തീനാളങ്ങൾ ഒരു രൗദ്രനൃത്തം ചവിട്ടി ആകാശത്തേക്ക് പടർന്നുയർന്നു. ചുട്ടുപഴുത്ത കാറ്റ് സദസ്സിലിരിക്കുന്നവരുടെ തൊണ്ട വരണ്ടുണക്കി, അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയത്തിന്റെ ജ്വാല പടർത്തി. മരപ്പട്ടകളും ടൺ കണക്കിന് നെയ്യും ചേർത്തുണ്ടാക്കിയ ആ കൂറ്റൻ ചിതയുടെ മുകളിൽ, അഹങ്കാരത്തിന്റെ കറുത്ത പ്രതിരൂപമായ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സഹോദരി ഹോളിക ഇരിക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് വിജയത്തിന്റെ ക്രൂരമായ തിളക്കം. അവളുടെ മടിയിൽ, ഭയത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലുമില്ലാതെ, താമരയിതൾ പോലുള്ള കണ്ണുകളടച്ച് ഒരു ബാലൻ ശാന്തനായി ഇരിക്കുന്നു—അവന്റെ പേര് പ്രഹ്ലാദൻ. സ്വന്തം അച്ഛന്റെ അധികാരക്കൊതിക്ക് മുന്നിൽ മരണത്തിന് വിധിക്കപ്പെട്ടവൻ. ഹോളികയെ അഗ്നി സ്പർശിക്കുകയില്ല, അതൊരു വരദാനമാണ്. ആ വരദാനത്തിന്റെ തണലിൽ, ഒരു പിഞ്ചുബാലന്റെ ഹൃദയത്തിലെ അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസത്തെ ചുട്ടെരിക്കാനായിരുന്നു അവരുടെ പദ്ധതി. പക്ഷേ, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു മനസ്സിൽ കുറിച്ചത്.
അഹങ്കാരത്തിന്റെ മകൻ
ഒരിക്കൽ മൂന്നുലോകങ്ങളെയും കാൽക്കീഴിലാക്കി വിറപ്പിച്ച ഒരു അസുര ചക്രവർത്തിയുണ്ടായിരുന്നു, ഹിരണ്യകശിപു. കഠിനമായ തപസ്സിലൂടെ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് നേടിയ വരത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അയാൾ അജയ്യനായി. മനുഷ്യനോ മൃഗമോ, ആകാശത്തോ ഭൂമിയിലോ, രാവോ പകലോ, വീടിനകത്തോ പുറത്തോ, ഒരു ആയുധം കൊണ്ടുമോ തനിക്ക് മരണം സംഭവിക്കരുത് എന്നതായിരുന്നു ആ വരം. അധികാരം അയാളുടെ സിരകളിൽ ലഹരിയായി പടർന്നപ്പോൾ, അയാൾ സ്വയം ദൈവമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. “ഹിരണ്യായ നമ:” എന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു മന്ത്രവും തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിൽ മുഴങ്ങരുതെന്ന് അയാൾ കൽപ്പിച്ചു. ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇടിച്ചുനിരത്തി, ഭക്തരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ നിലച്ചു, വിഗ്രഹങ്ങൾ തകർക്കപ്പെട്ടു. ഭയം കൊണ്ട് ജനങ്ങൾ അയാളുടെ പാദങ്ങളിൽ പൂക്കളർപ്പിച്ചു, മനസ്സിൽ ശപിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അയാളെ സ്തുതിച്ചു.
ഈ അഹങ്കാരത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും കോട്ടയിലേക്കാണ് പ്രഹ്ലാദൻ എന്ന പുണ്യം പിറന്നുവീണത്. തന്റെ അധികാരക്കൊതിക്ക് കൂട്ടായി, തന്നെപ്പോലെ ക്രൂരനായ ഒരു പിൻഗാമിയുണ്ടാകുമെന്ന് ഹിരണ്യകശിപു സ്വപ്നം കണ്ടു. മകനെ അസുരന്മാരുടെ കുലഗുരുക്കന്മാരായ ശണ്ഡന്റെയും അമർക്കന്റെയും ഗുരുകുലത്തിലേക്കയച്ചു. രാജനീതിയും, യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളും, അസുരവിദ്യകളും പഠിപ്പിച്ച് അവനെ തനിക്ക് തുല്യനാക്കാനായിരുന്നു പദ്ധതി. എന്നാൽ, ഗർഭാവസ്ഥയിൽ അമ്മയായ കയാധുവിനൊപ്പം നാരദ മഹർഷിയുടെ ആശ്രമത്തിൽ കഴിയുമ്പോൾ കേൾക്കാനിടയായ ഉപദേശങ്ങൾ പ്രഹ്ലാദന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മായാതെ പതിഞ്ഞിരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ഓരോ അണുവിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന നാരായണഭക്തി അവന്റെ ജീവശ്വാസമായി മാറിയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയ മകനെ ഹിരണ്യകശിപു സ്നേഹത്തോടെ അരികിൽ വിളിച്ച് സിംഹാസനത്തിലിരുത്തി. “മകനേ, ഈ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിന്റെ കൈകളിലാണ്. നീ ഗുരുകുലത്തിൽ നിന്ന് പഠിച്ച ശ്രേഷ്ഠമായ പാഠം എന്താണ്? എന്നോട് പറയൂ.”
തികഞ്ഞ നിഷ്കളങ്കതയോടെ ആ കുഞ്ഞു മുഖമുയർത്തി പ്രഹ്ലാദൻ പറഞ്ഞു, “അച്ഛാ, ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്—ശ്രവണം, കീർത്തനം, വിഷ്ണുസ്മരണം… സർവ്വചരാചരങ്ങളിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ആ പരമചൈതന്യമായ നാരായണനെ ഭജിക്കുക എന്നതാണ് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സാരം എന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു.”
ആ വാക്കുകൾ ഇടിമിന്നൽ പോലെയാണ് ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ കാതുകളിൽ പതിച്ചത്. ഒരു നിമിഷം അയാൾ സ്തബ്ധനായി. പിന്നെ കോപം കൊണ്ട് അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തു, കിരീടം തലയിലിരുന്ന് വിറച്ചു. “നാരായണനോ? എന്റെ കുലം മുടിച്ച ആ മഹാശത്രുവോ? ഈ സാമ്രാജ്യത്തിലെ ഏക ദൈവം ഞാനാണ്! ആരാണ്, ഏത് ഗുരുനാഥനാണ് നിന്നെ ഈ വിഷം പഠിപ്പിച്ചത്?” അയാൾ അലറി.
“ആരും പഠിപ്പിച്ചതല്ല അച്ഛാ,” പ്രഹ്ലാദൻ അതേ ശാന്തതയോടെ മറുപടി നൽകി. “സൂര്യന് പ്രകാശിക്കാൻ ആരും പഠിപ്പിക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ. സത്യം സ്വയം വെളിപ്പെടുന്നതാണ്. അങ്ങ് എന്നിലും, ഞാൻ അങ്ങയിലും കാണുന്ന അതേ ചൈതന്യമാണ് നാരായണൻ. ആ ശക്തിയാണ് ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ നിലനിർത്തുന്നത്.”
അധികാരത്തിന്റെ മത്തിൽ അന്ധനായ ഹിരണ്യകശിപുവിന് ആ വാക്കുകൾ സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. തന്റെ സ്വന്തം ചോര, തന്റെ സിംഹാസനത്തിലിരുന്ന്, തന്റെ മുഖത്തുനോക്കി ശത്രുവിനെ വാഴ്ത്തുന്നു! ആ നിമിഷം അയാൾ തീരുമാനിച്ചു, ഈ ധിക്കാരത്തെ അതിന്റെ വേരോടെ പിഴുതെറിയണം. അത് സ്വന്തം മകനാണെങ്കിൽ പോലും.
പരീക്ഷണങ്ങളുടെ അഗ്നിപർവ്വതം
ആദ്യത്തെ പരീക്ഷണം വിഷമായിരുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മാരകമായ കാളകൂടവിഷം ഒരു സ്വർണ്ണ പാനപാത്രത്തിൽ നിറച്ച് പ്രഹ്ലാദന് നൽകാൻ അയാൾ കൽപ്പിച്ചു. രാജസദസ്സ് നിശ്ശബ്ദമായി. ഭടന്മാർ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അത് ആ പിഞ്ചുബാലന് നേരെ നീട്ടി. പ്രഹ്ലാദൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ച് “ഓം നമോ ഭഗവതേ വാസുദേവായ” എന്ന് ജപിച്ചു. പിന്നെ ആ നീല നിറമുള്ള വിഷം ഒട്ടും മടിക്കാതെ ഒറ്റയിറക്കിന് കുടിച്ചു. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ക്രൂരമായ വിജയം മിന്നിമറഞ്ഞു. എന്നാൽ നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ തിളക്കം അവിശ്വസനീയതയ്ക്ക് വഴിമാറി. പ്രഹ്ലാദന്റെ മുഖം കൂടുതൽ തേജസ്സുള്ളതായി, അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. വിഷം അവന്റെയുള്ളിൽ അമൃതമായി മാറിയിരുന്നു!
കോപം കൊണ്ട് വിറച്ച ഹിരണ്യകശിപു അടുത്ത കൽപ്പന നൽകി. “കൊട്ടാരത്തിലെ ഏറ്റവും മദം പൊട്ടിയ ആനകളെക്കൊണ്ട് അവനെ ചവിട്ടിക്കൊല്ലുക!”
ഭൂമി കുലുങ്ങുന്ന ശബ്ദത്തോടെ കൊട്ടാരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൊമ്പനാനകളെ അവർ പ്രഹ്ലാദന് നേരെ അഴിച്ചുവിട്ടു. അവയുടെ ചിന്നംവിളി സദസ്സിലുള്ളവരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഭയം നിറച്ചു. പൊടിപടലങ്ങൾ ഉയർത്തി അവ പാഞ്ഞടുത്തു, എന്നാൽ ആ പിഞ്ചുബാലന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ എന്തോ ഒരു അദൃശ്യശക്തി അവയെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയതുപോലെ ശാന്തരായി. അവ തങ്ങളുടെ കൂർത്ത കൊമ്പുകൾ താഴ്ത്തി, തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് അവനെ വാത്സല്യത്തോടെ തലോടി, മുകളിലേക്കുയർത്തി മൃദുവായി താഴെവെച്ചു. ആനകൾ പോലും ആ ദിവ്യബാലന് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു.
അതോടെ ഹിരണ്യകശിപുവിന് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചതുപോലെയായി. പരീക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വന്നു.
- സർപ്പങ്ങളുടെ ശയ്യ: ആയിരക്കണക്കിന് വിഷസർപ്പങ്ങൾ ഇഴഞ്ഞുനടക്കുന്ന ഇരുണ്ട നിലവറയിലേക്ക് പ്രഹ്ലാദനെ എറിഞ്ഞു. അവയുടെ സീൽക്കാരങ്ങൾ ഭീകരമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സർപ്പങ്ങൾ അവനെ ദംശിച്ചില്ല, പകരം തങ്ങളുടെ തണുത്ത ശരീരങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒരു മെത്തപോലെ ഒരുക്കി അവനെ വാത്സല്യത്തോടെ ഉറക്കി.
- കൊടുമുടിയുടെ മുകളിൽ നിന്ന്: മേഘങ്ങളെ തൊട്ടുരുമ്മി നിൽക്കുന്ന ഏറ്റവും ഉയർന്ന പർവതത്തിൽ നിന്ന് പടയാളികൾ അവനെ താഴേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഭൂമിയിൽ വീഴാതെ, ആരോ മൃദുവായി താങ്ങി ഒരു പൂവ് നിലത്തുവീഴുന്ന ലാഘവത്തോടെ അവൻ താഴെയെത്തി.
- കടലിൽ താഴ്ത്തൽ: ഒരു വലിയ പാറക്കല്ലിൽ ബന്ധിച്ച് ആർത്തലയ്ക്കുന്ന കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് താഴ്ത്തി. എന്നാൽ തിരമാലകൾ അവനെ താരാട്ടുപാടിയുറക്കി, ഒരു പോറൽ പോലുമേൽപ്പിക്കാതെ സമുദ്രം അവനെ കരയ്ക്കണച്ചു.
ഓരോ പരീക്ഷണവും ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ അഹങ്കാരത്തിനേറ്റ പ്രഹരവും പ്രഹ്ലാദന്റെ വിശ്വാസത്തിന്റെ മഹത്തായ വിജയവുമായി മാറി. സ്വന്തം മകന് മുന്നിൽ, തന്റെ സർവ്വശക്തിയും ഒന്നുമല്ലാതായിത്തീരുന്ന കാഴ്ച ആ അസുരചക്രവർത്തിയെ കൂടുതൽ ക്രൂരനും നിരാശനുമാക്കി.
അഗ്നിശുദ്ധിയുടെ രാത്രി
ഒടുവിലാണ് ആ അന്തിമവും ഏറ്റവും ഭീകരവുമായ പദ്ധതി രൂപംകൊണ്ടത്. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ സഹോദരിയായിരുന്നു ഹോളിക. അവൾക്ക് ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു വിശിഷ്ടമായ വരം ലഭിച്ചിരുന്നു—അഗ്നി അവളെ സ്പർശിക്കുകയില്ല എന്നതായിരുന്നു ആ വരം. എന്നാൽ ഓരോ വരത്തിനും ഒരു ധാർമ്മികമായ വ്യവസ്ഥയുണ്ടായിരുന്നു: ആ വരദാനം മറ്റൊരാളെ ദ്രോഹിക്കാൻ ദുരുപയോഗം ചെയ്താൽ അത് നിഷ്ഫലമാകും. അഹങ്കാരത്തിലും അധികാരമോഹത്തിലും അവൾ ആ വ്യവസ്ഥ മറന്നുപോയിരുന്നു.
ഹിരണ്യകശിപു രഹസ്യമായി ഹോളികയെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, “സഹോദരീ, ഈ രാജ്യത്തെ രക്ഷിക്കാൻ നിനക്കേ കഴിയൂ. ഈ ധിക്കാരിയായ പ്രഹ്ലാദനെ നിന്റെ മടിയിലിരുത്തി അഗ്നിയിൽ പ്രവേശിക്കുക. നിനക്കൊന്നും സംഭവിക്കില്ല, നിന്റെ വരദാനം നിന്നെ രക്ഷിക്കും. അവൻ വെന്തുവെണ്ണീറാകുന്നത് നമുക്ക് കാണാം.”
അധികാരത്തിന്റെ പങ്കുപറ്റാൻ കൊതിച്ച ഹോളിക അതിന് സമ്മതിച്ചു. രാജ്യമെങ്ങും വിളംബരം ചെയ്തു. കൊട്ടാരമുറ്റത്ത് ഒരു പർവതം പോലെ ചിതയൊരുങ്ങി. ജനങ്ങളെല്ലാം ഭയത്തോടെയും ഉള്ളിൽ പ്രാർത്ഥനയോടെയും ആ കാഴ്ച കാണാൻ തടിച്ചുകൂടി. ഹോളിക, തന്റെ വരദാനത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച്, പ്രഹ്ലാദനെയും വലിച്ചിഴച്ച് ചിതയിലേക്ക് നടന്നു. പ്രഹ്ലാദന്റെ മുഖത്ത് അപ്പോഴും ഭയത്തിന്റെ നിഴൽ പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അപ്പോഴും നാരായണനാമം ജപിക്കുകയായിരുന്നു.
ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ ആജ്ഞ മുഴങ്ങി. ചിതയ്ക്ക് തീകൊളുത്തി. അഗ്നിനാളങ്ങൾ അലറിക്കൊണ്ട് ആകാശത്തോളം ഉയർന്നു. ജനങ്ങൾ ഭയം കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ പൊത്തി. ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിടർന്നു. പെട്ടെന്ന്, അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കൊടുങ്കാറ്റുവീശി. ഹോളികയെ പൊതിഞ്ഞിരുന്ന, വരദാനത്തിന്റെ ശക്തിയുണ്ടായിരുന്ന മേൽവസ്ത്രം ആ കാറ്റിൽ പറന്നുയർന്ന് നേരെ പ്രഹ്ലാദനെ പൊതിഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം മാറിമറിഞ്ഞു. വരദാനം നഷ്ടപ്പെട്ട ഹോളികയുടെ അലർച്ച ആ അഗ്നിനാളങ്ങൾക്കിടയിൽ മുങ്ങിപ്പോയി. സ്വന്തം അനീതിയുടെ തീയിൽ അവൾ വെന്തുരുകി.
അഗ്നി കെട്ടടങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച സദസ്സിനെ അവിശ്വസനീയതയിൽ ആഴ്ത്തി. ഒരു പോറൽ പോലുമേൽക്കാതെ, മുഖത്ത് ദിവ്യമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പ്രഹ്ലാദൻ ആ ചാരക്കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്നിറങ്ങിവന്നു. അധികാരം മുഴുവൻ കൈയിലിരുന്നിട്ടും ഹിരണ്യകശിപു നിസ്സഹായനായി, ഒരു പരാജിതനെപ്പോലെ സ്തബ്ധനായി നിന്നു.
വെറും ഭക്തിയല്ല, ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെ ശക്തി
പ്രഹ്ലാദന്റെ ഇതിഹാസകഥ കേവലം ഒരു ഭക്തന്റെ അതിജീവനത്തിന്റെ കഥയായി പലരും ചുരുക്കിക്കളയാറുണ്ട്. എന്നാൽ അതിനപ്പുറം വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു സന്ദേശം ഈ കഥയിലുണ്ട്. പ്രഹ്ലാദൻ ഒരുപക്ഷേ ചരിത്രത്തിലെ ആദ്യത്തെ ധീരനായ വിമതനാണ് (dissident). ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്ത, ഏകാധിപത്യപരമായ അധികാരത്തോട് നെഞ്ചുവിരിച്ച് “അല്ല” എന്ന് പറയാൻ ധൈര്യം കാണിച്ചവൻ.
ഹിരണ്യകശിപു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് കേവലം ഒരു അസുരനെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കപ്പുറം മറ്റൊരു സത്യമില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഏതൊരു അധികാര വ്യവസ്ഥയെയുമാണ്. “ഞാനാണ് ശരി, ഞാനാണ് ദൈവം, എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവൻ രാജ്യദ്രോഹിയാണ്” എന്ന് പറയുന്ന ഏകാധിപത്യത്തിന്റെ എക്കാലത്തെയും പ്രതീകമാണയാൾ.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, പ്രഹ്ലാദന്റെ “നാരായണ” എന്ന മന്ത്രം ഒരു പ്രാർത്ഥന എന്നതിലുപരി ഒരു ധീരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രഖ്യാപനമാണ്. രാജാവിന്റെ നിയമത്തിനും മുകളിൽ ഒരു ധാർമ്മിക നിയമമുണ്ട് (Dharma) എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് അത്. അത് വ്യക്തിയുടെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദമാണ്. തനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും ഭയം കൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദരായപ്പോൾ, അവൻ സത്യം വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ഹോളികയുടെ വരദാനം അനീതിക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത ശക്തിയുടെ പ്രതീകമാണ്. നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകൾ, പദവി, പണം, അധികാരം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ദുർബലരെ ദ്രോഹിക്കുന്നവർ ഹോളികയുടെ ആധുനിക രൂപങ്ങളാണ്. എന്നാൽ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു, അധർമ്മത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏത് ശക്തിയും, ഏത് വരദാനവും ഒടുവിൽ സ്വയം നശിക്കും. ഹോളികയെ ദഹിപ്പിച്ചത് ചിതയിലെ തീയല്ല, അവൾ ചെയ്ത അനീതിയുടെ തീയാണ്. അവളുടെ വരദാനത്തെ അധർമ്മം നിഷ്ഫലമാക്കി.
ഇന്നത്തെ പ്രഹ്ലാദന്മാർ: അധികാരത്തോട് സത്യം പറയുമ്പോൾ
ഈ പുരാണകഥയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ ലോകത്തും വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ട്. ഹിരണ്യകശിപുമാർ ഇന്നും നമുക്ക് ചുറ്റുമുണ്ട്—അഴിമതിക്കാരായ ഭരണാധികാരികളായും, തൊഴിലാളികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന കോർപ്പറേറ്റ് മേധാവികളായും, കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ ഏകാധിപത്യം നടത്തുന്ന കാരണവന്മാരായും, സ്വന്തം അഭിപ്രായത്തെ മാത്രം മാനിക്കുന്ന സാമൂഹിക നേതാക്കളായും. അവരുടെയെല്ലാം രീതി ഒന്നുതന്നെയാണ്: ചോദ്യം ചെയ്യാത്ത വിധേയത്വം ആവശ്യപ്പെടുക, ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തുക.
ഇവരുടെ മുന്നിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ച് നിൽക്കുന്ന പ്രഹ്ലാദന്മാരെയും നമുക്കിന്ന് കാണാം:
- മാധ്യമപ്രവർത്തകർ: ഭീഷണികളെയും പ്രലോഭനങ്ങളെയും വകവെക്കാതെ അഴിമതിയും അനീതിയും തുറന്നുകാട്ടുന്നവർ.
- വിസിൽബ്ലോവർമാർ (Whistleblowers): സ്വന്തം ജോലി നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഒരു സ്ഥാപനത്തിനകത്തെ തെറ്റായ പ്രവണതകളെയും നിയമലംഘനങ്ങളെയും പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരുന്നവർ.
- സാമൂഹിക പ്രവർത്തകർ: പരിസ്ഥിതി നാശത്തിനെതിരെയും, മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനങ്ങൾക്കെതിരെയും ശബ്ദമുയർത്തുന്നവർ, പലപ്പോഴും ശക്തരായ എതിരാളികളെ നേരിടേണ്ടി വരുന്നവർ.
- കലാകാരന്മാരും എഴുത്തുകാരും: തങ്ങളുടെ സൃഷ്ടികളിലൂടെ അധികാരത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും സാമൂഹിക അനീതികളെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവർ.
അവർ നേരിടുന്ന പരീക്ഷണങ്ങൾക്കും ഇന്ന് രൂപമാറ്റം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിഷപാത്രത്തിന് പകരം സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങളിലെ വ്യക്തിഹത്യയും വ്യാജപ്രചരണങ്ങളും, മദയാനകൾക്ക് പകരം നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ ദുരുപയോഗവും കള്ളക്കേസുകളും, അഗ്നികുണ്ഡത്തിന് പകരം സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടുത്തലും തൊഴിൽ നഷ്ടവും സാമ്പത്തിക ഉപരോധവുമാണ് ഇന്നത്തെ ആയുധങ്ങൾ. എന്നിട്ടും, തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ സത്യത്തിൽ അടിയുറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഈ പരീക്ഷണങ്ങളെയെല്ലാം അതിജീവിക്കുന്നു. അവരുടെ വിശ്വാസം, അത് ദൈവത്തിലാകാം, മനുഷ്യത്വത്തിലാകാം, അല്ലെങ്കിൽ തങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്ന മൂല്യങ്ങളിലാകാം—അതാണ് അവരുടെ തകർക്കാനാവാത്ത കവചം.
അധികാരം അതിന്റെ എല്ലാ ശക്തിയുമുപയോഗിച്ച് സത്യത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, അത് സ്വയം അതിന്റെ ക്രൂരമായ മുഖം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രഹ്ലാദനെ ഓരോ തവണ പീഡിപ്പിക്കുന്തോറും ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ പരാജയം കൂടുതൽ വ്യക്തമാവുകയായിരുന്നു, അവന്റെ ധാർമ്മികമായ പാപ്പരത്തം ലോകം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
അഗ്നി സ്വർണ്ണത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു എന്ന് പറയാറുണ്ട്. അതുപോലെ, പീഡനങ്ങളുടെയും പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും അഗ്നി ഒരു വ്യക്തിയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും മാറ്റുരയ്ക്കുന്നു. പ്രഹ്ലാദന്റെ ഇതിഹാസ കഥ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് ചില തീകൾ നശിപ്പിക്കാനല്ല, ശുദ്ധീകരിക്കാനാണ് എന്നാണ്. അത് കള്ളങ്ങളെയും ഭയത്തെയും അടിച്ചമർത്തലിനെയും ഭസ്മമാക്കി, ഉള്ളിലെ കെടാത്ത സത്യത്തെ കൂടുതൽ തിളക്കമുള്ളതാക്കുന്നു. ഓരോ ഹിരണ്യകശിപുവിനും ഒരു അന്ത്യമുണ്ട്, നരസിംഹത്തിന്റെ രൂപത്തിൽ കാലം അവർക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ പ്രഹ്ലാദൻമാർ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന സത്യവും വിശ്വാസവും കാലാതീതമായി നിലനിൽക്കും, തലമുറകൾക്ക് പ്രചോദനമായി ജ്വലിച്ചുനിൽക്കും.
