ക് അർഹതയുണ്ടോ എന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷേ എന്റെ ജനതയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണ്. താങ്കളുടെ കൂട്ടം ഇന്നലെ കടന്നുപോയത് ഞങ്ങളുടെ നഗരത്തിന് മുകളിലൂടെയാണ്. താങ്കൾ അറിയാതെയാണെങ്കിലും, ഞങ്ങളുടെ ആയിരക്കണക്കിന് സഹോദരങ്ങൾ താങ്കളുടെ കാലുകൾക്കടിയിൽ പെട്ട് ദാരുണമായി മരിച്ചുപോയി. വീണ്ടും ആ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചാൽ ഞങ്ങളുടെ വംശം തന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നശിച്ചുപോകും. ദയവായി തടാകത്തിലേക്ക് പോകാൻ താങ്കൾ മറ്റൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കണം. ഇത്രയും വലിയവനായ താങ്കൾ, തീരെ ചെറിയവരായ ഞങ്ങളോട് കരുണ കാണിക്കണം.”

ഗജരാജൻ ആ ചെറിയ ജീവിയുടെ വാക്കുകൾ അതിയായ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു. ആ വലിയ മൃഗത്തിന് വേണമെങ്കിൽ ആ എലിയെ പരിഹസിക്കാമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഒറ്റ ചവിട്ടിന് കൊല്ലാമായിരുന്നു. “എന്റെ വഴിയിൽ വന്നാൽ ഞാൻ ചവിട്ടും” എന്ന് അഹങ്കാരത്തോടെ പറയാമായിരുന്നു. പക്ഷെ അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. തന്റെ പ്രവൃത്തി കാരണം, താനറിയാതെയാണെങ്കിലും ഇത്രയും വലിയൊരു ദുരന്തം ഉണ്ടായതിൽ അവൻ ആത്മാർത്ഥമായി ഖേദിച്ചു. അവന്റെ ഹൃദയം അലിഞ്ഞു. “ക്ഷമിക്കണം സുഹൃത്തേ, ഞങ്ങൾ അതറിഞ്ഞില്ല. ദാഹം കാരണം കണ്ണുകാണാത്ത അവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ഇനി ഒരിക്കലും ഞങ്ങൾ ആ വഴിയിലൂടെ വരില്ല. നിങ്ങൾക്ക് അവിടെ സമാധാനമായി ജീവിക്കാം,” ഗജരാജൻ വാക്ക് നൽകി.

മടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് എലിരാജാവ് ഗജരാജനെ നോക്കി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു: “താങ്കളുടെ കരുണയ്ക്ക് നന്ദി. ഞങ്ങൾ വളരെ ചെറിയ ജീവികളാണ്. പക്ഷെ, ഈ വലിയ ഉപകാരം ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. എന്നെങ്കിലും ഒരു ദിവസം, താങ്കൾക്കൊരു സഹായം ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾ തീർച്ചയായും വരും.” ഇത് കേട്ട് ആനക്കൂട്ടത്തിലെ മറ്റു ചിലർ ചിരിച്ചു. “ഒരു എലി എങ്ങനെയാണ് ആനയെ സഹായിക്കുക?” എന്ന് അവർ പരിഹസിച്ചു. എങ്കിലും ഗജരാജൻ ആ വാഗ്ദാനത്തെ പുഞ്ചിരിയോടെ, എന്നാൽ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

വേട്ടക്കാരുടെ വലയും രക്ഷകരുടെ വരവും

ഇപ്പോൾ, വേട്ടക്കാരുടെ വലയിൽ കുടുങ്ങി മരണത്തെ കാത്തുകിടക്കുമ്പോൾ ഗജരാജൻ ആ എലിരാജാവിനെ ഓർത്തു. അവൻ തന്റെ കൂട്ടത്തിൽ വലയിൽ പെടാതെ എങ്ങനെയോ രക്ഷപ്പെട്ട ഏക ആനയെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് എലികളുടെ നഗരത്തിലേക്ക് വേഗം പോകാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. തങ്ങളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ആ ചെറിയ ജീവികൾക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. മറ്റ് ആനകൾക്ക് അതിൽ വലിയ പ്രതീക്ഷയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവർ നിശബ്ദരായി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ ഗജരാജൻ കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ അവന് തോന്നി. പെട്ടെന്നാണ് ചുറ്റും ഒരു അനക്കം കേട്ടത്. കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ കരിയിലകൾ അനങ്ങുന്നതുപോലൊരു നേർത്ത ശബ്ദം. അവൻ കണ്ണുതുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. ഇരുട്ടിൽ ആയിരക്കണക്കിന് തിളങ്ങുന്ന ചെറിയ കണ്ണുകൾ അവനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു. എലിരാജാവിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ എലികളുടെ ഒരു വലിയ പട തന്നെ അവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു! അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തങ്ങളെ സഹായിച്ചവനെ തിരികെ സഹായിക്കണമെന്ന വലിയ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

“പേടിക്കേണ്ട ഗജരാജാ, ഞങ്ങൾ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. അന്ന് താങ്കൾ ഞങ്ങൾക്ക് നൽകിയ വാക്ക് പാലിച്ചു, ഇന്ന് ഞങ്ങളുടെ ഊഴമാണ്,” എലിരാജാവ് പറഞ്ഞു. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആയിരക്കണക്കിന് എലികൾ ആനകളെ ബന്ധിച്ചിരുന്ന വലിയ വടങ്ങളിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. അവരുടെ ചെറിയ, മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ കൊണ്ട് അവർ ആ കട്ടിയുള്ള കയറുകൾ കരണ്ടു തുടങ്ങി. ട്വിക്ക്… ട്വിക്ക്… എന്ന ശബ്ദം കാട്ടിൽ മുഴങ്ങി. എത്ര വലിയ ശക്തി പ്രയോഗിച്ചിട്ടും പൊട്ടാത്ത ആ കുരുക്കുകൾ, എലികളുടെ പല്ലുകൾക്ക് മുന്നിൽ ഓരോന്നായി അറ്റുതുടങ്ങി. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട കഠിനമായ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ, എലികളുടെ വായയിൽ നിന്ന് ചോര പൊടിഞ്ഞിട്ടും അവർ പിന്മാറിയില്ല. ഒടുവിൽ അവസാനത്തെ കയറും അവർ പൊട്ടിച്ചു. ഗജരാജനും കൂട്ടരും സ്വതന്ത്രരായി. കാൽച്ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിയപ്പോൾ ആനകൾ ആശ്വാസത്തോടെ നെടുവീർപ്പിട്ടു.

കണ്ണുനീരോടെ ഗജരാജൻ എലിരാജാവിന് മുന്നിൽ തന്റെ വലിയ തലകുനിച്ചു. വലിപ്പത്തിലല്ല, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന ഹൃദയത്തിലാണ് യഥാർത്ഥ കരുത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് ആ നിമിഷം കാട് മുഴുവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ എലിക്ക് കാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൃഗത്തിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെന്നത് പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു വിസ്മയമായി മാറി.

മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന പാഠം: വലിപ്പമല്ല, പരസ്പര ആശ്രയത്വമാണ് സത്യം

പഞ്ചതന്ത്രത്തിലെ (Panchatantra) ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഈ കഥ കുട്ടികൾക്കുള്ള വെറുമൊരു മൃഗകഥ മാത്രമല്ല. ഈ കഥയിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും കാണാതെ പോകുന്ന അതിയായ ദാർശനിക പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട്. ഇവിടെ യഥാർത്ഥ നായകൻ കയർ പൊട്ടിച്ച എലികൾ മാത്രമല്ല; മറിച്ച്, ഒരു ചെറിയ എലിയുടെ വാക്കുകൾക്ക് വിലകൊടുത്ത, അവർക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം വഴി മാറ്റിയ ഗജരാജൻ കൂടിയാണ്. അവന് വേണമെങ്കിൽ തന്റെ അധികാരവും ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് അഹങ്കരിക്കാമായിരുന്നു. “നീ വെറുമൊരു എലിയല്ലേ, എന്റെ വഴി ഞാൻ മാറ്റില്ല” എന്ന് പറയാമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ, വേട്ടക്കാരുടെ വലയിൽ കിടന്ന് അവൻ പിടഞ്ഞു മരിച്ചേനെ. അവന്റെ വിനയമാണ് അവനെ രക്ഷിച്ചത്.

പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഓരോ ജീവിക്കും അതിന്റേതായ ധർമ്മവും (Dharma) പ്രാധാന്യവുമുണ്ട് എന്ന വലിയ തത്വമാണ് ഈ കഥ പറയുന്നത്. എത്ര വലിയവനും ചില സമയങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവന്റെ സഹായം ആവശ്യമായി വരും. കരുണയോടെ നാം ചെയ്യുന്ന ചെറിയ പ്രവൃത്തികൾ, നമ്മൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്ത് അപ്രതീക്ഷിതമായ വലിയ രൂപത്തിൽ തിരികെ വരും. അധികാരത്തിന്റെ മത്തുപിടിച്ച് അഹങ്കരിക്കുന്നവർ നാശത്തിലേക്കും, എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിനയം അതിജീവനത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു എന്ന പാഠം ഈ കഥ ശക്തമായി വരച്ചുകാണിക്കുന്നു. പ്രകൃതി എപ്പോഴും പരസ്പരാശ്രയത്വത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന സത്യം ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

പുതിയ കാലത്തെ പാഠങ്ങൾ

ഇന്നത്തെ മത്സരം നിറഞ്ഞ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തും, അതിവേഗം വളരുന്ന സ്റ്റാർട്ടപ്പ് (Startup) രംഗത്തും, നമ്മുടെ ദൈനംദിന വ്യക്തിജീവിതത്തിലും ഈ കഥയ്ക്ക് വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ സി.ഇ.ഒ (CEO) അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വലിയ നേതാവ്, തന്റെ താഴെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു സാധാരണ ജീവനക്കാരനോടോ, വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ഗാർഡിനോടോ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നത് അയാളുടെ യഥാർത്ഥ വ്യക്തിത്വം കാണിക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് അധികാരവും പണവും ഉള്ളപ്പോൾ, നിങ്ങളേക്കാൾ താഴെയുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ നേതൃഗുണം. ചിലപ്പോൾ കോർപ്പറേറ്റ് ലോകത്തെ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിൽ നിന്ന് ഒരു കമ്പനിയെ രക്ഷിക്കുന്നത് ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിലുള്ള ഒരു ജീവനക്കാരന്റെ ചെറിയൊരു ആശയമായിരിക്കാം.

പുതിയതായി തുടങ്ങുന്ന പല ബിസിനസ്സുകളും വലിയ ലാഭം മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ച് വമ്പന്മാരുടെ പുറകെ പോകുമ്പോൾ പരാജയപ്പെടാറുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ സമൂഹത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി, അവർക്ക് താങ്ങായി മാറുന്ന സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ പലപ്പോഴും പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളിൽ വലിയ വിജയങ്ങൾ നേടുന്നു. കാരണം, ആ ചെറിയ സമൂഹം തങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച സഹായം മറക്കാതെ ആ സ്ഥാപനത്തെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും. ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് പലരും തങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്നവരെ മാത്രം സഹായിക്കുന്ന, ലാഭം മാത്രം നോക്കുന്ന ഒരു രീതിയുണ്ട്. എന്നാൽ നാളെ ആർക്കാണ് നമ്മെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുകയെന്ന് പ്രവചിക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. സമൂഹത്തിൽ യാതൊരു സ്വാധീനവുമില്ലാത്ത, ചെറിയ ആളുകൾ എന്ന് നമ്മൾ മുദ്രകുത്തുന്നവർ, പ്രതിസന്ധിയുടെ വലിയ കയറുകളിൽ നിന്ന് നമ്മെ മുറിച്ചു മാറ്റാൻ കെല്പുള്ളവരായിരിക്കും.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നാം കണ്ടുമുട്ടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യനും പ്രധാനപ്പെട്ടവരാണ്. നമ്മൾ നൽകുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി, ഒരു ചെറിയ സഹായം, അല്പം സമയം കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുക – ഇവയൊക്കെ ചിലപ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാം. ആനകളെ രക്ഷിച്ച എലികളെപ്പോലെ, ഒരു ദിവസം ആ നന്മ നിങ്ങളെ തേടി തീർച്ചയായും തിരികെ വരും. അധികാരത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, നിലത്തെ മണൽത്തരികളെ മറക്കാതിരിക്കുക. കാരണം, ചിലപ്പോൾ ആ മണൽത്തരികളായിരിക്കും നമ്മെ വീഴാതെ താങ്ങി നിർത്തുന്നത്. പരസ്പര സ്നേഹവും ബഹുമാനവും നിലനിർത്തുന്ന സമൂഹങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ഏത് വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിനെയും അതിജീവിക്കാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ.